สวัสดีคะเราอายุ16ปีเเต่เรารู้สึกเหนื่อยมากๆในเรื่องของครอบครัวตัวเอง เราอายุเเค่นี้เเต่เราต้องเจอกับปัญหามากมายของครอบครัว
ไม่สามารถปรึกษาใครได้.อยู่ในโลกของตัวเองคนเดียว คุยกับพ่อเเม่น้อยมากเพราะเค้าไม่เคยมีเวลาให้เเม่มักจะทำเเต่งานกับมาก็5ทุ่มเที่ยงคืนวันหยุดก็เป็นวันที่เราไปร.ร.ทำให้ไม่สนิทกันไม่กล้าที่จะนั่งคุยว่าเรเหนื่อยเเค่ไหน ไม่เคยจะมีคำถามจากเเม่ว่าเหนื่อยไหมกับการเรียน. วันนี้มีการบ้านไหม เรียนเป็นยังไงบ้าง มีปัญหาอะไรไหม หรือเเม้กระทั่งวันประชุมผู้ปกครองเเม่ก็ไม่เคยไปให้เราเพราะไม่เคยว่าง ส่วนพ่อ พ่อเราเป็นคนติดเพื่อนมากไม่เคยมีเวลาให้เราเเละเเม่กบับจากทำงานก็ออกไปนั่งกับเพื่อนกลับมาอีกทีคือ4-5ทุ่ม เรากับพ่อเเม่คุยกันน้อยมากเเมกับพ่อ่ไม่เคยที่จะรู้เรื่องส่วนตัวของเราเหมือนที่พ่อเเม่บ้านอื่นเค้ามีให้เเก่กัน เราอยากจะพูดออกมาบ้างว่าเราเหนื่อยเราอยากมีพวกเค้าคอยให้กำลังใจเราบ้าง มีเวลาให้เราบ้างเช่นนั่งกินข้าวด้วยกันหรือออกไปกินข้างด้วยกันข้างนอกบ้าง เราอยากที่จะพูดออกไปเเต่ก็ไม่เคยที่จะกล้าพูดออกไป เราเหนื่อยนะ
เคยเหนื่อยกันไหมในเรื่องจองครอบครัว
ไม่สามารถปรึกษาใครได้.อยู่ในโลกของตัวเองคนเดียว คุยกับพ่อเเม่น้อยมากเพราะเค้าไม่เคยมีเวลาให้เเม่มักจะทำเเต่งานกับมาก็5ทุ่มเที่ยงคืนวันหยุดก็เป็นวันที่เราไปร.ร.ทำให้ไม่สนิทกันไม่กล้าที่จะนั่งคุยว่าเรเหนื่อยเเค่ไหน ไม่เคยจะมีคำถามจากเเม่ว่าเหนื่อยไหมกับการเรียน. วันนี้มีการบ้านไหม เรียนเป็นยังไงบ้าง มีปัญหาอะไรไหม หรือเเม้กระทั่งวันประชุมผู้ปกครองเเม่ก็ไม่เคยไปให้เราเพราะไม่เคยว่าง ส่วนพ่อ พ่อเราเป็นคนติดเพื่อนมากไม่เคยมีเวลาให้เราเเละเเม่กบับจากทำงานก็ออกไปนั่งกับเพื่อนกลับมาอีกทีคือ4-5ทุ่ม เรากับพ่อเเม่คุยกันน้อยมากเเมกับพ่อ่ไม่เคยที่จะรู้เรื่องส่วนตัวของเราเหมือนที่พ่อเเม่บ้านอื่นเค้ามีให้เเก่กัน เราอยากจะพูดออกมาบ้างว่าเราเหนื่อยเราอยากมีพวกเค้าคอยให้กำลังใจเราบ้าง มีเวลาให้เราบ้างเช่นนั่งกินข้าวด้วยกันหรือออกไปกินข้างด้วยกันข้างนอกบ้าง เราอยากที่จะพูดออกไปเเต่ก็ไม่เคยที่จะกล้าพูดออกไป เราเหนื่อยนะ