สวัสดีครับ ผมทุกข์มากจะไประบายที่ใครก็ไม่ได้ ต้องทำยังไงดีครับ “ปัญหาครอบครัวที่ผมกำลังเจอตอนนี้ มันร้ายเเรงกว่าที่เด็กอย่างผมจะรับได้”
ผม อายุ 15 ปีครับ อยู่ ม.3 พ่อแม่หย่าร้างกันเเต่เด็ก เพราะพ่อชอบทะเลาะกันรุนแรงกับแม่ ผมมีคู่แฝดครับ อาศัยอยู่ด้วยบ้านย่ากับพ่อ พี่แฝดผมอยู่ก่อนแต่เด็ก ผมมาตอน อนุบาล 1 ครับ ซึ่งเป็นคนขี้หวง ขี้เหนียว และคนที่ไม่เป็นญาติมิตรกับใคร หัวโบราณ ไม่ยอมรับอะไรเลย อันนี้ฝ่ายพ่อ ฝ่ายแม่ก็จะเป็นพวกที่ตรงข้ามกับฝ่ายพ่อลิบลับเลย มีความสุข ซึ่งผมชอบมากเลย แต่ปัญหามันอยู่ที่ “บ้านทางฝ่ายแม่ ไม่ค่อยมีเงินส่งเรียนอะไรเท่าไร เพราะเป็นคนที่ไม่ได้มีสมบัติอะไร แต่บ้านพ่อมีพอจะส่งเรียนได้ นี่คือประเด็นที่ผม ได้ย้ายมาอยู่บ้านพ่อ มันก็ต้องแน่อยู่แล้วที่ผมจะรักแม่มากกว่าพ่อมากๆเลย รักที่สุด” เรื่องมีอยู่ว่า คือย่าผมอะมีอคติอยู่แล้วกับ ทางหมู่บ้านแม่ บอกว่าเป็นคนขี้เกียจ ตอนแรกก็กีดกันพ่อกับแม่ผมมาก ตอนแม่มีลูกก่บอกให้ไปทำแท้ง แต่พอดีช่วงนั้นเขาไล่จับคนทำแท้งพอดีเลยรอดมาได้ รู้แบบนี้ใจก้โกรธ ว่าทำไมย่าต้องทำแบบนี้ด้วย แต่ย่าก็ยังมาด้อมๆมองๆตินผมเกิดกับพี่อยู่เลย แยกกันอยูาตอนเด็ก ผมอยู่กับฝั่งแม่ พี่ผมอยู่ฝั่งพ่อ จนอนุบาล 1 ผมย้ายไปอยู่กับพี่. เรื่องที่เกิดตอนนี้กับผมคือ ย่าซื้อสร้อยทองให้ผม กับพี่ แล้วคือย่าอะมีอคติกับแม่ผมอยู่แล้วแบบว่าเกลียดขี้หน้าไม่ชอบมากๆ แล้วช่วงนั้นแม่ผมไม่มีเงินครับ ใจก็อยากช่วย ผมเป็นคนรักแม่ ก็เลยเอาช่วยแม่ แม่ก้เอาไปจำนำ แล้วบอกว่าจะหามาใช้คืนให้ คือผมอะก็กังวลหน่อยๆแต่ก้ไม่คิดอะไรเพราะอยากช่วยแม่ จนเรื่องมันเริ่มเกิด คืออยู่ดีๆย่าก็มาถามหาเรื่องสร้อย ที่เคยซื้อให้ คือพี่ผมไม่ได้อะไรอยู่แล้วเพราะถูกเลี้ยงมาฝั่งนี้ เลยไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกะแม่
แต่ผมนะสิ ไม่มีสร้อยแล้ว คือผมเข้าใจว่าเป็นคนขี้งก แต่ซื้อแล้วก้ฝให้เลยป้ะ ไม่ใช่มาถามหาแบบนี้ คือผมคิดมากเลย ว่าจะทำยังไงดี ถ้าพ่อกับย่ารู้ว่าเอาไปให้แม่ ผมคงโดนไล่ออกบ้าน อนาคตคงจบ ที่ผมฝันไว้ เพราะแม่ไม่มีเงินส่งแน่นอน ผมเลยคิดๆปัญหา ว่าจะทำไปตกหายดีไหม หรือบอกว่าไปซื้อโทรสัพใหม่ (เพราะผมได้ซื้อโทรสัพใหม่พอดี แต่ผมไม่ได้ใช้เงินจากสร้อยนะ ผมเอาโทรสัพรุ่นเก่าไปขาย แล้วหาเงินมาเพิ่ม)ย่าคงเห็นละสงสัย อีกอย่างผมเป็นคนชอบเก็บเงินซื้อของส่วนตัวเข้าบ้าน เห้อ! คือผมทำใจแล้วแหละอะไรจะเกิดก้ต้องเกิด วันนั้นครับ ย่ามาถึงสร้อย แล้วบอกว่าไหนเอามาดูหน่อย ผมใจเต้นมาก คือในถุงทองครับ มันไม่มีสร้อยแล้ว คือผมทำไรไม่ถูกเลย โยนถุงไปที่ปลายเตียง ซึ่งย่ายืนอยู่ตรงนั้น ผมทำใจแล้วแหละ แต่อะไรมาดนใจคือย่าไม่เปิดดู แต่ทิ้งคำเสียดใจดำไว้ว่า “ถ้ามันไม่มีละก็ ถ้าเอาไปขายละก็ โดนกูแน่ มาทำนิสัยแบบนี้หรอ” ผมก็รอดไป แต่ผมก็ยอมรับผิดทั้งๆที่ทำความดีช่วยแม่ แต่ก็รู้ว่าผิด จะให้ผมทำไงละครับ .... และแล้วก็มีนางฟ้ามาช่วยผม ญาติพี่น้องฝั่งแม่ผมเอง เรียกพี่ละกันเนอะ เขาส่งสารผม เลยใช้ทองตัวเองที่มี แล้วไปเปลี่ยนลายเพิ่มเงิน อีก 2พัน ให้เหมือนของผม ละเอาฝากไว้ ผมขอบคุณพี่มากๆ แต่มีข้อแม้ห้ามบอกแม่ผมว่าพี่ช่วย พี่บอกว่า ถ้าแม่รู้ก่จะทำไปเรื่อยๆ ไม่จำ เพราะมันเป็นทุกที่ลูก คือผม คือผมมีทองอยู่ในมือแล้ว แต่ผมไม่ได้เอาโชว์ย่านะ แต่ก้รอย่าถามแต่ย่ากลับไม่ถามเลยยย หือๆ จนเกิดเรื่องที่ใหญ่มากคือ ทองอันเก่าผมอาจจะหลุดจำนำไปเเล้ว คือแม่ยังไม่มีเงินซื้อคืนเลย อีกอย่างวันนั้น แม่บอกว่าจะเอาเงินไปคือเงินกู้ที่ยืมของอันเก่า และจะกู้คืนมาคืนให้ผม บอกว่า ต้องการ 8000 เป็นไงละครับ ผมก็อยากช่วยแม่อีกละคิดว่าครั้งนี่ต้องได้สร้อยคืนแน่ๆ สุดท้ายให้แม่ จำนำได้ 8000 แม่คือคืนเงินกู้อันเก่าหมดเเล้ว แต่อันใหม่ที่แม่บอกละสิแม่บอกจะกู้คืนได้เหมือนเดิม แต่ครั้งนี้กู้ได้แค่ 3000 คือแม่ผมไม่ได้โกหกนะ แต่แม่ผมก้ไม่รู้จิงๆ กรรมการน่าจะหลอกเพราะเงินปีนี้น้อย
แล้วเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก้เกิดคือ พี่ผมที่ให้ยืมสร้อย ขอคืนเพราะช่วงนี้ไม่มีเงิน เป็นไงหล่ะครับ. ไม่มี คือผมบอกให้แม่ไปพูด ผมก็โดนด่ายับเลย คือมันก็เเรงมากนะครับ คือเหมือจะตัดญาติกันเลย แต่ก็รู้ว่าผมผิด แต่แม่บอกจะได้คืนจิงๆ (หือ ทำไมคิดจะช่วยแม่ มันมีแต่เรื่องร้ายๆว่ะ) สุดท้ายก็โดนจำนำไปสองเส้น พี่ผมให้แม่ผมผ่อนจ่าย เดือน 1000 สิบเดือน เอาละครับ ผมจะเล่าเรื่องที่เกิดตอนนี้คือ แม่ผมจะไปทำงาน สิงคโปร์พอดี ผมดีใจมากที่จะได้สร้อยคืน แต่ทำไมมีแต่เรื่องร้ายๆเกิด ผมภาวนาให้แม่มีเเต่สิ่งดีๆตลอด ได้เงินเยอะๆ แต่กลับแม่ โดน ตม.ไม่ให้ผ่าน เพราะเตยโดน 10 นิ้ว แม่ไปทำงานบ่อยแล้ว. หื้อๆ สุดท้ายตอนนี้ก็ไม่มีตัง ตอนนี้ทำงานพัทยา ก็พอกินได้ แต่เรื่องตอนนี้ที่ผมเจอคือ ตอนนี้ย่ามาถามเรื่อง สร้อย คือวันนี้เลย “ถามว่าเอาสร้อยไปไหน เอาไปขายหรอ ผมก็ตอบว่า ไม่ได้เอาไปขาย ย่าก็ขอดู ผมก็เงียบ แล้วพูดว่า คนอย่างย่าอะบอกความจิงไป ก้มีแต่จะด่าซ้ำเติมแล้วก็หลายอย่างที่ร้ายแรง แล้วผมก็เงียบตลอด” คือย่าน่าจะรู้แล้วว่าสร้อยไม่มีแล้ว เพราะมาค้นห้องผมบ่อยๆ คือย่ามาด่าว่า ผมก็เงียบ (เป็นคนแบบนี้หรอ กูซื้อทองให้ แล้วเอาไปขายหรือ ทำไมทำนิสัยแบบนี้ เอาไปซื้อของพวกนี้มาหรอ กูหมดความเชื่อใจเเล้ว กูไม่เคยเชื่อใจเลย!!) คือคำนี้อะ แรงมาก คือผมคิดว่าย่ารักแต่พี่ผมฝาแฝด แต่ไม่เคยเชื่อใจผมเลย ย่าน่าจะคิดว่า ผมอะรักแม่มาก เลยทำอะไรหวังให้ไปทางแม่ตลอด เลยไม่เชื่อใจผม ผมเสียใจมากเลยพูดไรไม่ออก ไม่กล้าร้องไห้ เถียงก็ไม่ได้เพราะมันสุดแล้ว ย่าพูดทิ้งท้ายว่า “กูรู้นะว่าสบทบคิดปับแม่ เป็นคนแบบนี้หรอ ให้มันไปซื้อคืนเลย กูเลี้ยงมาแล้วทำแบบนี้กับกูหรอ” ผมเลยเงียบคือมันชินแล้วมันไม่ร้องไห้แล้วครับ มันเครียด มันหมดความอดทนแล้วครับ ผมทำผิดใช่ไหมที่ช่วยแม่ ผมทำผิดตรงไหน แค่อยากช่วยแม่อะ ถ้าแม่ผมรวย ผมไม่อยากอยู่บ้านนี้เลย เห้อชีวิต ช่วยหน่อยครับ ผมต้องไปบอกความจิงไหม ว่าผมเอาไปซื้อโทรสัพ หรือความจิงๆว่าเอาให้แม่ แต่ถ้าบอกแบบนี้จิงผมว่า จบ หมดอนาคต เพราะย่าเกลียดฝ่ายแม่มาก ถ้ารู้ว่าผมทำงี้ตายแน่ เพราะย่าชอบไล่ผมไปอยู่กับแม่บ่อยๆ ผมว่าเรื่องมันยังไม่จบเท่านี้แน่ อย่าให้พ่อรู้นะ ผมจะสู้ครับ เรื่องจะเกิดย้งไงต้องเกิด อย่าโทดแม่ผมนะครับ ตอนนี้เทอก้หาวิธีอยู่แต่บางครั้งผมก้โกดแม่นะ แต่มันก่หายอะ ไม่รู้เพราะอะไร เมื่อกี้ผมยังจะคิดฆ่าตัวตายประชดเลย แต่คนอย่างผมอะไม่ทำหรอก ผมยังต้องมีชีวตอีกยาวนานเลี้ยงเเม่ ครอบครัว ผมจะเปลี่ยนครอบครัวนี้เอง ผมต้องไปอีกไกล ช่วยหน่อยนะครับ ที่ผมมาพูดก็ขอความแนะนำครับ เรื่องเกิดตอนนี้เลย น่าจะเกิดอีกไม่นาน วันที่ 1 พจิกายน 2561 ขอบตุณที่อ่านมาครับ ความจิงมีอักเยอะถ้าว่างจะมากพูดครับ ผมเเค่ อายุ 15 เอง ทำไมต้องมาแบกรับอะไรแบบนี้ด้วย ทำไมพี่ฝาแฝดผมไม่มีเรื่องร้อนใจอะไรเลย ทำไมปัญหาต้องอยู่ที่ผมคนเดียว ทำไมคนครอบครัวคนอื่นเขามีความสุขดี ถึงจะทะเลาะแต่ก็ไม่ได้ มาขี้เหนียวลูกหลานแบบนี้ ปัญหาที่หนักเกินกว่าผมจะเเห้ได้ครับ😭 น้อยใจครับ เกลียดตัวเองด้วย เกลียดทุกคนเลย ตอนนี้
การแก้ปัญหาครอบครัวที่ร้ายแรง
ผม อายุ 15 ปีครับ อยู่ ม.3 พ่อแม่หย่าร้างกันเเต่เด็ก เพราะพ่อชอบทะเลาะกันรุนแรงกับแม่ ผมมีคู่แฝดครับ อาศัยอยู่ด้วยบ้านย่ากับพ่อ พี่แฝดผมอยู่ก่อนแต่เด็ก ผมมาตอน อนุบาล 1 ครับ ซึ่งเป็นคนขี้หวง ขี้เหนียว และคนที่ไม่เป็นญาติมิตรกับใคร หัวโบราณ ไม่ยอมรับอะไรเลย อันนี้ฝ่ายพ่อ ฝ่ายแม่ก็จะเป็นพวกที่ตรงข้ามกับฝ่ายพ่อลิบลับเลย มีความสุข ซึ่งผมชอบมากเลย แต่ปัญหามันอยู่ที่ “บ้านทางฝ่ายแม่ ไม่ค่อยมีเงินส่งเรียนอะไรเท่าไร เพราะเป็นคนที่ไม่ได้มีสมบัติอะไร แต่บ้านพ่อมีพอจะส่งเรียนได้ นี่คือประเด็นที่ผม ได้ย้ายมาอยู่บ้านพ่อ มันก็ต้องแน่อยู่แล้วที่ผมจะรักแม่มากกว่าพ่อมากๆเลย รักที่สุด” เรื่องมีอยู่ว่า คือย่าผมอะมีอคติอยู่แล้วกับ ทางหมู่บ้านแม่ บอกว่าเป็นคนขี้เกียจ ตอนแรกก็กีดกันพ่อกับแม่ผมมาก ตอนแม่มีลูกก่บอกให้ไปทำแท้ง แต่พอดีช่วงนั้นเขาไล่จับคนทำแท้งพอดีเลยรอดมาได้ รู้แบบนี้ใจก้โกรธ ว่าทำไมย่าต้องทำแบบนี้ด้วย แต่ย่าก็ยังมาด้อมๆมองๆตินผมเกิดกับพี่อยู่เลย แยกกันอยูาตอนเด็ก ผมอยู่กับฝั่งแม่ พี่ผมอยู่ฝั่งพ่อ จนอนุบาล 1 ผมย้ายไปอยู่กับพี่. เรื่องที่เกิดตอนนี้กับผมคือ ย่าซื้อสร้อยทองให้ผม กับพี่ แล้วคือย่าอะมีอคติกับแม่ผมอยู่แล้วแบบว่าเกลียดขี้หน้าไม่ชอบมากๆ แล้วช่วงนั้นแม่ผมไม่มีเงินครับ ใจก็อยากช่วย ผมเป็นคนรักแม่ ก็เลยเอาช่วยแม่ แม่ก้เอาไปจำนำ แล้วบอกว่าจะหามาใช้คืนให้ คือผมอะก็กังวลหน่อยๆแต่ก้ไม่คิดอะไรเพราะอยากช่วยแม่ จนเรื่องมันเริ่มเกิด คืออยู่ดีๆย่าก็มาถามหาเรื่องสร้อย ที่เคยซื้อให้ คือพี่ผมไม่ได้อะไรอยู่แล้วเพราะถูกเลี้ยงมาฝั่งนี้ เลยไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกะแม่
แต่ผมนะสิ ไม่มีสร้อยแล้ว คือผมเข้าใจว่าเป็นคนขี้งก แต่ซื้อแล้วก้ฝให้เลยป้ะ ไม่ใช่มาถามหาแบบนี้ คือผมคิดมากเลย ว่าจะทำยังไงดี ถ้าพ่อกับย่ารู้ว่าเอาไปให้แม่ ผมคงโดนไล่ออกบ้าน อนาคตคงจบ ที่ผมฝันไว้ เพราะแม่ไม่มีเงินส่งแน่นอน ผมเลยคิดๆปัญหา ว่าจะทำไปตกหายดีไหม หรือบอกว่าไปซื้อโทรสัพใหม่ (เพราะผมได้ซื้อโทรสัพใหม่พอดี แต่ผมไม่ได้ใช้เงินจากสร้อยนะ ผมเอาโทรสัพรุ่นเก่าไปขาย แล้วหาเงินมาเพิ่ม)ย่าคงเห็นละสงสัย อีกอย่างผมเป็นคนชอบเก็บเงินซื้อของส่วนตัวเข้าบ้าน เห้อ! คือผมทำใจแล้วแหละอะไรจะเกิดก้ต้องเกิด วันนั้นครับ ย่ามาถึงสร้อย แล้วบอกว่าไหนเอามาดูหน่อย ผมใจเต้นมาก คือในถุงทองครับ มันไม่มีสร้อยแล้ว คือผมทำไรไม่ถูกเลย โยนถุงไปที่ปลายเตียง ซึ่งย่ายืนอยู่ตรงนั้น ผมทำใจแล้วแหละ แต่อะไรมาดนใจคือย่าไม่เปิดดู แต่ทิ้งคำเสียดใจดำไว้ว่า “ถ้ามันไม่มีละก็ ถ้าเอาไปขายละก็ โดนกูแน่ มาทำนิสัยแบบนี้หรอ” ผมก็รอดไป แต่ผมก็ยอมรับผิดทั้งๆที่ทำความดีช่วยแม่ แต่ก็รู้ว่าผิด จะให้ผมทำไงละครับ .... และแล้วก็มีนางฟ้ามาช่วยผม ญาติพี่น้องฝั่งแม่ผมเอง เรียกพี่ละกันเนอะ เขาส่งสารผม เลยใช้ทองตัวเองที่มี แล้วไปเปลี่ยนลายเพิ่มเงิน อีก 2พัน ให้เหมือนของผม ละเอาฝากไว้ ผมขอบคุณพี่มากๆ แต่มีข้อแม้ห้ามบอกแม่ผมว่าพี่ช่วย พี่บอกว่า ถ้าแม่รู้ก่จะทำไปเรื่อยๆ ไม่จำ เพราะมันเป็นทุกที่ลูก คือผม คือผมมีทองอยู่ในมือแล้ว แต่ผมไม่ได้เอาโชว์ย่านะ แต่ก้รอย่าถามแต่ย่ากลับไม่ถามเลยยย หือๆ จนเกิดเรื่องที่ใหญ่มากคือ ทองอันเก่าผมอาจจะหลุดจำนำไปเเล้ว คือแม่ยังไม่มีเงินซื้อคืนเลย อีกอย่างวันนั้น แม่บอกว่าจะเอาเงินไปคือเงินกู้ที่ยืมของอันเก่า และจะกู้คืนมาคืนให้ผม บอกว่า ต้องการ 8000 เป็นไงละครับ ผมก็อยากช่วยแม่อีกละคิดว่าครั้งนี่ต้องได้สร้อยคืนแน่ๆ สุดท้ายให้แม่ จำนำได้ 8000 แม่คือคืนเงินกู้อันเก่าหมดเเล้ว แต่อันใหม่ที่แม่บอกละสิแม่บอกจะกู้คืนได้เหมือนเดิม แต่ครั้งนี้กู้ได้แค่ 3000 คือแม่ผมไม่ได้โกหกนะ แต่แม่ผมก้ไม่รู้จิงๆ กรรมการน่าจะหลอกเพราะเงินปีนี้น้อย
แล้วเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก้เกิดคือ พี่ผมที่ให้ยืมสร้อย ขอคืนเพราะช่วงนี้ไม่มีเงิน เป็นไงหล่ะครับ. ไม่มี คือผมบอกให้แม่ไปพูด ผมก็โดนด่ายับเลย คือมันก็เเรงมากนะครับ คือเหมือจะตัดญาติกันเลย แต่ก็รู้ว่าผมผิด แต่แม่บอกจะได้คืนจิงๆ (หือ ทำไมคิดจะช่วยแม่ มันมีแต่เรื่องร้ายๆว่ะ) สุดท้ายก็โดนจำนำไปสองเส้น พี่ผมให้แม่ผมผ่อนจ่าย เดือน 1000 สิบเดือน เอาละครับ ผมจะเล่าเรื่องที่เกิดตอนนี้คือ แม่ผมจะไปทำงาน สิงคโปร์พอดี ผมดีใจมากที่จะได้สร้อยคืน แต่ทำไมมีแต่เรื่องร้ายๆเกิด ผมภาวนาให้แม่มีเเต่สิ่งดีๆตลอด ได้เงินเยอะๆ แต่กลับแม่ โดน ตม.ไม่ให้ผ่าน เพราะเตยโดน 10 นิ้ว แม่ไปทำงานบ่อยแล้ว. หื้อๆ สุดท้ายตอนนี้ก็ไม่มีตัง ตอนนี้ทำงานพัทยา ก็พอกินได้ แต่เรื่องตอนนี้ที่ผมเจอคือ ตอนนี้ย่ามาถามเรื่อง สร้อย คือวันนี้เลย “ถามว่าเอาสร้อยไปไหน เอาไปขายหรอ ผมก็ตอบว่า ไม่ได้เอาไปขาย ย่าก็ขอดู ผมก็เงียบ แล้วพูดว่า คนอย่างย่าอะบอกความจิงไป ก้มีแต่จะด่าซ้ำเติมแล้วก็หลายอย่างที่ร้ายแรง แล้วผมก็เงียบตลอด” คือย่าน่าจะรู้แล้วว่าสร้อยไม่มีแล้ว เพราะมาค้นห้องผมบ่อยๆ คือย่ามาด่าว่า ผมก็เงียบ (เป็นคนแบบนี้หรอ กูซื้อทองให้ แล้วเอาไปขายหรือ ทำไมทำนิสัยแบบนี้ เอาไปซื้อของพวกนี้มาหรอ กูหมดความเชื่อใจเเล้ว กูไม่เคยเชื่อใจเลย!!) คือคำนี้อะ แรงมาก คือผมคิดว่าย่ารักแต่พี่ผมฝาแฝด แต่ไม่เคยเชื่อใจผมเลย ย่าน่าจะคิดว่า ผมอะรักแม่มาก เลยทำอะไรหวังให้ไปทางแม่ตลอด เลยไม่เชื่อใจผม ผมเสียใจมากเลยพูดไรไม่ออก ไม่กล้าร้องไห้ เถียงก็ไม่ได้เพราะมันสุดแล้ว ย่าพูดทิ้งท้ายว่า “กูรู้นะว่าสบทบคิดปับแม่ เป็นคนแบบนี้หรอ ให้มันไปซื้อคืนเลย กูเลี้ยงมาแล้วทำแบบนี้กับกูหรอ” ผมเลยเงียบคือมันชินแล้วมันไม่ร้องไห้แล้วครับ มันเครียด มันหมดความอดทนแล้วครับ ผมทำผิดใช่ไหมที่ช่วยแม่ ผมทำผิดตรงไหน แค่อยากช่วยแม่อะ ถ้าแม่ผมรวย ผมไม่อยากอยู่บ้านนี้เลย เห้อชีวิต ช่วยหน่อยครับ ผมต้องไปบอกความจิงไหม ว่าผมเอาไปซื้อโทรสัพ หรือความจิงๆว่าเอาให้แม่ แต่ถ้าบอกแบบนี้จิงผมว่า จบ หมดอนาคต เพราะย่าเกลียดฝ่ายแม่มาก ถ้ารู้ว่าผมทำงี้ตายแน่ เพราะย่าชอบไล่ผมไปอยู่กับแม่บ่อยๆ ผมว่าเรื่องมันยังไม่จบเท่านี้แน่ อย่าให้พ่อรู้นะ ผมจะสู้ครับ เรื่องจะเกิดย้งไงต้องเกิด อย่าโทดแม่ผมนะครับ ตอนนี้เทอก้หาวิธีอยู่แต่บางครั้งผมก้โกดแม่นะ แต่มันก่หายอะ ไม่รู้เพราะอะไร เมื่อกี้ผมยังจะคิดฆ่าตัวตายประชดเลย แต่คนอย่างผมอะไม่ทำหรอก ผมยังต้องมีชีวตอีกยาวนานเลี้ยงเเม่ ครอบครัว ผมจะเปลี่ยนครอบครัวนี้เอง ผมต้องไปอีกไกล ช่วยหน่อยนะครับ ที่ผมมาพูดก็ขอความแนะนำครับ เรื่องเกิดตอนนี้เลย น่าจะเกิดอีกไม่นาน วันที่ 1 พจิกายน 2561 ขอบตุณที่อ่านมาครับ ความจิงมีอักเยอะถ้าว่างจะมากพูดครับ ผมเเค่ อายุ 15 เอง ทำไมต้องมาแบกรับอะไรแบบนี้ด้วย ทำไมพี่ฝาแฝดผมไม่มีเรื่องร้อนใจอะไรเลย ทำไมปัญหาต้องอยู่ที่ผมคนเดียว ทำไมคนครอบครัวคนอื่นเขามีความสุขดี ถึงจะทะเลาะแต่ก็ไม่ได้ มาขี้เหนียวลูกหลานแบบนี้ ปัญหาที่หนักเกินกว่าผมจะเเห้ได้ครับ😭 น้อยใจครับ เกลียดตัวเองด้วย เกลียดทุกคนเลย ตอนนี้