โตมาไม่ได้เป็นผู้ใหญ่แบบที่ฝันไว้เลยค่ะ

ตอนหนูอายุ 15 เคยคิดว่าพอบรรลุนิติภาวะแล้ว
จะโตเป็นผู้ใหญ่ จะเป็นแบบนี้ ๆ ให้ได้

พออายุ 18 รู้สึกแบบโห โตแล้ว
เรียนจบจะได้ทำแบบที่ฝันไว้แล้วนะ

เรียนจบ ปวส. มาตอนอายุ 20
ตามประสาเด็กบ้านนอก ตัดยาง
หาเงินได้นิด ๆ หน่อย ๆ ช่วยแม่ผ่อนค่าบ้านได้กระจึ๋งเดียว

พาตัวเองมาอยู่เมืองใหญ่คิดว่าทุกอย่างคงดีขึ้น
จะโตเป็นผู้ใหญ่ จะมีเงินเก็บซื้อนู้นซื้อนี่
จะมีเงินส่งกลับบ้านไปให้แม่ อยู่มาจะครึ่งปีแล้ว ก็ยังไม่ได้เป็นผู้ใหญ่แบบที่ฝันไว้เลย
พอจะมีเงินเก็บซักหน่อยพี่สาวก็ไม่มีเงิน
ให้ไปก็ไม่มีใช้ซะเอง ถัดมาเดือนนี้ก็ดีใจเก้อ
เอ้ออ จะมีเงินโอนไปให้แม่ละนะ พี่สาวมาขออีก

ตอนเด็ก ๆ หนูไม่เคยคิดเลยว่าแบงค์เทา ๆ
จะมีผลต่อการใช้ชีวิตขนาดนี้
มองดูคนอื่นที่อายุเท่ากันก็สงสารตัวเอง
ทำไมหนูอายุเท่านี้หนูต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ
หนูต้องเหนื่อยขนาดนี้เลยเหรอ

อยากจะโตเป็นผู้ใหญ่ แต่กว่าจะโตได้แบบที่ฝันก็ยังร้องไห้เป็นเด็ก
ตอนหนูเด็ก ๆ คิดว่าชีวิตมันยาก เพราะยังไม่บรรลุนิติภาวะ แต่จริง ๆ ชีวิตมันยากเพราะไม่มีเงินต่างหาก

คนที่เค้าทำตามที่ฝันไว้ได้เค้าต้องเก่งขนาดไหน เค้าจะร้องไห้เหมือนหนูรึเปล่า กว่าเค้าจะไปถึงเค้าต้องทำอะไรบ้างนะ

เหนื่อยแล้วอ่ะ ไม่อยากโตเลย