ผมเป็นออนทิสติกอายุ 23ใกล้24 ที่ชีวิตได้ตายลงตั้งแต่อายุ 18 แล้วครับ อาจจะยาวไป ขออภัยมา ณ ที่นี้
ย้อนเวลาไปตอนผมเรียน ม ต้น ผมก็เป็นเด็กที่ค่อนข้างขี้กลัวขี้อาย หน้าตาเอ๋อๆ ไม่เข้ากับเพื่อนฝูง ทำอะไรซุ่มซ่ามจนโดนเพื่อนล้อประจำ การเรียนแย่ จนเหมือนช่วงนั้นผมจะเก็บมาเป็นปมตัวเอง จนกระทั่งเรียนจบ ม ต้น เเล้วเข้าเรียนต่อระดับ ปวช
ในช่วง ปวช ผมตั้งใจว่าจะปรับตัวใหม่ ตั้งใจเรียนเพื่ออนาคตที่ดีสักที ทุกอย่างก็ราบรื่นไปได้ดี จนกระทั้ง ปวช2 ช่วงนั้นผมอายุ18พอดี ผมก็มีอาการผิดปกติขึ้นกับร่างกาย หัวใจผมเต้นผิดปกติ มันเต้นไม่เป็นจังหวะ อยู่ประมาณ 5 นาที แล้วมันก็หายไป ผมตกใจมากตอนนั้นคิดว่าหัวใจล้มเหลวตายแล้วตอนนั้น แล้วฝันร้ายไม่ได้จบแค่นั้น อาการนั้นมันยังคงมาเรื่อยๆ แล้วแต่เวลา บางทีหายไปสัปดาห์นึง บางทีหายไปเกือบครึ่งเดือน ผมเครียดมาก เครียดจนทิ้งทุกอย่าง การเรียน สิ่งที่ชอบ ไม่มีอารมณ์อยากทำอะไรทั้งนั้น แม้แต่ปมด้อยทีอยู่ในตัว ก็ยังทำให้ผมยังขี้กลัวขี้อายเหมือนเดิม ไม่มีเพื่อน กลัวบอกใครไปจะโดนเย้าะเย้ยว่าขี้โรค ผมเลยคิดว่าต้องเป็นโรคหัวใจอะไรสักอย่างแล้ว แต่ผมไม่อยากบอกใคร ฐานะที่บ้านผมค่อนข้างยากจน พ่อกับแม่ผมทำงานลำบาก ค่ารักษาคงไม่มีพอ จนตอนนี้ผมอายุ 23 จะเข้า 24 ผมเรียนจบแค่ ปวช เป็นคนเก็บตัวอยู่ในบ้านไม่ทำอะไร โดนพ่อเอือมไปแล้ว แต่แม่ยังดูแลผมอยู่ ผมอยากหางานทำนะแต่ผมกลัวเหนื่อยแล้วอาการจะกำเริบ ผมอยากไปหาหมอ ผมก็ไม่มีเงินไปรักษาตัวเอง พ่อกับแม่ผมก็เริ่มสุขภาพแย่ลงๆ ผมอยากให้เขาดูแลตัวเขาเองมากกว่า ผมไม่อยากให้เขามาดูแลผม ถ้าผมบอกพวกเขาไป แน่นอนว่าพวกเขาก็เลือกช่วยผมก่อนอยู่แล้ว ซึ่งผมไม่ต้องการแบบนั้น ผมกลัวตายนะผมพูดจริงๆ แต่ผมก็กลัวพ่อแม่ผมจะลำบากหนักไปอีกถ้าผมบอกไป ผมมาคิดได้ตอนสายไปแล้ว
ตอนนี้อาการผมเป็นถี่ขึ้น แต่มันไม่เต้นผิดจังหวะแล้ว มันกลายมาเป็นเต้นสะดุดแทน เหมือนหยุดเต้นไป จังหวะนึงแล้วกลับมาเต้นใหม่ เป็นทุกวัน วันนึงหลายสิบครัง เป็นมาประมาณ3เดือนแล้ว ผมไม่รู้จะหาทางออกอย่างไรแล้วตอนนี้ ตอนนี้ผมอยากตาย แต่อีกใจก็ดันกลัวตาย ผมไร้ค่ามาตั้งแต่อายุ 18 ถ่วงครอบครัว ผมได้แต่นอนหลับไปเรื่อยๆไม่อยากตื่นมาเจ็บปวดแล้วเครียด ผมเคยคิดนะว่าคนที่ฆ่าตัวตายกันนี่ดูโง่ คงจะเป็นเวรกรรมที่ผมไปดูถูกเขา ตอนนี้เข้าใจอย่างดี ผมคิดแค่ว่าถ้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์มีจริง เมตตาผมได้ไหม ตอนผมหลับให้ผมไหลตายไปเลย ผมไม่อยากอยู่แล้ว ชีวิตผมมันตายมาเกือบ6ปีแล้ว ผมมีน้องสาวอยู่คนนึงตอนนี้ออยู่ ปวช เรียนเก่ง มีเพื่อนฝูง ฟังแล้วเห็นแก่ตัวแต่ก็จริง ผมหวังให้นางดูแลพ่อแม่แทนผม ผมอยากขอคำปรึกษาทุกท่านหน่อยได้ไหมครับ ผมควรจะทำอย่างไรต่อไปในชีวิตนี้ ถ้าผมยังไม่ตาย..
รบกวนขอคำปรึกษาจากทุกท่านครับ
ย้อนเวลาไปตอนผมเรียน ม ต้น ผมก็เป็นเด็กที่ค่อนข้างขี้กลัวขี้อาย หน้าตาเอ๋อๆ ไม่เข้ากับเพื่อนฝูง ทำอะไรซุ่มซ่ามจนโดนเพื่อนล้อประจำ การเรียนแย่ จนเหมือนช่วงนั้นผมจะเก็บมาเป็นปมตัวเอง จนกระทั่งเรียนจบ ม ต้น เเล้วเข้าเรียนต่อระดับ ปวช
ในช่วง ปวช ผมตั้งใจว่าจะปรับตัวใหม่ ตั้งใจเรียนเพื่ออนาคตที่ดีสักที ทุกอย่างก็ราบรื่นไปได้ดี จนกระทั้ง ปวช2 ช่วงนั้นผมอายุ18พอดี ผมก็มีอาการผิดปกติขึ้นกับร่างกาย หัวใจผมเต้นผิดปกติ มันเต้นไม่เป็นจังหวะ อยู่ประมาณ 5 นาที แล้วมันก็หายไป ผมตกใจมากตอนนั้นคิดว่าหัวใจล้มเหลวตายแล้วตอนนั้น แล้วฝันร้ายไม่ได้จบแค่นั้น อาการนั้นมันยังคงมาเรื่อยๆ แล้วแต่เวลา บางทีหายไปสัปดาห์นึง บางทีหายไปเกือบครึ่งเดือน ผมเครียดมาก เครียดจนทิ้งทุกอย่าง การเรียน สิ่งที่ชอบ ไม่มีอารมณ์อยากทำอะไรทั้งนั้น แม้แต่ปมด้อยทีอยู่ในตัว ก็ยังทำให้ผมยังขี้กลัวขี้อายเหมือนเดิม ไม่มีเพื่อน กลัวบอกใครไปจะโดนเย้าะเย้ยว่าขี้โรค ผมเลยคิดว่าต้องเป็นโรคหัวใจอะไรสักอย่างแล้ว แต่ผมไม่อยากบอกใคร ฐานะที่บ้านผมค่อนข้างยากจน พ่อกับแม่ผมทำงานลำบาก ค่ารักษาคงไม่มีพอ จนตอนนี้ผมอายุ 23 จะเข้า 24 ผมเรียนจบแค่ ปวช เป็นคนเก็บตัวอยู่ในบ้านไม่ทำอะไร โดนพ่อเอือมไปแล้ว แต่แม่ยังดูแลผมอยู่ ผมอยากหางานทำนะแต่ผมกลัวเหนื่อยแล้วอาการจะกำเริบ ผมอยากไปหาหมอ ผมก็ไม่มีเงินไปรักษาตัวเอง พ่อกับแม่ผมก็เริ่มสุขภาพแย่ลงๆ ผมอยากให้เขาดูแลตัวเขาเองมากกว่า ผมไม่อยากให้เขามาดูแลผม ถ้าผมบอกพวกเขาไป แน่นอนว่าพวกเขาก็เลือกช่วยผมก่อนอยู่แล้ว ซึ่งผมไม่ต้องการแบบนั้น ผมกลัวตายนะผมพูดจริงๆ แต่ผมก็กลัวพ่อแม่ผมจะลำบากหนักไปอีกถ้าผมบอกไป ผมมาคิดได้ตอนสายไปแล้ว
ตอนนี้อาการผมเป็นถี่ขึ้น แต่มันไม่เต้นผิดจังหวะแล้ว มันกลายมาเป็นเต้นสะดุดแทน เหมือนหยุดเต้นไป จังหวะนึงแล้วกลับมาเต้นใหม่ เป็นทุกวัน วันนึงหลายสิบครัง เป็นมาประมาณ3เดือนแล้ว ผมไม่รู้จะหาทางออกอย่างไรแล้วตอนนี้ ตอนนี้ผมอยากตาย แต่อีกใจก็ดันกลัวตาย ผมไร้ค่ามาตั้งแต่อายุ 18 ถ่วงครอบครัว ผมได้แต่นอนหลับไปเรื่อยๆไม่อยากตื่นมาเจ็บปวดแล้วเครียด ผมเคยคิดนะว่าคนที่ฆ่าตัวตายกันนี่ดูโง่ คงจะเป็นเวรกรรมที่ผมไปดูถูกเขา ตอนนี้เข้าใจอย่างดี ผมคิดแค่ว่าถ้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์มีจริง เมตตาผมได้ไหม ตอนผมหลับให้ผมไหลตายไปเลย ผมไม่อยากอยู่แล้ว ชีวิตผมมันตายมาเกือบ6ปีแล้ว ผมมีน้องสาวอยู่คนนึงตอนนี้ออยู่ ปวช เรียนเก่ง มีเพื่อนฝูง ฟังแล้วเห็นแก่ตัวแต่ก็จริง ผมหวังให้นางดูแลพ่อแม่แทนผม ผมอยากขอคำปรึกษาทุกท่านหน่อยได้ไหมครับ ผมควรจะทำอย่างไรต่อไปในชีวิตนี้ ถ้าผมยังไม่ตาย..