เราเคยมีลูกน้องคนนึงที่เรารักและดีกับเค้ามาก ความจริงเราไม่
จำเป็นต้องรับตำแหน่งนี้ แต่ด้วยความที่ผู้จัดการเรา ขอให้ช่วยเพราะเค้าตัวคนเดียวไม่มีพ่อแม่ดิ้นรนทำงานหาเลี้ยงปากตัวเอง ด้วยความที่เรารักผู้จัดการเรา บวกกับเห็นว่าน้องเค้าขยันอายุแค่22 เก่งมากเรื่องงานไม่เคยมีคอมเพลน เราและทุกคนก็เริ่มเอนดู โดยเฉพาะเรา เพราะเค้าอยู่บ้านเดียวกับ เราให้อยู่ฟรีข้าวของอะไรใช้ได้หมดกินได้เลย ตอนนั้นเค้าขยันมาก มีครั้งแรกเค้าออกไปเที่ยวจนดึกละตื่นทำงานไม่ได้เราก็โอเค พยายามพร่ำสอนจากที่เราเป็นเจ้านายเส้นกลางๆระหว่างเจ้านายกับลูกน้องก็พังลงเพราะเราหลงไปผูกพันธ์และรักเหมือนน้องสาว ขนาดเค้าขอไปทำงานพาสไทม์ทั้งที่งานเขายังมาไม่ดีเลย เราก็สนับสนุนเพราะเห็นว่าเค้าขยัน จนรู้สึกผิดที่ให้เงินเดือนเขาไม่พอใช้ จากเจ้านายและลูกน้อง กลายเป็นครอบครัว เรากลายเป็นต้องนนอนรอเขาหรือดื่มเหล้ากะแฟนเพื่อให้ดึกเพราะนอนไม่หลับห่วงเค้าอีกอย่างผธ้หญิงไปคนเดียวและอายุยังน้อย เราถามตัวเองบ่อยครั้งว่าเราจ้างคนงานหรือว่าเขามาอยู่ในฐานะลูก เพราะเราทั้งบอกสอนไม่เคยดุว่า แต่พักหลังๆเค้าติดเที่ยวและผู้ชายเค้าทิ้งงาน กลับเช้าทำงานไม่ไหวก็ขอลากระทันหัน มาอยู่กับเราน้ำใจก็ไม่มีให้เราสักนิดไม่เคยซื้อขนมหรืออะไรมาฝากเราเลยหรือแม้แต่ซื้อของกินตัวเองยังไม่มี มีแต่เราซื้อให้เพราะเราเห็นว่าเค้าไม่มีเงิน อยากได้รถยนต์เราก็ทำสลิปเงินเดือนเกินความจริงให้ยอมทำให้ เป็นผู้ค้ำให้เค้าดีใจมาก แต่พอผ่านไปแค่อาทิตเดียว ไปขับรถชนพอเราไปที่ รพ. เราอึ้งเค้าเมามาก แถมมีเงินกินเหล้าแต่ข้าวน้ำทุกอย่างที่ตัวเองกินไม่มีซื้อ ทุกครั้งที่เค้าทำผิดเราจะดุว่าตักเตือนด้วยคำพูดที่สุภาพ เพราะเรามองเค้ายังเด็กต้องค่อยๆสอน เรื่องงานเขาดีมากแต่พอเวลาเขาติดผู้ชายเค้าจะทิ้งงานและเที่ยวกลับสว่างเมาทิ้งงาน พอมันเริ่มเกินไปเราก็เตือน ทีแรกเรานึกว่าเค้าคิดได้และปรับตัวดีขึ้น แต่ป่าวเพราะเค้าโดนทิ้งเค้าเลยกลับมาเป็นน้องสาวและพนักงานที่ดีของเรา แต่ทุกอย่างก็วนอยู่แบบนี้เจอคนใหม่เที้ยวกลางคืนติดผู้ชายทิ้งงาน เราก็ให้โอกาสมาแล้วสี่ครั้ง กับบรรดาไนท์สแตนของเค้า 4คนที่ผ่านมา จนเราไม่ไหวสอนก็แล้วบอกก็แล้วให้คบคนดีๆไม่ให้ใจง่ายทุกครั้งที่เตือนก็ดีขึ้นแต่ไม่ถึงเดือนก็เป็นอีก แต่เราก็ยังรักเค้าไม่เคยมองเป็นลูกน้องมานานแล้ว จนวันนึงเขาเป็นอีกกับผู้ชายคนไหม่เราก็เตือน เพราะเขาไม่กลับบ้านและขาดงาน เราก็ตามมาให้ทำงานเพราะเค้าผิดมาหลายครั้งแล้วถ้าเค้าทำอีกเราจะหาข้ออ้างช่วยเค้าไม่ได้เค้าอาจโดนแฟนเราให้ออก เค้ารับปากจะมาแต่เค้าก็ไม่มาทั้งที่เค้าก็รุ้ว่าเป็นช่วงเวลาที่เราต้องจัดงานให้แขกซึ่งกิจกาใหม่เราเพิ่งเริ่มเลยหาคนงานไม่ทันและไม่คิดว่าลูกค้าจะมาเร็วกว่านี้ เค้าเหมือนมือขวาเราพอเขาไม่อยู่เราจะทำคนเดียวหนักมากกับคนอื่นเขายังใหม่เราก็ต้องสอนยังทำงานไม่เข้ากับเรายังเร็วไม่พอ เลยกลายเป็นเราหนักคนเดียว แต่เราก็ยังไม่โกรธเค้าบอกแค่ว่าพรุ่งนี้มาทำงาน และเค้าก็มาจริงๆ แต่มาบอกลาออกแต่บอกผู้จัดการเรา ไม่บอกเรา ผู้จัดการเล่าให้ฟังเรายังรอโทรศัพให้เขาโทรมาบอกลาแต่เขาไม่โทรมาเลยจนเราโทรไปก่อนถามว่าจะทิ้งพี่ไปจริงๆหรอ ไหนว่าจะไม่ทิ้งจะช่วยวันนี้เทอร์ก็รุ้อยู่วันสำคัญพี่ทำสองคนกะคนใหม่ไม่ทันนะงานพี่พังนะลูกค้าละทำไง...เค้าไม่ตอบอะไรเลย เค้าเก็บเสื้อผ้าย้ายไปอยู่กับผู้ชายความรู้สึกเหมือนลูกหอบเสื้อผ้าหนีตามผู้ชายผ่านไปสองวันเราร้องไห้คิดถึงเค้าและห่วง เราเผลอไปเห็นแป้งพัสเค้าลืมไว้เราเลยทักไลน์ไปหาว่าถ้าว่างก็แวะมาเอานะมันแพงและยังใหม่อยู่เลย เค้าตอบสั้นๆแค่ ค่ะ แล้วถามว่าเงินเดือนจะได้วันไหนจะโอนวันไหน....สิ่งที่เราอยากได้ยินคือขอโทษนะคะที่ทิ้งมาและทิ้งงานสร้างความเดือดร้อนให้เรา แต่นี้ไม่มีแม้จะเอ่ยขอโทษและชี้แจงเหตุผลที่ไปด้วยซ้ำ วันนี้เราถึงนึกถึงคำพูดคนนึงที่เคยเตือนเราว่าอย่าไปเอนดูเยอะเพราะเค้าไม่รู้คุณคนที่เขาอยู่กับเราไม่ใช่รักแต่เพราะเขายังไม่มีที่ไป ไปที่อื่นจะมีที่ไหนแบบนี้ข้าวบ้านอยู่ฟรีแถมเงินเดือนก็สูงเกินมาตราฐานและเจ้านายไม่จุกจิก.....ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาเราให้เกียร์ติรักเอ็นดูเหมือนน้องไม่เคยว่าหรือก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว มีแค่เตือนเรื่องงานเท่านั้น เขามาหลอกให้เรารักใช้ความเป็นเด็กทำให้เราเอ็นดู แต่เขาดันทิ้งเราไปเพราะติดผู้ชายคนใหม่ เราเสียใจมากเขาทิ้งและทำกับเราได้ยังไงอยู่ช่วยให้งานเสร็จก็ยังดีปากบอกรักเราแต่ทิ้งเราไปแบบใจดำมาก ไม่มีแม้แต่คำอำลาและข้อความหา เขาฉลาดมากที่มาหลอกใช้เราหลอกให้เอ็นดูหลอกให้เราให้ที่พักฟรีหลอกใช้เราพอเจอที่ไปเค้าก็ทิ้งไป....เรานอนร้องไห้เพราะผิดหวังมากเราดีกับเขาขนาดนั้นแต่เขากลับใจดำไปแบบไม่ใยดีไม่ลำลาไม่แชทหายังกับเกียดเรามาเป็นชาติ ยังกับเราไม่ดีกับเขาทั้งที่ตรงกันข้ามสุดยอดจริงๆ เรามองเขาผิดไปคิดว่าจะขัดเกลาเปลี่ยนเขาได้แต่โคลนก็ยังเป็นโคลนเสียแรงรักและสนับสนุน
เคยดีและรักใครมากไหม? สุดท้ายเค้าก็จากไปแบบไม่ลา(ไม่ใช่แฟน)
จำเป็นต้องรับตำแหน่งนี้ แต่ด้วยความที่ผู้จัดการเรา ขอให้ช่วยเพราะเค้าตัวคนเดียวไม่มีพ่อแม่ดิ้นรนทำงานหาเลี้ยงปากตัวเอง ด้วยความที่เรารักผู้จัดการเรา บวกกับเห็นว่าน้องเค้าขยันอายุแค่22 เก่งมากเรื่องงานไม่เคยมีคอมเพลน เราและทุกคนก็เริ่มเอนดู โดยเฉพาะเรา เพราะเค้าอยู่บ้านเดียวกับ เราให้อยู่ฟรีข้าวของอะไรใช้ได้หมดกินได้เลย ตอนนั้นเค้าขยันมาก มีครั้งแรกเค้าออกไปเที่ยวจนดึกละตื่นทำงานไม่ได้เราก็โอเค พยายามพร่ำสอนจากที่เราเป็นเจ้านายเส้นกลางๆระหว่างเจ้านายกับลูกน้องก็พังลงเพราะเราหลงไปผูกพันธ์และรักเหมือนน้องสาว ขนาดเค้าขอไปทำงานพาสไทม์ทั้งที่งานเขายังมาไม่ดีเลย เราก็สนับสนุนเพราะเห็นว่าเค้าขยัน จนรู้สึกผิดที่ให้เงินเดือนเขาไม่พอใช้ จากเจ้านายและลูกน้อง กลายเป็นครอบครัว เรากลายเป็นต้องนนอนรอเขาหรือดื่มเหล้ากะแฟนเพื่อให้ดึกเพราะนอนไม่หลับห่วงเค้าอีกอย่างผธ้หญิงไปคนเดียวและอายุยังน้อย เราถามตัวเองบ่อยครั้งว่าเราจ้างคนงานหรือว่าเขามาอยู่ในฐานะลูก เพราะเราทั้งบอกสอนไม่เคยดุว่า แต่พักหลังๆเค้าติดเที่ยวและผู้ชายเค้าทิ้งงาน กลับเช้าทำงานไม่ไหวก็ขอลากระทันหัน มาอยู่กับเราน้ำใจก็ไม่มีให้เราสักนิดไม่เคยซื้อขนมหรืออะไรมาฝากเราเลยหรือแม้แต่ซื้อของกินตัวเองยังไม่มี มีแต่เราซื้อให้เพราะเราเห็นว่าเค้าไม่มีเงิน อยากได้รถยนต์เราก็ทำสลิปเงินเดือนเกินความจริงให้ยอมทำให้ เป็นผู้ค้ำให้เค้าดีใจมาก แต่พอผ่านไปแค่อาทิตเดียว ไปขับรถชนพอเราไปที่ รพ. เราอึ้งเค้าเมามาก แถมมีเงินกินเหล้าแต่ข้าวน้ำทุกอย่างที่ตัวเองกินไม่มีซื้อ ทุกครั้งที่เค้าทำผิดเราจะดุว่าตักเตือนด้วยคำพูดที่สุภาพ เพราะเรามองเค้ายังเด็กต้องค่อยๆสอน เรื่องงานเขาดีมากแต่พอเวลาเขาติดผู้ชายเค้าจะทิ้งงานและเที่ยวกลับสว่างเมาทิ้งงาน พอมันเริ่มเกินไปเราก็เตือน ทีแรกเรานึกว่าเค้าคิดได้และปรับตัวดีขึ้น แต่ป่าวเพราะเค้าโดนทิ้งเค้าเลยกลับมาเป็นน้องสาวและพนักงานที่ดีของเรา แต่ทุกอย่างก็วนอยู่แบบนี้เจอคนใหม่เที้ยวกลางคืนติดผู้ชายทิ้งงาน เราก็ให้โอกาสมาแล้วสี่ครั้ง กับบรรดาไนท์สแตนของเค้า 4คนที่ผ่านมา จนเราไม่ไหวสอนก็แล้วบอกก็แล้วให้คบคนดีๆไม่ให้ใจง่ายทุกครั้งที่เตือนก็ดีขึ้นแต่ไม่ถึงเดือนก็เป็นอีก แต่เราก็ยังรักเค้าไม่เคยมองเป็นลูกน้องมานานแล้ว จนวันนึงเขาเป็นอีกกับผู้ชายคนไหม่เราก็เตือน เพราะเขาไม่กลับบ้านและขาดงาน เราก็ตามมาให้ทำงานเพราะเค้าผิดมาหลายครั้งแล้วถ้าเค้าทำอีกเราจะหาข้ออ้างช่วยเค้าไม่ได้เค้าอาจโดนแฟนเราให้ออก เค้ารับปากจะมาแต่เค้าก็ไม่มาทั้งที่เค้าก็รุ้ว่าเป็นช่วงเวลาที่เราต้องจัดงานให้แขกซึ่งกิจกาใหม่เราเพิ่งเริ่มเลยหาคนงานไม่ทันและไม่คิดว่าลูกค้าจะมาเร็วกว่านี้ เค้าเหมือนมือขวาเราพอเขาไม่อยู่เราจะทำคนเดียวหนักมากกับคนอื่นเขายังใหม่เราก็ต้องสอนยังทำงานไม่เข้ากับเรายังเร็วไม่พอ เลยกลายเป็นเราหนักคนเดียว แต่เราก็ยังไม่โกรธเค้าบอกแค่ว่าพรุ่งนี้มาทำงาน และเค้าก็มาจริงๆ แต่มาบอกลาออกแต่บอกผู้จัดการเรา ไม่บอกเรา ผู้จัดการเล่าให้ฟังเรายังรอโทรศัพให้เขาโทรมาบอกลาแต่เขาไม่โทรมาเลยจนเราโทรไปก่อนถามว่าจะทิ้งพี่ไปจริงๆหรอ ไหนว่าจะไม่ทิ้งจะช่วยวันนี้เทอร์ก็รุ้อยู่วันสำคัญพี่ทำสองคนกะคนใหม่ไม่ทันนะงานพี่พังนะลูกค้าละทำไง...เค้าไม่ตอบอะไรเลย เค้าเก็บเสื้อผ้าย้ายไปอยู่กับผู้ชายความรู้สึกเหมือนลูกหอบเสื้อผ้าหนีตามผู้ชายผ่านไปสองวันเราร้องไห้คิดถึงเค้าและห่วง เราเผลอไปเห็นแป้งพัสเค้าลืมไว้เราเลยทักไลน์ไปหาว่าถ้าว่างก็แวะมาเอานะมันแพงและยังใหม่อยู่เลย เค้าตอบสั้นๆแค่ ค่ะ แล้วถามว่าเงินเดือนจะได้วันไหนจะโอนวันไหน....สิ่งที่เราอยากได้ยินคือขอโทษนะคะที่ทิ้งมาและทิ้งงานสร้างความเดือดร้อนให้เรา แต่นี้ไม่มีแม้จะเอ่ยขอโทษและชี้แจงเหตุผลที่ไปด้วยซ้ำ วันนี้เราถึงนึกถึงคำพูดคนนึงที่เคยเตือนเราว่าอย่าไปเอนดูเยอะเพราะเค้าไม่รู้คุณคนที่เขาอยู่กับเราไม่ใช่รักแต่เพราะเขายังไม่มีที่ไป ไปที่อื่นจะมีที่ไหนแบบนี้ข้าวบ้านอยู่ฟรีแถมเงินเดือนก็สูงเกินมาตราฐานและเจ้านายไม่จุกจิก.....ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาเราให้เกียร์ติรักเอ็นดูเหมือนน้องไม่เคยว่าหรือก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว มีแค่เตือนเรื่องงานเท่านั้น เขามาหลอกให้เรารักใช้ความเป็นเด็กทำให้เราเอ็นดู แต่เขาดันทิ้งเราไปเพราะติดผู้ชายคนใหม่ เราเสียใจมากเขาทิ้งและทำกับเราได้ยังไงอยู่ช่วยให้งานเสร็จก็ยังดีปากบอกรักเราแต่ทิ้งเราไปแบบใจดำมาก ไม่มีแม้แต่คำอำลาและข้อความหา เขาฉลาดมากที่มาหลอกใช้เราหลอกให้เอ็นดูหลอกให้เราให้ที่พักฟรีหลอกใช้เราพอเจอที่ไปเค้าก็ทิ้งไป....เรานอนร้องไห้เพราะผิดหวังมากเราดีกับเขาขนาดนั้นแต่เขากลับใจดำไปแบบไม่ใยดีไม่ลำลาไม่แชทหายังกับเกียดเรามาเป็นชาติ ยังกับเราไม่ดีกับเขาทั้งที่ตรงกันข้ามสุดยอดจริงๆ เรามองเขาผิดไปคิดว่าจะขัดเกลาเปลี่ยนเขาได้แต่โคลนก็ยังเป็นโคลนเสียแรงรักและสนับสนุน