ไม่อยากรู้สึกกับอะไรแล้ว

เคยรู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่าอะไรไหม เราเป็นคนหนึ่งที่คิดว่าตัวเองเสียน้ำตามากเกินไปจนคิดว่าแบบเราอาจจะเป็นโรคซึ้มเศร้าไปแล้ว เราโดนแม่ด่าทุกคนั้งเลยที่เราไม่ผิด แต่น้องเราไม่โดนอะไรเลย ส่วนหนึ่งมันก็เกิดจากความน้อยใจของเราเองมั้ง แต่เราทนไม่ไหวจริงๆ แม่ด่าเราเสร็จหรือบ้างครั้งเราก็รีบเข้ามาในห้องเลย เราไม่อยากฟัง ไม่อยากรับรู้อะไรแล้ว เราร้องไห้ทุกครั้งเลยที่เขาด่าเรา
เราน้อยใจว่ะ เรารู้สึกไม่อยากอยู่แล้วอ่ะ อยากหายไปเงียบๆ แบบไม่มีใครรู้ เหมือนแบบไม่มีใครรู้จักเรา โครตเหนื่อยเลย แล้วเราก็ขี้เกียจเสียน้ำตาแล้ว บ้างครั้งแบบไม่อยากร้องแต่มันก็ร้องออกมาอยู่ดี
เขาจะด่าจะว่าเรา เราก็ไม่เคยเกลียดหรือโกรธเลย แต่เรารักเขา เรารักครอบครัวเรา เราไม่อยากทิ้งเขา แต่เราเหนื่อยจริงๆ ทุกคนบอกว่าที่เขาด่าว่าเรามันคือการสั่งสอน และมันแปลว่าเขารักเรา เราก็รู้เรื่องนั้น
แต่เราเหนื่อยแล้วจริงๆ เหนื่อยมากๆ ไม่อยากอยู่ต่อแล้วมันรู้สึกท้อ เบื่อที่ต้องมานั่งร้องไห้คนเดียว

เราไม่รู้ว่าเราควรทำยังไง เรารู้สึกดีขึ้นมานิดหนึ่งที่ได้มาระบายเรื่องแบบนี้ ช่วยบอกเราทีว่าเราคิดผิดใช่มั้ยที่มาตั้งกระทู้อะไรแบบนี้รึเปล่า?