เมื่อก่อนแม่เราดุมากค่ะ แต่พออายุมากขึ้นท่านก็ใจดีขึ้นมาก
เราก็เริ่มสนิทกับแม่มากขึ้น เวลามีอะไรไม่เข้าใจกันเราก็พยายามพูดกับแม่ดีดี
แต่ประเด็นคือพอเราเคลียกับแม่คุยกับแม่ แม่ก็ชอบเอาไปดราม่าให้พ่อฟังว่าลูกว่าลูกด่า
พ่อก็มาว่าเราพอพ่อเคลียกับเราแม่ก็ใส่ๆเรามา
เราก็งงตอนคุยกันสองคนตอนแรกก็พูดกันปกติอยู่ๆก็มาดราม่า
แต่พอเราคุยกับพ่อ
ว่าไม่เคยด่าเลย คุยกันปกติไม่ได้ใส่อารมณ์ใส่กันเลย
พ่อก็เลยไม่ได้ว่าอะไรแล้วก็บ่นๆไป
พอจบตอนแรกเราก็รอว่าแม่จะพูดอะไรไหมกะว่าจะเคลียกัน
เพราะว่าแม่ไม่ยอมเคลียกับเราเลยใส่อย่างเดียว แล้วให้พ่อพูด
แต่อยู่ดีดีแม่ก็พูดเรื่องอื่นแล้วพูดจาไพเราะมาก เราก็งงไปเลย เหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น
เราก็แบบ เมื่อกี้ยังปั่นให้พ่อว่าเราอยู่เลย
ทำไมจากหน้ามือเป็นหลังมือภายในไม่กี่วิ
รู้สึกว่าเขาไม่ค่อยจริงใจ เขาเป็นแบบนี้บ่อย
พอคุยกันแม้ว่ากับคนอื่นก็ตาม
ไม่รู้ว่าเราอคิตรึเปล่าเพราะเราก็ค่อนข้างไม่โอเคกับที่บ้าน
ตั้งแต่เด็กโตมากับทีวีและคอมพิวเตอร์
มีความทรงจำเวลาคุยกับพ่อแม่คือทะเลาะกันโดนดุโดนด่าตลอด แล้วก็ชอบพูดทวงบุญคุณที่เลี้ยงมา
แล้วเรามีพี่สาวหนึ่งคนค่ะ
พอพี่เราเริ่มทำงานก็ทะเลาะกับพ่อแม่เรื่องให้เงินกับที่บ้านเท่านี้ขี้งกกับพ่อกับแม่หรอ พอทำงานแล้วไม่ค่อยกลับบ้าน
คือทะเลาะกันใหญ่มาก
แม่เราก็เริ่มเปลี่ยนไป เริ่มใจดีเริ่มใส่ใจ ชอบพูดว่าแม่รู้จักเราที่สุด
รู้ว่าชอบกินอะไร ไม่ชอบอะไร แต่พอเอาเข้าจริงคือ ผิด
เช่นแบบลูกชอบกินอันนี้แม่รู้แต่คือไม่ใช่ เราก็บอกเขาว่าไม่ใช่เราไม่ได้ชอบอะ พอครั้งหน้าเขาก็พูดอีก พูดเหมือนเดิม
เราก็งง เอ้า ลูกคนไหนเนี่ย
ก็บอกไปแล้วคือเราไม่ได้ชอบก็ยังจะให้เราชอบอีก
เราก็ไม่ค่อยรู้สึกว่าแม่รักเราเท่าไหร่ เราเองก็ไม่ได้รักท่านมากเท่าไหร่(บาปไหมคะ)
อยู่บ้านแล้วไม่ค่อยมีความสุข เหมือนอยู่ในคลาสการแสดงตลอดเวลา หรือเราคิดมากไปเองคะ?
แล้วถ้าเราคิดมากไปเอง ทำยังไงให้ความคิดแบบนี้หายไปดีคะ
แล้วถ้าไม่ได้คิดมากไปเองควรทำยังไงดี
แม่เราเขาไม่จริงใจหรือเราคิดไปเองคะ?
เราก็เริ่มสนิทกับแม่มากขึ้น เวลามีอะไรไม่เข้าใจกันเราก็พยายามพูดกับแม่ดีดี
แต่ประเด็นคือพอเราเคลียกับแม่คุยกับแม่ แม่ก็ชอบเอาไปดราม่าให้พ่อฟังว่าลูกว่าลูกด่า
พ่อก็มาว่าเราพอพ่อเคลียกับเราแม่ก็ใส่ๆเรามา
เราก็งงตอนคุยกันสองคนตอนแรกก็พูดกันปกติอยู่ๆก็มาดราม่า
แต่พอเราคุยกับพ่อ
ว่าไม่เคยด่าเลย คุยกันปกติไม่ได้ใส่อารมณ์ใส่กันเลย
พ่อก็เลยไม่ได้ว่าอะไรแล้วก็บ่นๆไป
พอจบตอนแรกเราก็รอว่าแม่จะพูดอะไรไหมกะว่าจะเคลียกัน
เพราะว่าแม่ไม่ยอมเคลียกับเราเลยใส่อย่างเดียว แล้วให้พ่อพูด
แต่อยู่ดีดีแม่ก็พูดเรื่องอื่นแล้วพูดจาไพเราะมาก เราก็งงไปเลย เหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น
เราก็แบบ เมื่อกี้ยังปั่นให้พ่อว่าเราอยู่เลย
ทำไมจากหน้ามือเป็นหลังมือภายในไม่กี่วิ
รู้สึกว่าเขาไม่ค่อยจริงใจ เขาเป็นแบบนี้บ่อย
พอคุยกันแม้ว่ากับคนอื่นก็ตาม
ไม่รู้ว่าเราอคิตรึเปล่าเพราะเราก็ค่อนข้างไม่โอเคกับที่บ้าน
ตั้งแต่เด็กโตมากับทีวีและคอมพิวเตอร์
มีความทรงจำเวลาคุยกับพ่อแม่คือทะเลาะกันโดนดุโดนด่าตลอด แล้วก็ชอบพูดทวงบุญคุณที่เลี้ยงมา
แล้วเรามีพี่สาวหนึ่งคนค่ะ
พอพี่เราเริ่มทำงานก็ทะเลาะกับพ่อแม่เรื่องให้เงินกับที่บ้านเท่านี้ขี้งกกับพ่อกับแม่หรอ พอทำงานแล้วไม่ค่อยกลับบ้าน
คือทะเลาะกันใหญ่มาก
แม่เราก็เริ่มเปลี่ยนไป เริ่มใจดีเริ่มใส่ใจ ชอบพูดว่าแม่รู้จักเราที่สุด
รู้ว่าชอบกินอะไร ไม่ชอบอะไร แต่พอเอาเข้าจริงคือ ผิด
เช่นแบบลูกชอบกินอันนี้แม่รู้แต่คือไม่ใช่ เราก็บอกเขาว่าไม่ใช่เราไม่ได้ชอบอะ พอครั้งหน้าเขาก็พูดอีก พูดเหมือนเดิม
เราก็งง เอ้า ลูกคนไหนเนี่ย
ก็บอกไปแล้วคือเราไม่ได้ชอบก็ยังจะให้เราชอบอีก
เราก็ไม่ค่อยรู้สึกว่าแม่รักเราเท่าไหร่ เราเองก็ไม่ได้รักท่านมากเท่าไหร่(บาปไหมคะ)
อยู่บ้านแล้วไม่ค่อยมีความสุข เหมือนอยู่ในคลาสการแสดงตลอดเวลา หรือเราคิดมากไปเองคะ?
แล้วถ้าเราคิดมากไปเอง ทำยังไงให้ความคิดแบบนี้หายไปดีคะ
แล้วถ้าไม่ได้คิดมากไปเองควรทำยังไงดี