ความทรงจำวัยใสสมัยเด็กที่มันเคยจางหายไป อยู่ดีๆ มันย้อนกลับมาทำให้เรานั่งอมยิ้มได้อีกครั้งนึง 18 ปี ที่มันหายไป พอได้กลับมาทบทวนก็อดที่ยิ้มไปกับมันไม่ได้ มีใครบ้างมั้ยสมัยเด็กๆ ที่มีความรักแบบเด็กๆ ไร้เดียงสา
ตอนนี้เราอายุ 35 ปี แต่คิดว่าตัวเองยังไม่แก่นะ😅 เรายังคิดว่าเรายังวัยรุ่นๆ ที่ยังหาความสุขโดยการนั่งดื่มๆ กับเพื่อนๆ ชอบแต่งตัวสวยๆ (บอกกับตัวเองเสมอว่าจะไม่ยอมแก่ง่ายๆ เด็ดขาด) จนมีอยู่วันนึงเรากับเพื่อนสองคนไปนั่งดื่มร้านในตัวเมืองของจังหวัดเรา และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ความทรงจำเรากลับมาอีกครั้ง
มีผู้ชายคนนึงนั่งโต๊ะใกล้ๆ กัน หน้าตาคลับคล้ายคลับคลาว่าเป็นคนรู้จัก ใช่จริงๆ ด้วยเรารู้จักเขาคนที่ไม่เคยได้เจอกันนานมาก คนนี้เป็นน้องชายฝาแฝดจะเรียกว่าแฟนเก่าเราก็เรียกไม่เต็มปากเอาเป็นว่า คนที่เคยมีความรู้สึกดีๆ ความทรงจำดีๆ ต่อกัน แต่ถึงเขาจะเป็นฝาแฝดกันแต่เราก็แยกออก เพราะบุคลิคของทั้งสองคนจะไม่เหมือนกัน เราเดินไปทักพี่แกดูตื่นเต้นดีใจที่ได้เจอเรา รีบกดโทรศัพท์หาพี่ชายฝาแฝดคนนั้นอย่างรวดเร็ว เราก็ดีใจนะที่ได้เจอกัน เพราะตอนที่หายหน้ากันไปมันหายไปแบบเฉยๆ อยู่ดีๆ ก็หายไป
.....เราเรียนมันธยมปลายที่โรงเรียนประจำจังหวัดในตัวเมือง เมื่อก่อนการเดินทางจะต้องนั่งรถสองแถวเพื่อเข้าไปเรียน ตอนเช้าเราจะต้องรีบตื่นเพื่อรอนั่งรถที่ปากซอยหน้าบ้าน เที่ยวรถที่เรานั่งประจำจะเป็นเวลาประมาณ 07.00 น. ซึ่งเราจะนั่งเที่ยวนี้ตลอดๆๆ และเป็นความบังเอิญ จะมีกลุ่มนักเรียนผู้ชายที่อยู่อีกหมู่บ้านหนึ่งก็จะชอบนั่งรถเที่ยวนี้มาตลอดๆ เหมือนกัน ซึ่งก็เรียนที่โรงเรียนเดียวกันกับเรา แต่เขาจะเป็นรุ่นพี่ ในกลุ่มรุ่นพี่จะมีแฝดชายคู่นึงหน้าตาก็ถือว่าน่ารัก😁 แรกๆ เราไม่ได้สนใจอะไร แต่หลังๆ เวลาที่เรากลับบ้านเราจะสังเกตุว่าเขาจะชอบกลับรถเที่ยวเดียวกับเราทุกครั้ง เวลาที่รถออกจากตัวเมือง เด็กผู้ชายพวกนี้จะชอบปีนไปนั่งบนหลังคารถ เวลาที่เด็กผู้หญิงลงรถก็จะร้องโห่แซวให้อาย แต่...เวลาที่เราลงรถจะไม่มีเสียงโห่เสียงแซว เราคิดว่าคงเพราะเราไม่สวย🤣
อยู่ว่านึงรถจอดเก็บค่าโดยสารที่จอดประจำทุกครั้ง เราก็จะยื่นเงินให้คนขับรถ รอบนี้คนขับรถไม่รับ เราก็แปลกใจว่าทำไม่รับ แต่เขาก็ไม่พูดอะไร และอีกหลายวันต่อมา เขาไม่รับเงินเราอีกและชี้ไปทางผู้ชายฝาแฝด เราหันไปมองตกใจ ใจเต้นตึกๆ เลย ....จะมีใครอยากจะอ่านต่อมั้ยน้อออ...เดี๋ยวว่างมาต่อนะคะ...
น้อง ม.4 พี่ ม.6 (ความทรงจำ 18ปีที่กลับมา)
ตอนนี้เราอายุ 35 ปี แต่คิดว่าตัวเองยังไม่แก่นะ😅 เรายังคิดว่าเรายังวัยรุ่นๆ ที่ยังหาความสุขโดยการนั่งดื่มๆ กับเพื่อนๆ ชอบแต่งตัวสวยๆ (บอกกับตัวเองเสมอว่าจะไม่ยอมแก่ง่ายๆ เด็ดขาด) จนมีอยู่วันนึงเรากับเพื่อนสองคนไปนั่งดื่มร้านในตัวเมืองของจังหวัดเรา และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ความทรงจำเรากลับมาอีกครั้ง
มีผู้ชายคนนึงนั่งโต๊ะใกล้ๆ กัน หน้าตาคลับคล้ายคลับคลาว่าเป็นคนรู้จัก ใช่จริงๆ ด้วยเรารู้จักเขาคนที่ไม่เคยได้เจอกันนานมาก คนนี้เป็นน้องชายฝาแฝดจะเรียกว่าแฟนเก่าเราก็เรียกไม่เต็มปากเอาเป็นว่า คนที่เคยมีความรู้สึกดีๆ ความทรงจำดีๆ ต่อกัน แต่ถึงเขาจะเป็นฝาแฝดกันแต่เราก็แยกออก เพราะบุคลิคของทั้งสองคนจะไม่เหมือนกัน เราเดินไปทักพี่แกดูตื่นเต้นดีใจที่ได้เจอเรา รีบกดโทรศัพท์หาพี่ชายฝาแฝดคนนั้นอย่างรวดเร็ว เราก็ดีใจนะที่ได้เจอกัน เพราะตอนที่หายหน้ากันไปมันหายไปแบบเฉยๆ อยู่ดีๆ ก็หายไป
.....เราเรียนมันธยมปลายที่โรงเรียนประจำจังหวัดในตัวเมือง เมื่อก่อนการเดินทางจะต้องนั่งรถสองแถวเพื่อเข้าไปเรียน ตอนเช้าเราจะต้องรีบตื่นเพื่อรอนั่งรถที่ปากซอยหน้าบ้าน เที่ยวรถที่เรานั่งประจำจะเป็นเวลาประมาณ 07.00 น. ซึ่งเราจะนั่งเที่ยวนี้ตลอดๆๆ และเป็นความบังเอิญ จะมีกลุ่มนักเรียนผู้ชายที่อยู่อีกหมู่บ้านหนึ่งก็จะชอบนั่งรถเที่ยวนี้มาตลอดๆ เหมือนกัน ซึ่งก็เรียนที่โรงเรียนเดียวกันกับเรา แต่เขาจะเป็นรุ่นพี่ ในกลุ่มรุ่นพี่จะมีแฝดชายคู่นึงหน้าตาก็ถือว่าน่ารัก😁 แรกๆ เราไม่ได้สนใจอะไร แต่หลังๆ เวลาที่เรากลับบ้านเราจะสังเกตุว่าเขาจะชอบกลับรถเที่ยวเดียวกับเราทุกครั้ง เวลาที่รถออกจากตัวเมือง เด็กผู้ชายพวกนี้จะชอบปีนไปนั่งบนหลังคารถ เวลาที่เด็กผู้หญิงลงรถก็จะร้องโห่แซวให้อาย แต่...เวลาที่เราลงรถจะไม่มีเสียงโห่เสียงแซว เราคิดว่าคงเพราะเราไม่สวย🤣
อยู่ว่านึงรถจอดเก็บค่าโดยสารที่จอดประจำทุกครั้ง เราก็จะยื่นเงินให้คนขับรถ รอบนี้คนขับรถไม่รับ เราก็แปลกใจว่าทำไม่รับ แต่เขาก็ไม่พูดอะไร และอีกหลายวันต่อมา เขาไม่รับเงินเราอีกและชี้ไปทางผู้ชายฝาแฝด เราหันไปมองตกใจ ใจเต้นตึกๆ เลย ....จะมีใครอยากจะอ่านต่อมั้ยน้อออ...เดี๋ยวว่างมาต่อนะคะ...