ความรัก​ ครอบครัว​ ความเจ็บปวด​

กระทู้คำถาม
ฉันแอบรักรุ่นพี่คนหนึ่ง...ฉันเคยพบกับเขาครั้งนึง​ แต่ไม่เคยจะพูดคุยกันเลย​ จนกระทั่งฉันขึ้นม.ปลาย​ เขากลับมาเรียนที่เดียวกับฉันอีกครั้ง​ เราสนิทกัน​ เราไปเที่ยวด้วยกันตลอดซัมเมอร์​ เรามีช่วงเวลาดีๆด้วยกัน​ โดยมีเพื่อนอยู่ด้วยตลอด​ เขาน่าตาดีมาก​ เป็นที่รักของใครหลายคน​ ก่อนเปิดเทอม​ เขาเอารูปของเขาให้ฉันมา2ใบ​ ฉันเก็บไว้ในไดอารี่​1ใบ​ พกติดตัว1ใบ​ พอเปิดเทอม​ เราก็คุยกันบ้าง​ ทักทายกันบ้าง​ จนเป็นข่าวลือทั่วโรงเรียนว่าเราคบกัน... แต่ความจริงเราก็เป็นแค่พี่น้องกัน...ผ่านไปสักพักเราก็เริ่มห่างกัน​ ไม่ได้เจอ​ ไม่ได้คุย​ ฉันก็ชอบไปแอบดูเขาบ้างว่าเขาทำอะไร​ มีสาวๆหลายคนมารับเขาที่โรงเรียนทุกวัน​ ฉันก็ได้แต่มองดูห่างๆ​ จนกระทั่งจบม.6​ ฉันไปสมัครเรียนที่เชียงราย​  ฉันก็แวะไปหาเขา​ ได้เจอเขาอีกครั้ง​ แต่เราก็ไม่ได้คุยกันเพราะเขามีแฟนแล้ว​  หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย​ ฉันก็มีชีวินของฉัน​ เขาก็มีชีวิตของเขาจนกระทั่งฉันอยู่ปี4​ ฉันผิดหวังกับความรัก​ อยู่คนเดียว​ มีแต่ความเหงา​ ฉันก็หาเฟสบุ๊คของเขาแล้วก็เลยแอดไป​ ฉันก็ทักไปหาทักทายตามประสาคนไม่ได้เจอกันนาน​ ตอนนั้นเขาโสดค่ะ​ ฉันทัไปหาเขาทุกวัน​ แต่ตอนนั้นฉันก็มีแฟนแต่ความสัมพันธ์เริ่มไปกันไม่ได้​ ฉันก็คุยกับเขาทุกวัน​ จนวันเกิดเขา​ เขากลับมาจาก​ กทม.​ เรานัดเจอกัน​ ที่ตรงนั้น​ ที่ๆเราเคยมีความทรงจำร่วมกัน​ ฉันก็ชวนเขาไปทำงาน​ แต่ตอนนั้นฉันก็เรียน​ ฉันตัดสินใจเลิกกับแฟนแล้วคบกับเขา​ ใช่ค่ะฉันรอเขามา​ 7​ ปี​ เราก็ได้คบกันจริงๆ​ ผ่านไปปีกว่าๆฉันท้องค่ะ​ ฉันก็ตั้งใจที่จะท้องก่อนแต่ง​ และแล้วก็เป็นจริงค่ะ​ ฉันแต่งงานตอนตั้งครรภ์ได้4เดือนค่ะ​ โดยที่ไม่ได้ศึกษาครอบครัวเขาเลย​  ฉันมีปัญหาตามมาคือหนี้​ พ่อของสามีเอาบ้านไปจำนองบริษัทเอกชนค่ะ300000  ฉันกับสามีผ่อนจ่ายมาเองตลอดจนกระทั่งฉันคลอด​ เราเริ่มมีปัญหาเรื่องเงิน​ เราเริ่มจ่ายไม่ไหว​ ดอกแพงมาก​ ฉันผ่าคลอดนอนไอซียู​ 3คืนหลับไม่รู้อะไรเลย​  น้ำหนักแรกคลอด1.3 กก.ค่ะ​ ฉันหลับอยู่ในห้องไอซียู​  สามีฉันร้องไห้​ เพราะกลัวไม่รอดทั้งแม่ทั้งลูก​ พอผ่านไป3เดือนฉันจึงกลับมาอยู่บ้านกับพ่อแม่​ ไม่นานแม่สามีก็มารับไปอยู่ด้วยค่ะ​   ผ่านไป2อาทิตย์ฉันได้งานโรงงานผลิตยายาฆ่าหญ้าค่ะ​  เป็นจป.โรงงาน​ ฉันก็ไปเปิดบัญชี​ธนาคารปกติ​ เพื่อรับเงินเดือน​ ฉันได้เงินเดือน7200ค่ะ​ เงินเดือนออกเดือนแรกก็พาแม่สามีไปกินข้าวร้านอาหารปกติ​ แม่สามีเริ่มเข้ามายุ่งกับครอบครัว​ แม่สามียึดทั้งบัตรเอทีเอ็มและสมุดบัญชีฉันไปค่ะ​ ฉันไม่เคยได้ใช้เงินตัวเอง​ส่วนของลูกก็ใช้เงินสามีค่ะ​ พอผ่านไปอีกเดือนค่ะ​ แม่สามีก็มาเสนอว่าเราซื้อบ้านน็อคดาวน์มั้ยฉันก็ปรึกษากับสามีฉัน2คน​ เพราะฉันไม่เห็นด้วย​ ผ่านไปสักพักแม่สามีก็เปลี่ยนความคิดว่าจะต่อเติมห้อง​ ฉันก็โอเค​ เพราะว่าไม่ได้ทำอะไรเยอะแค่ปรับปรุงห้องเก็บของนิดหน่อยก็สามารถทำห้องนอนได้​ แม่สามีบอกว่า​ เดี๋ยวจะไปกู้เงินเครดิตยูเนี่ยนมา​ ฉันก็ไม่ออกความคิดเห็นใดๆทั้งสิ้น​ เพราะไม่เห็นด้วย​ อีกวันนึงนางได้เงินมา120000​ ฉันก็คิดทำไมง่ายจังเลย​ จากนั้นป้าแถวบ้านมาบอกว่าเนี่ยแม่เองอ่ะไปกู้ร้อยละ20มา​ เขามาเก็บเงินทุกวัน​ ฉันรู้สึกหน้าชามาก​ นางได้เงินมานางก็ไปกดออกมา60000ค่ะ​ เหลือ60000  นางก็มาซ่อมแซมทำห้องให้หมดไปเกือบ40000  แล้วเงินที่เหลือก็หายไปไหนไม่รู้คร้า​ ฉันเริ่มจะอยู่ไม่ไหว​ เงินตัวเองก็ไม่ได้ใช้แถมยังต้องหาเงินมาจ่ายร้อยละ20​ อีก​ จากนั้นฉันจึงออกจากงานมาเลี้ยงลูกเอง​ สามีก็เห็นด้วย​ นางไปหางานให้ค่ะ​ ร้านขายผ้าเมตรบ้าง​ ร้านขายของชำบ้าง​ ฉันเริ่มไม่ไหว​ ฉันไม่ทำอะไรเลยค่ะ​ อยู่บ้านเลี้ยงลูกอย่างเดียว​ นางก็เริ่มไม่พอใจ​ พาลูกฉันไปวงไพ่บ้าง​ ให้กินของหมักดองบ้าง​ เด็กอายุไม่ถึงขวบ​ กินอะไรก็ต้องมีสารอาหาร​ สังคมก็ต้องดี​ ฉันอึดอัดมาก​  ฉันไม่พูดกับแม่สามีเป็เดือนๆค่ะ​ ฉันต้องจำใจอยู่เพราะลูก​ เพราะสามี​ อย่างน้อยสามีก็เข้าใจเรา​ จากนั้นสามีฉันเริ่มอยากจะไปทำงานที่กระบี่​ ฉันก็เลยบอกว่าถ้าไปก็ไปด้วยกัน​ ฉันก็ปิดประตูเก็บของในห้องกับสามีกับลูก3คน​ นางมาเคาะห้อง​ ฉันก็บอกว่าสามีว่าไม่ต้องเปิดประตู​ เดี๋ยวด็ค่อยออกไปทีเดียว​ นางก็ไม่ฟังค่ะ​ เปิดประตู​ ลูกฉันก็วิ่งเล่นในห้อง​ แม่สามีโวยวายค่ะ​ นางไม่ยอมท่าเดียวอุ้มลูกฉันไปขังในบ้านปิดประตูหมดไม่ยอมคืนลูกให้​ สามีก็เข้าไปคุยนางก็ไม่ยอมค่ะ​ นางบอกจะไปไหนก็ไปกูไม่คืนลูกให้ฉันเริ่มหมดความอดทนแต่ก็ต้องนิ่งไว้​ วันนั้นฉันไปส่งสามีก่อน​ แล้วฉันก็กลับมาบ้านเพื่อจะพาลูกออกมาให้ด้​ นางก็ปิดประตูหมดทุกบานไม่ให้ใครเข้าค่ะ​ จากนั้นก็มีขาไพ่มาหานางก็​เปิดประตูลูกฉันก็วิ่งออกมาหาฉัน​ ฉันก็รีบเข้าไปอุ้ม​ นางก็วิ่งเข้ามาฉุดกระชากลูกไปลูกฉันก็ร้องไห้หนักมาก​ ด้วยความที่กลัวลูกเจ็บ​ ฉันก็จำใจต้องปล่อยลูก​คืนนั้นฉันเจ็บปวดมาก​ ได้ยินแต่เสียงลูกแต่ทำอะไรไม่ได้​ อยู่กับความเจ็บปวด​ จนสายฉันด็ไปขึ้นรถตู้ไปหาสามีเพื่อคุย​ แม่นางก็โทรมาบอกว่าถ้าไม่เลิกกูไม่คืนลูกให้​ จนตอนนี้ฉันก็ยังอยู่กับสามีคนนี้... แต่ฉันก็ไม่ได้พบเจอลูกมา1ปี แล้ว​ ต้องอยู่กับความเจ็บปวดมาเปนปี​ ใครแนะนำหน่อย[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่