สวัสดีค่ะ เราอยากได้คำปรึกษา
ก่อนอื่นขอท้าวความก่อนเลยว่าเราคบกับเเฟนมาได้สักพัก เเต่เราดันท้อง เราก็บอกเเฟนเราว่าเราท้อง เเต่ทางครอบครัวเราเเละครอบครัวเเฟนยังไม่รู้ (ก่อนอื่นขอบอกเลยว่าเราท้องก่อนเเต่งค่ะ) พอท้องได้ประมาณเดือนนึง ครอบครัวเเฟนเราเขาให้เเฟนเราไปทำงานไต้หวันค่ะ เพื่อหาเงินมาใช้หนี้ให้ครอบครัว เพราะเขาคือความหวังเดียวของบ้าน เเต่เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องเป็นเเฟนเราที่ใช้หนี้ให้ค ทั้งๆที่มีพี่น้อง4คน เเฟนเราเป็นลูกชายคนที่2ค่ะ เเฟนเรามีพี่ชาย1คนเเละน้องสาวอีก2คน เเฟนเราก็ยังไม่บอกกับทางครอบครัวว่าเราท้อง เขาให้ไปเดินเรื่องไปทำงานที่ไต้หวันเเฟนเราก็ไป เเต่เเฟนเราไม่เคยคุยจริงจังเรื่องลูกเลย พอผ่านมาได้สักพัก เราก็บอกให้เเม่กับป้ารู้ค่ะว่าเราท้อง เเม่เราก็จะให้เเฟนเรามาผูกข้อไม้ข้อมือค่ะ เเต่เเฟนเราไม่มีเงิน เราก็คุยกับเเม่เราให้ เเม่เราเลยเเค่ต้องการให้เขามาดูเเลช่วงที่ท้องเเละช่วงที่คลอดค่ะ เพราะเเม่เราก็ไม่ได้มีเวลาว่างที่จะมาดูเรา เเต่เรื่องมันเกิดตรงนี้ค่ะ เขาใกล้จะบินไปไต้หวันเเล้ว เเฟนเราพึ่งบอกให้ครอบครัวรู้ว่าเราท้อง เเต่ก่อนหน้านี้เเฟนเราเคยคุยกับป้าเเฟนว่าเราประจำเดือนไม่มา เรื่องของเรื่องเลยคือเราจะให้เเฟนเราอยู่ที่นี่ก่อนให้เราคลอดก่อนถึงค่อยไปเหมือนที่เเม่เราขอไว้ เเฟนเราให้เราโทรไปคุยกับพ่อเขา ว่าเราขอให้เเฟนเราอยู่ที่นี่ก่อนได้ไหมคลอดเสร็จทำไรเสร็จ เรียบร้อยเเล้วเขาจะไปเราก็ไม่ได้ว่าอะไร เราก็โทรค่ะพูดขอเขาอะไรเสร็จเรียบร้อย พ่อเเฟนเราก็บอกว่าเดี๋ยวไปคุยกับเเฟนเราก่อน พอตกเย็นมาเเฟนเราโทรมาหาเราค่ะ เขาบอกว่าพ่อเขาไล่ออกจากบ้านให้มาอยู่กับเราค่ะ เพราะเรื่องที่เเฟนเราจะไม่ไปใต้หวัน ทีนี้ครอบครัวเเฟนรู้กันทั้งหมดเลยค่ะ เเฟนเราก็บอกว่าพ่อเเม่ป้าเขาร้องไห้ เพราะเขาคือความหวังเดียวที่จะใช้หนี้ให้ครอบได้ ป้าเขาบอกว่าผัวเมียมันมีลูกด้วยกันมันยังทิ้งกันได้ เเต่พ่อเเม่เขาไม่เคยทิ้งเรา คือเราก็เข้าใจว่าพ่อเเม่ไม่เคยทิ้งเรา เเต่มันก็ไม่น่าพูดทั้งๆที่เขาก็เป็นคนโตเขาก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน เเม่เเฟนเราก็โทรมาเราเลยค่ะ บอกว่าตั้งนานทำไมไม่บอกว่าท้อง เราก็บอกว่าเราบอกกับเเฟนเราไปนานเเล้ว ตั้งเเต่ก่อนที่เขาจะเดินเรื่องไปใต้หวันอีก เขาก็ร้องไห้ใส่เราเขาบอกว่าเขาเข้าใจหัวอกผู้หญิง เเต่เรื่องที่ทำให้เราเสียใจเเละเสียความรู้สึกมากที่สุดคือ ลูกสาวเขาก็ท้องก่อนเเต่งเหมือนเรา เเล้วท้องหลังเราอีก เราลูกสาวกลับมีคนมาขอ ทั้งๆที่ไม่ต้องทำอะไรเลย เเล้วทำไมครอบครัวเเฟนเราเขาไม่เข้าใจความรู้สึกครอบครัวเราบ้าง ว่าครอบครัวเราจะรู้สึกอย่างไง เเต่งก็ไม่มาเเต่ง ขอเเค่ให้อยู่ไม่กี่เดือนก็ไม่ได้ ทำให้มันเป็นปัญหาร้องห่มร้องไห้กันทั้งบ้าน เราก็งง ว่าทำไมอ่ะ มีลูก4คน กลับมาพึ่งอยู่คนๆเดียว เเทนที่จะช่วยกันไหมหนี้จะได้หมดๆ เเต่นี่ไม่ช่วยกันเเถมมากดดันเเฟนเราอีก พี่ชายคนโตก็มีรถยนต์ น้องสาวคนที่3เเฟนที่มาขอก็มีรถมีอะไรเเล้ว น้องคนที่4กำลังเรียนอยู่ ส่วนเเฟนเราไม่มีอะไรเลยสักอย่าง เเล้วต้องมาใช้หนี้ก้อนโตให้ทางครอบครัว ทั้งๆหนี้ก็เกิดจากทุกคนในครอบครัว ช่วยกันสร้างเเต่ไม่ช่วยกันใช้ ครอบครัวเราก็เสียใจเหมือนกันที่ขอเเฟนเราว่าให้อยู่ก่อนไม่กี่ เดือนก็ขอไม่ได้ เเต่งก็ยังไม่ได้ให้เเต่งเเล้ว เเล้วครอบครัวฝั่งเเฟนเรายังไม่เห็นหัวครอบครัวเราเลย มาคุยสักนิดก็ไม่มาคุย เขาจะเอาเเต่ใจเขา เขาต้องการอะไรก็จะให้ได้ดั่งใจเขาทุกอย่าง โดยไม่นึกถึงลูกหลานคนอื่น เขาเอาเเต่ลูกเเต่หลานเขา ทั้งๆลูกที่อยู่ในท้องเราก็เป็นหลานเขาเหมือนกัน เขากลับไม่เห็นหัวเราเลยสักนิด เราเหนื่อย ตอนนี้เราก็เสียใจเราทำอะไรให้ครอบครัวเราไม่ได้สักอย่าง เเม้เเต่เรื่องที่เราขอให้อยู่เเค่ไม่กี่เดือนครอบครัวเขายังทำให้เราไม่ได้ เเล้วเราต้องทำอย่างไง เราควรทำยังไงดีค่ะ
ชีวิตจริงไม่ใช่นิยาย เมื่อครอบครัวเเฟนไม่ให้ความสำคัญกับเรา
ก่อนอื่นขอท้าวความก่อนเลยว่าเราคบกับเเฟนมาได้สักพัก เเต่เราดันท้อง เราก็บอกเเฟนเราว่าเราท้อง เเต่ทางครอบครัวเราเเละครอบครัวเเฟนยังไม่รู้ (ก่อนอื่นขอบอกเลยว่าเราท้องก่อนเเต่งค่ะ) พอท้องได้ประมาณเดือนนึง ครอบครัวเเฟนเราเขาให้เเฟนเราไปทำงานไต้หวันค่ะ เพื่อหาเงินมาใช้หนี้ให้ครอบครัว เพราะเขาคือความหวังเดียวของบ้าน เเต่เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องเป็นเเฟนเราที่ใช้หนี้ให้ค ทั้งๆที่มีพี่น้อง4คน เเฟนเราเป็นลูกชายคนที่2ค่ะ เเฟนเรามีพี่ชาย1คนเเละน้องสาวอีก2คน เเฟนเราก็ยังไม่บอกกับทางครอบครัวว่าเราท้อง เขาให้ไปเดินเรื่องไปทำงานที่ไต้หวันเเฟนเราก็ไป เเต่เเฟนเราไม่เคยคุยจริงจังเรื่องลูกเลย พอผ่านมาได้สักพัก เราก็บอกให้เเม่กับป้ารู้ค่ะว่าเราท้อง เเม่เราก็จะให้เเฟนเรามาผูกข้อไม้ข้อมือค่ะ เเต่เเฟนเราไม่มีเงิน เราก็คุยกับเเม่เราให้ เเม่เราเลยเเค่ต้องการให้เขามาดูเเลช่วงที่ท้องเเละช่วงที่คลอดค่ะ เพราะเเม่เราก็ไม่ได้มีเวลาว่างที่จะมาดูเรา เเต่เรื่องมันเกิดตรงนี้ค่ะ เขาใกล้จะบินไปไต้หวันเเล้ว เเฟนเราพึ่งบอกให้ครอบครัวรู้ว่าเราท้อง เเต่ก่อนหน้านี้เเฟนเราเคยคุยกับป้าเเฟนว่าเราประจำเดือนไม่มา เรื่องของเรื่องเลยคือเราจะให้เเฟนเราอยู่ที่นี่ก่อนให้เราคลอดก่อนถึงค่อยไปเหมือนที่เเม่เราขอไว้ เเฟนเราให้เราโทรไปคุยกับพ่อเขา ว่าเราขอให้เเฟนเราอยู่ที่นี่ก่อนได้ไหมคลอดเสร็จทำไรเสร็จ เรียบร้อยเเล้วเขาจะไปเราก็ไม่ได้ว่าอะไร เราก็โทรค่ะพูดขอเขาอะไรเสร็จเรียบร้อย พ่อเเฟนเราก็บอกว่าเดี๋ยวไปคุยกับเเฟนเราก่อน พอตกเย็นมาเเฟนเราโทรมาหาเราค่ะ เขาบอกว่าพ่อเขาไล่ออกจากบ้านให้มาอยู่กับเราค่ะ เพราะเรื่องที่เเฟนเราจะไม่ไปใต้หวัน ทีนี้ครอบครัวเเฟนรู้กันทั้งหมดเลยค่ะ เเฟนเราก็บอกว่าพ่อเเม่ป้าเขาร้องไห้ เพราะเขาคือความหวังเดียวที่จะใช้หนี้ให้ครอบได้ ป้าเขาบอกว่าผัวเมียมันมีลูกด้วยกันมันยังทิ้งกันได้ เเต่พ่อเเม่เขาไม่เคยทิ้งเรา คือเราก็เข้าใจว่าพ่อเเม่ไม่เคยทิ้งเรา เเต่มันก็ไม่น่าพูดทั้งๆที่เขาก็เป็นคนโตเขาก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน เเม่เเฟนเราก็โทรมาเราเลยค่ะ บอกว่าตั้งนานทำไมไม่บอกว่าท้อง เราก็บอกว่าเราบอกกับเเฟนเราไปนานเเล้ว ตั้งเเต่ก่อนที่เขาจะเดินเรื่องไปใต้หวันอีก เขาก็ร้องไห้ใส่เราเขาบอกว่าเขาเข้าใจหัวอกผู้หญิง เเต่เรื่องที่ทำให้เราเสียใจเเละเสียความรู้สึกมากที่สุดคือ ลูกสาวเขาก็ท้องก่อนเเต่งเหมือนเรา เเล้วท้องหลังเราอีก เราลูกสาวกลับมีคนมาขอ ทั้งๆที่ไม่ต้องทำอะไรเลย เเล้วทำไมครอบครัวเเฟนเราเขาไม่เข้าใจความรู้สึกครอบครัวเราบ้าง ว่าครอบครัวเราจะรู้สึกอย่างไง เเต่งก็ไม่มาเเต่ง ขอเเค่ให้อยู่ไม่กี่เดือนก็ไม่ได้ ทำให้มันเป็นปัญหาร้องห่มร้องไห้กันทั้งบ้าน เราก็งง ว่าทำไมอ่ะ มีลูก4คน กลับมาพึ่งอยู่คนๆเดียว เเทนที่จะช่วยกันไหมหนี้จะได้หมดๆ เเต่นี่ไม่ช่วยกันเเถมมากดดันเเฟนเราอีก พี่ชายคนโตก็มีรถยนต์ น้องสาวคนที่3เเฟนที่มาขอก็มีรถมีอะไรเเล้ว น้องคนที่4กำลังเรียนอยู่ ส่วนเเฟนเราไม่มีอะไรเลยสักอย่าง เเล้วต้องมาใช้หนี้ก้อนโตให้ทางครอบครัว ทั้งๆหนี้ก็เกิดจากทุกคนในครอบครัว ช่วยกันสร้างเเต่ไม่ช่วยกันใช้ ครอบครัวเราก็เสียใจเหมือนกันที่ขอเเฟนเราว่าให้อยู่ก่อนไม่กี่ เดือนก็ขอไม่ได้ เเต่งก็ยังไม่ได้ให้เเต่งเเล้ว เเล้วครอบครัวฝั่งเเฟนเรายังไม่เห็นหัวครอบครัวเราเลย มาคุยสักนิดก็ไม่มาคุย เขาจะเอาเเต่ใจเขา เขาต้องการอะไรก็จะให้ได้ดั่งใจเขาทุกอย่าง โดยไม่นึกถึงลูกหลานคนอื่น เขาเอาเเต่ลูกเเต่หลานเขา ทั้งๆลูกที่อยู่ในท้องเราก็เป็นหลานเขาเหมือนกัน เขากลับไม่เห็นหัวเราเลยสักนิด เราเหนื่อย ตอนนี้เราก็เสียใจเราทำอะไรให้ครอบครัวเราไม่ได้สักอย่าง เเม้เเต่เรื่องที่เราขอให้อยู่เเค่ไม่กี่เดือนครอบครัวเขายังทำให้เราไม่ได้ เเล้วเราต้องทำอย่างไง เราควรทำยังไงดีค่ะ