โมโหจนเผลอต่อยพ่อ

สวัสดีค่ะ กระทู้อันนี้คงเป็นกระทู้อันที่3ของเราแล้วแต่ปัญหาครั้งนี้เรารู้สึกเครียดมากจริงๆ เรื่องที่ทำให้เราเครียดก็ตามหัวข้อเลยค่ะคือตอนป.6-ม.1เราเคยต่อยพ่อกับเคยเผลอเอาไม้เท้าฟาดไปที่พ่อด้วยค่ะและมันเป็นแบบนี้อยู่หลายครั้งเหมือนกันที่อยู่ในช่วงนั้นหลายครั้งที่ว่าไม่ได้ถึงกับบ่อยนะคะคือด้วยความเป็นเด็กเราก็ไม่รู้ว่าอะไรควรหรือไม่ควรตอนแรกที่เริ่มต่อยคือตอนที่พ่อเมาแล้วจะเอาถังขยะโยนใส่ยายเราเลยพุ่งเข้าไปต่อยแล้วแย้งเอาถังขยะออกมาก่อน เราจะเผลอฟิวขาดก็ต่อเมื่อพ่อจะทำร้ายคนในครอบครับกับเราหมดความอดทนจริงๆ*เราจะเป็นเฉพาะตอนพ่อเมานะคะ* แต่พอผ่านไปเราก็รู้ว่ามันไม่ดีเราก็เลยห้ามอารมณ์ตัวเองไว้เราไม่แตะตัวพ่อมาประมาณ2ปีแล้วค่ะอยู่บ้านเดียวกันถ้าเห็นแล้วเราก็จะเดินผ่านหรือไม่ก็ไม่มองหน้าค่ะแต่ถ้าพ่อถามอะไรเราก็จะตอบบางไม่ตอบบาง บางทีเราก็เผลอตะคอกไม่ก็ด่าเป็นคำหยาบออกไปและแน่นอนคะว่าที่เราตะคอกกับด่านี้คือแค่ตอนพ่อเมาเพราะตอนพ่อเมาจะกลายเป็นคนดูถูกคนอื่น ข่มเอาเงิน ด่าแม่ตัวเอง (เคยด่าเราว่าเป็น) เอาง่ายๆเลยคือคนที่มีนิสัยเหมือนนั่นแหละค่ะ แต่ทุกครั้งที่เราตะคอก/ด่า/ต่อย/ตี เราไม่อยากทำค่ะ ร่างกายมันไปเองตลอด เรารู้ว่าที่เราทำมันบาปค่ะเราเลยเครียดมากๆเลยค่ะ เราควรทำยังไงดีค่ะกับนิสัยเมื่อเห็นพ่อเมาทุกครั้งจะต้องฟิวขาดทุกทีเลยค่ะ เราไม่ชอบตัวเองในตอนนี้เลย เราคิดว่าถ้าก่อนเราไปมหาลัย(อีกนานอยู่ค่ะ)เราจะขอขมาพ่อค่ะ เราไม่อยากให้มันบาปไปมากกว่านี้ค่ะ **ในปัจจุบันเราไม่ได้เผลอต่อยพ่อแล้วนะคะแต่มีแค่ตะคอกและด่าบ้างบางครั้งที่มันไม่ไหวจริงๆ** ขอบคุณที่รับฟังปัญหาของเราค่ะ🙏