ไม่รู้ว่าเป็นเฉพาะที่นี่ หรือ ที่อื่น หรือสายการบินอื่นด้วย เลยขาดทุนต่อเนื่องมาหลายปี แต่พนักงานเค้าก็ดูมีความสุข อยู่กันแบบสวยๆ
โทษตัวพนักงาน โทษระบบการทำงานกึ่งราชการ โทษระบบอุปถัมภ์เส้นสาย หรือโทษผู้บริหาร โทษใครดี
แต่ความจริง เค้าทำงานกันแบบนี้....
หญิงวัยทำงานระดับหัวหน้าส่วนคนหนึ่ง สมัยที่สื่อดิจิตอลยังไม่มา มาทำงาน วางกระเป๋า ทำธุระส่วนตัว สัก10.00 เริ่มอ่านนิตยสารหัวแฟชั่น อาทิ ดิฉัน พลอยแกมเพชร ถึ่ง 11.30 โทรหาเพื่อนอีกแผนก นัดลงไปทานข้าว 11.45 เจอที่ตลาดหลังตึก ยังไม่ทานข้าว เอากระโปรงไปตัดสั้นก่อน แล้วนั่งทานข้าว ต่อด้วยช้อปปิ้ง 13.20 ไปรับเครื่องสำอางที่สั่งไว้เมื่อวาน ซื้อน้ำกรุบกริบ แล้วเดินเข้าออฟฟิส วางของ ต่อคิวแต่งหน้า เข้าห้องน้ำ กลับมาที่โต๊ะ 13.45 อ้าวววว มีประชุม เดินไปประชุม กลับมาที่โต๊ะ 15.10 เหนื่อยจังงงง ขอพักหน่อย..... เอาขนมที่ซื้อออกมาทาน เดินไปแจกลูกน้อง ลูกน้องเฉาะฝรั่งมาแลก เม้าส์มอยพอหายเหนื่อย อุ้ยยยย จะสี่โมงแล้วววว โทรหาลูก หาสามี.....OMGGGG !! แย่แล้ว สั่งน้ำพริกไว้ที่ตลาด....16.15 วิ่งด้วยความตื่นเต้นไปรับน้ำพริก เดี๋ยวสามีไม่มีอะไรทาน กลับมาที่โต๊ะ เดินเอาน้ำพริกไปเก็บในตู้เย็น เข้าห้องน้ำสักหน่อย กลับมาที่โต๊ะกางถุงช้อปปิ้งแบค เก็บกับข้าว ขนมที่ซื้อมาเมื่อกลางวัน ไม่ลืมจะไปหยิบน้ำพริกในตู้เย็น กลับมาที่โต๊ะอีกครั้ง ปิดคอม ล่ำลาทีมงาน สะพายกระเป๋ากลับ ระหว่างรอลิฟต์ซึ่งใช้เวลานาน เพราะคนเยอะ....เนื่องจากพนักงานส่วนใหญ่ในองค์กรเป็นคนตรงต่อเวลา กลับบ้านเร็วพอกัน จะได้ไม่เปลืองไฟออฟฟิส เลยรอลิฟต์นานหน่อย มาถึงที่จอดรถขับออก แวะซื้อนิตยสารเพิ่มที่ร้านแถวบ้าน เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่มีอะไรอ่าน...ไม่มีอะไรทำ.........
ก่อนนอนเตือนตัวเอง...อย่าลืมไปเอากระโปรงที่ตัดไว้ พรุ่งนี้ตอนบ่ายมีเจ้ขายผ้าไทยเอาผ้ามาขายที่อีกแผนกด้วย ผ้าเค้าโอเคเลย มาเดือนละครั้ง ซื้อกันจนสนิท เด่วพรุ่งนี้เดินลงไปดูสักหหน่อยยยย........แล้วจึงผลอยหลับไปปปปปป
นี่แหละ lifestyle คนในองค์กรนี้ วนไป
ก็มันเป็นอย่างนี้ไง ถึงได้ขาดทุน.....อ่านสนุกๆ เน้อ
โทษตัวพนักงาน โทษระบบการทำงานกึ่งราชการ โทษระบบอุปถัมภ์เส้นสาย หรือโทษผู้บริหาร โทษใครดี
แต่ความจริง เค้าทำงานกันแบบนี้....
หญิงวัยทำงานระดับหัวหน้าส่วนคนหนึ่ง สมัยที่สื่อดิจิตอลยังไม่มา มาทำงาน วางกระเป๋า ทำธุระส่วนตัว สัก10.00 เริ่มอ่านนิตยสารหัวแฟชั่น อาทิ ดิฉัน พลอยแกมเพชร ถึ่ง 11.30 โทรหาเพื่อนอีกแผนก นัดลงไปทานข้าว 11.45 เจอที่ตลาดหลังตึก ยังไม่ทานข้าว เอากระโปรงไปตัดสั้นก่อน แล้วนั่งทานข้าว ต่อด้วยช้อปปิ้ง 13.20 ไปรับเครื่องสำอางที่สั่งไว้เมื่อวาน ซื้อน้ำกรุบกริบ แล้วเดินเข้าออฟฟิส วางของ ต่อคิวแต่งหน้า เข้าห้องน้ำ กลับมาที่โต๊ะ 13.45 อ้าวววว มีประชุม เดินไปประชุม กลับมาที่โต๊ะ 15.10 เหนื่อยจังงงง ขอพักหน่อย..... เอาขนมที่ซื้อออกมาทาน เดินไปแจกลูกน้อง ลูกน้องเฉาะฝรั่งมาแลก เม้าส์มอยพอหายเหนื่อย อุ้ยยยย จะสี่โมงแล้วววว โทรหาลูก หาสามี.....OMGGGG !! แย่แล้ว สั่งน้ำพริกไว้ที่ตลาด....16.15 วิ่งด้วยความตื่นเต้นไปรับน้ำพริก เดี๋ยวสามีไม่มีอะไรทาน กลับมาที่โต๊ะ เดินเอาน้ำพริกไปเก็บในตู้เย็น เข้าห้องน้ำสักหน่อย กลับมาที่โต๊ะกางถุงช้อปปิ้งแบค เก็บกับข้าว ขนมที่ซื้อมาเมื่อกลางวัน ไม่ลืมจะไปหยิบน้ำพริกในตู้เย็น กลับมาที่โต๊ะอีกครั้ง ปิดคอม ล่ำลาทีมงาน สะพายกระเป๋ากลับ ระหว่างรอลิฟต์ซึ่งใช้เวลานาน เพราะคนเยอะ....เนื่องจากพนักงานส่วนใหญ่ในองค์กรเป็นคนตรงต่อเวลา กลับบ้านเร็วพอกัน จะได้ไม่เปลืองไฟออฟฟิส เลยรอลิฟต์นานหน่อย มาถึงที่จอดรถขับออก แวะซื้อนิตยสารเพิ่มที่ร้านแถวบ้าน เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่มีอะไรอ่าน...ไม่มีอะไรทำ.........
ก่อนนอนเตือนตัวเอง...อย่าลืมไปเอากระโปรงที่ตัดไว้ พรุ่งนี้ตอนบ่ายมีเจ้ขายผ้าไทยเอาผ้ามาขายที่อีกแผนกด้วย ผ้าเค้าโอเคเลย มาเดือนละครั้ง ซื้อกันจนสนิท เด่วพรุ่งนี้เดินลงไปดูสักหหน่อยยยย........แล้วจึงผลอยหลับไปปปปปป
นี่แหละ lifestyle คนในองค์กรนี้ วนไป