เรื่องที่จะเล่านี้เกิดขึ้นประมาณปี 2554 นะครับ เพราะฉะนั้นหลาย ๆ อย่างอาจจะเปลี่ยนไปแล้ว (ซึ่งจริง ๆ ผมก็มีโอกาสไปเที่ยวเชียงใหม่แค่ครั้งนี้ ครั้งเดียวครับ) และด้วยความที่นานมาก ภาพที่เที่ยวผมเลยไม่ได้เก็บไว้แล้วครับ (อาจจะอยู่ในเฟสบุ๊คหรือเปล่าไม่แน่ใจ)
ผมซึ่งตอนนั้นเพิ่งออกจากงานที่ทำโดยไม่มีงานใหม่รองรับ แถมคนที่คุยอยู่ เขาก็ให้ความสัมพันธ์แบบกำกวม มา ๆ หาย ๆ ทำให้ผมเบื่อ นอยด์ และเคว้งมาก แถมตอนนั้นผมอาศัยอยู่ที่หอกับเพื่อนนี่แหละ แต่เพื่อนทำงานเลิกดึก แถมมันก็ตัวติดกับแฟนเป็นตังเมอีก ผมเลยเหงา ๆ แก่ว ๆ เหมือนเดิม
มีอยู่วันนึงผมเบื่อ ๆ เลยออกจากหอว่าจะไปนั่งเล่นเน็ตตามร้าน ก็หยิบกระเป๋าผ้าไปใบนึง มือถือ กระเป๋าสตางค์ ไปแค่นั้น...
เดินไปคิดไปเรื่อยเปื่อยผ่านหน้า MRT (รถไฟฟ้าใต้ดิน) ซึ่งตอนนั้นอะไรดลใจไม่รู้เหมือนกัน ทำให้ผมอยากออกไปให้พ้นจาก กรุงเทพสักพักเลยนั่งไปลงสถานีหัวลำโพง... ระหว่างที่เดินทางผมก็คิดไปหลายอย่างแหละ ในใจอยากออกไปเที่ยวมาก ๆ อยากลองไปต่างจังหวัดที่จังหวัดไหนสักแห่งก็ได้...คงเหมือนเวลาคนอกหักอยากไปทะเล แต่เอาจริง ๆ ผมเป็นพวกหลงเก่ง จำทิศทางไม่ค่อยได้ แถมค่อนข้างขี้กังวลมาก เลยตั้งใจว่า “ถ้าขึ้นไปแล้ว เดินไปเห็นเที่ยวโดยสารไปไหนก็ตามแต่ ซึ่งจะออกภายในไม่เกิน 15 นาที ผมจะซื้อตั๋วแล้วไปทันที”
พอหลังจากลง MRT เวลาตอนนั้น 18.57 น. ผมเดินเข้าสถานีรถไฟหัวลำโพง แล้วมองไปที่ตารางเดินรถไฟ... ที่เที่ยวก่อนสุดท้าย ระบุ ปลายทางเชียงใหม่ 19.05 น. ...
เป็นจังหวัดที่อยากลองไปสักครั้งพอดี ตอนนั้นใจผมเต้นมาก ยืนนิ่งคิดอยู่พักนึง...เฮ้ยจะไปจริงเหรอ แล้วสักพักก็คิดได้ว่า”เออ ไปเหอะ...” เดินไปกดเงินที่ตู้ ATM เพื่อซื้อตั๋วทันที...
ด้วยความที่เพิ่งออกจากงานเงินเดือนก้อนสุดท้ายยังไม่ได้ถูกใช้ไปเท่าไร และด้วยความอายุไม่มาก ผมยอมรับว่าทำอะไรแบบคิดน้อยมาก แต่ก็ทำไปแล้ว รู้ตัวอีกทีตอนขึ้นมานั่งรถบนรถไฟแล้ว หันมาดูข้างของคือผมไม่มีเสื้อผ้าสำรองเลย ของใช้ส่วนตัวก็ไม่มี กระเป๋าผ้าก็ใส่แค่ที่ชาร์จมือถืออย่างเดียวเท่านั้น แต่มีแค่มือถือคงพอติดต่อใครได้แหละ...
ผมรอรถไฟออกค่อนข้างนานพอควร ประมาณชั่วโมงหน่อย ๆ เห็นจะได้ ระหว่างนั้นผมโทรหาเพื่อนที่หอ เพื่อนก็ตกใจหน่อย ๆ แต่ก็บอกกับผมว่าให้เที่ยวให้เต็มที่นะ ถ้าเงินไม่พอก็บอกจะโอนให้ยืนก่อน (สงสัยดีใจที่ไม่มีกขค) แต่มันตกใจยิ่งกว่าเมื่อผมบอกว่าไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย... สุดท้ายมันเลยบอกว่ามีปัญหาก็ให้รีบติดต่อทันที
ผมยังคงนั่งคิดไปเรื่อยเปื่อยและเริ่มกังวล ว่าผมจะไปรอดไหม หรือว่าทำได้แค่เอาเท้าแตะเชียงใหม่แล้วรอซื้อตั๋วกลับ เอาจริง ๆ ผมไม่เคยไปเที่ยวต่างจังหวัดคนเดียว แถมเวลาไปเที่ยวผมไม่เคยเป็นคนจัดทริป ผมแถมไม่รู้อะไรเลยตอนนั้น รู้แค่ว่าผมฟุ้งซ่านและสติเลือนรางมากตอนนั้น...
ใจก็ยังคิดว่า หรือจะลงจากรถไฟเลย เพราะมันช้ากว่ากำหนดมามากแล้ว เสียแค่ค่าตั๋วดีกว่าไปเสียค่าอื่นที่นู่นแบบไม่รู้ตัว แต่คงไม่ทันแล้ว เพราะรถไฟออกแล้วครับ...
ผมชอบการนั่งรถไฟนะ มันมีความรู้สึกแปลกบอกไม่ถูก ถึงมันจะช้า แต่มันก็มีเสน่ห์มาก ๆ เสียดายที่เวลาตอนนั้นมืดแล้ว วิวที่เห็นส่วนใหญ่ถึงไม่ค่อยชัดนัก แต่ผมก็ตื่นเต้นกับการนอนบนรถไฟครั้งแรก ผมอยากนอนในตู้นอนมานานแล้ว เพราะเคยนั่งรถไฟไม่กี่ครั้ง แถมส่วนมากก็เป็นระยะสั้น ๆ ผมนอนชั้นบน ก็กลัวเหมือนกันว่าจะกลิ้งตกมาไหม.. คือตอนนั้นเราอยู่ในห้วงความคิดตัวเองตลอด
แต่สักพักผมนึกขึ้นได้ว่ามีคนรู้จัก เขาเป็นอาจารย์อยู่ที่นู่น (จำได้ว่าเขาเคยบอกแบบนั้น) เลยลองติดต่อเขาดู ปรากฏว่าเขาอยู่พอดี ก็เลยเล่าว่ากำลังจะขึ้นไปอยากให้ช่วยแนะนำที่พัก หรือการเที่ยวให้หน่อย เขาก็รับคำไป ผมจึงเริ่มผ่อนคลายแล้วก็นอนหลับไปในคืนนั้น
บันทึกเที่ยวไม่คิด ไม่วางแผน อยากไปก็ไปเลย 5 วัน ณ เชียงใหม่
ผมซึ่งตอนนั้นเพิ่งออกจากงานที่ทำโดยไม่มีงานใหม่รองรับ แถมคนที่คุยอยู่ เขาก็ให้ความสัมพันธ์แบบกำกวม มา ๆ หาย ๆ ทำให้ผมเบื่อ นอยด์ และเคว้งมาก แถมตอนนั้นผมอาศัยอยู่ที่หอกับเพื่อนนี่แหละ แต่เพื่อนทำงานเลิกดึก แถมมันก็ตัวติดกับแฟนเป็นตังเมอีก ผมเลยเหงา ๆ แก่ว ๆ เหมือนเดิม
มีอยู่วันนึงผมเบื่อ ๆ เลยออกจากหอว่าจะไปนั่งเล่นเน็ตตามร้าน ก็หยิบกระเป๋าผ้าไปใบนึง มือถือ กระเป๋าสตางค์ ไปแค่นั้น...
เดินไปคิดไปเรื่อยเปื่อยผ่านหน้า MRT (รถไฟฟ้าใต้ดิน) ซึ่งตอนนั้นอะไรดลใจไม่รู้เหมือนกัน ทำให้ผมอยากออกไปให้พ้นจาก กรุงเทพสักพักเลยนั่งไปลงสถานีหัวลำโพง... ระหว่างที่เดินทางผมก็คิดไปหลายอย่างแหละ ในใจอยากออกไปเที่ยวมาก ๆ อยากลองไปต่างจังหวัดที่จังหวัดไหนสักแห่งก็ได้...คงเหมือนเวลาคนอกหักอยากไปทะเล แต่เอาจริง ๆ ผมเป็นพวกหลงเก่ง จำทิศทางไม่ค่อยได้ แถมค่อนข้างขี้กังวลมาก เลยตั้งใจว่า “ถ้าขึ้นไปแล้ว เดินไปเห็นเที่ยวโดยสารไปไหนก็ตามแต่ ซึ่งจะออกภายในไม่เกิน 15 นาที ผมจะซื้อตั๋วแล้วไปทันที”
พอหลังจากลง MRT เวลาตอนนั้น 18.57 น. ผมเดินเข้าสถานีรถไฟหัวลำโพง แล้วมองไปที่ตารางเดินรถไฟ... ที่เที่ยวก่อนสุดท้าย ระบุ ปลายทางเชียงใหม่ 19.05 น. ...
เป็นจังหวัดที่อยากลองไปสักครั้งพอดี ตอนนั้นใจผมเต้นมาก ยืนนิ่งคิดอยู่พักนึง...เฮ้ยจะไปจริงเหรอ แล้วสักพักก็คิดได้ว่า”เออ ไปเหอะ...” เดินไปกดเงินที่ตู้ ATM เพื่อซื้อตั๋วทันที...
ด้วยความที่เพิ่งออกจากงานเงินเดือนก้อนสุดท้ายยังไม่ได้ถูกใช้ไปเท่าไร และด้วยความอายุไม่มาก ผมยอมรับว่าทำอะไรแบบคิดน้อยมาก แต่ก็ทำไปแล้ว รู้ตัวอีกทีตอนขึ้นมานั่งรถบนรถไฟแล้ว หันมาดูข้างของคือผมไม่มีเสื้อผ้าสำรองเลย ของใช้ส่วนตัวก็ไม่มี กระเป๋าผ้าก็ใส่แค่ที่ชาร์จมือถืออย่างเดียวเท่านั้น แต่มีแค่มือถือคงพอติดต่อใครได้แหละ...
ผมรอรถไฟออกค่อนข้างนานพอควร ประมาณชั่วโมงหน่อย ๆ เห็นจะได้ ระหว่างนั้นผมโทรหาเพื่อนที่หอ เพื่อนก็ตกใจหน่อย ๆ แต่ก็บอกกับผมว่าให้เที่ยวให้เต็มที่นะ ถ้าเงินไม่พอก็บอกจะโอนให้ยืนก่อน (สงสัยดีใจที่ไม่มีกขค) แต่มันตกใจยิ่งกว่าเมื่อผมบอกว่าไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย... สุดท้ายมันเลยบอกว่ามีปัญหาก็ให้รีบติดต่อทันที
ผมยังคงนั่งคิดไปเรื่อยเปื่อยและเริ่มกังวล ว่าผมจะไปรอดไหม หรือว่าทำได้แค่เอาเท้าแตะเชียงใหม่แล้วรอซื้อตั๋วกลับ เอาจริง ๆ ผมไม่เคยไปเที่ยวต่างจังหวัดคนเดียว แถมเวลาไปเที่ยวผมไม่เคยเป็นคนจัดทริป ผมแถมไม่รู้อะไรเลยตอนนั้น รู้แค่ว่าผมฟุ้งซ่านและสติเลือนรางมากตอนนั้น...
ใจก็ยังคิดว่า หรือจะลงจากรถไฟเลย เพราะมันช้ากว่ากำหนดมามากแล้ว เสียแค่ค่าตั๋วดีกว่าไปเสียค่าอื่นที่นู่นแบบไม่รู้ตัว แต่คงไม่ทันแล้ว เพราะรถไฟออกแล้วครับ...
ผมชอบการนั่งรถไฟนะ มันมีความรู้สึกแปลกบอกไม่ถูก ถึงมันจะช้า แต่มันก็มีเสน่ห์มาก ๆ เสียดายที่เวลาตอนนั้นมืดแล้ว วิวที่เห็นส่วนใหญ่ถึงไม่ค่อยชัดนัก แต่ผมก็ตื่นเต้นกับการนอนบนรถไฟครั้งแรก ผมอยากนอนในตู้นอนมานานแล้ว เพราะเคยนั่งรถไฟไม่กี่ครั้ง แถมส่วนมากก็เป็นระยะสั้น ๆ ผมนอนชั้นบน ก็กลัวเหมือนกันว่าจะกลิ้งตกมาไหม.. คือตอนนั้นเราอยู่ในห้วงความคิดตัวเองตลอด
แต่สักพักผมนึกขึ้นได้ว่ามีคนรู้จัก เขาเป็นอาจารย์อยู่ที่นู่น (จำได้ว่าเขาเคยบอกแบบนั้น) เลยลองติดต่อเขาดู ปรากฏว่าเขาอยู่พอดี ก็เลยเล่าว่ากำลังจะขึ้นไปอยากให้ช่วยแนะนำที่พัก หรือการเที่ยวให้หน่อย เขาก็รับคำไป ผมจึงเริ่มผ่อนคลายแล้วก็นอนหลับไปในคืนนั้น