ถ้าเราเหนื่อยแล้วเราไม่ได้กำลังใจจากคนในครอบครัวเราจะรู้สึกยังไง?

เรารู้ว่าทุกคนเคยผ่านช่วงกีฬาสีมาในสมัยเด็กๆถูกปะ แล้วมันเหนื่อยใช่ไหมหล่ะทั้งเรียนทั้งซ้อมเชียร์ ทั้งซ้อมดามซ้อมเชียร์หรีด ซ้อมกีฬา บางคนเป็นพี่สตาฟด้วย เป็นหัวหน้าหน่วยต่างๆ มันเหนื่อยใช่ปะ แล้วมันหักโหมมากๆ ทุกคนคงเข้าใจเนอะ อะ เข้าเรื่อง คือว่าเราเป็นหรีดถูกปะ แล้วมันซ้อมหนักแบบ หนักมากๆอะ ไม่ได้พัก ไม่ได้กินน้ำ โดนดุด้วย แล้วซ้อมรองเท้าก็ไม่ได้ใส่ หิน ปูน ทราย หญ้า เจ็บเท้า มันก็ต้องเหนื่อย มันก็อยากมีกำลังใจใช่ปะ แต่คือพอเราให้พ่อมารับอะ พ่อก็บ่นเราตั้งแต่เจอหน้าเลยอะ ยิ่งรู้สึกแย่อยู่ เรากลับรู้สึกแย่เข้าไปอีก แล้วพอขึ้นรถ ถึงบ้าน แม่เราก็ถามว่า เหนื่อยปะ หิวมั้ย คือแบบ เราต้องการแบบนี้อะ แล้วเราไม่มีแรงจะเดินแบกกระเป๋า เหมือนแบกของ1000ตันอะ แล้วเราหนักเราเหนื่อยเราเจ็บเท้า เจ็บหลัง เจ็บหัว เราแค่อยากได้กำลังใจ กรือเราเรียกร้องมากเกินไป แต่พ่อเรากลับบอกว่า เป็นอะไรมานั่งเหงานั่งทำหน้าไม่มีแรงอะไร เหนื่อยรึไง แล้วก็บ่นเราเรื่องในชีวิตประจำวัน ทุกคน หรือว่าความอดทนเรายังมีอีก เรายังทนได้ใช่ปะ? หรือเราแค่คิดมากมากเกินไป หรือเราเป็นอะไร เป็นโรคอะไรของเรา เราเรียกร้องความสนใจมากไปหรอ ในนาทีนั้นเรามีแวบคิดฆ่าตัวตายด้วย แต่เรายังไม่ทำดีกว่า เพราะเราคิดว่า ถ้าโตมา สิ่งที่เราอยากทำแล้วยังไม่ได้ทำมันมีอีกเยอะ เรายังไม่ได้เลี้ยงแม่ กับยาย แล้วก็น้า คยที่เลี้ยงเรามาเลย เราควรจัดการกับความรู้สึกเรียกร้องความสนใจ หรืออยากได้กำลังใจนี้ออกไปยังไงดี? เรายังไม่ระเบิดออกมาแสดงว่าเรายังทนได้ใช่ไหม