ชีวิตนี้มีอะไรสำคัญมีอะไรให้ห่วง

เดี๋ยวนี้การทำงานมีปัญหารอบด้าน ยิ่งยุคโซเชียลนี่ทำอะไรไปก็โดนจับผิด เป็นไปได้ไหมที่จะสร้างสังคมในที่ทำงาน อย่างน้อยก็ให้กำลังใจกันบ้าง ไม่ใช่เข้าห้องประชุม ท่านหัวหน้าก็ด่าว่าทำไมทำได้แค่นี้ แทนที่จะ

เคยมั้ยเวลาที่มีปัญหาแต่ไม่รู้จะคุยกับใคร จะไปปรึกษาใครก็กลัวจะโดนว่าเราไร้สาระอ่อนแอ และกลัวโดนซ้ำเติมอีกเพราะเหตุนี้จึงทำให้เป็นคนที่เก็บความรู้สึกและต้องทำเป็นยิ้มแย้มแจ่มใสไม่มีทุกข์อะไรทั้งที่ในใ

ขอเชิญอภิปรายกันค่ะ และขอคำพูดรักษาน้ำใจ ไม่ทับถมซ้ำเติมน้องนะคะ เผื่อน้องจะได้มีกำลังใจไม่ท้อแท้และสู้ต่อไป ขอบคุณค่ะ

หนูรู้สึก เหนื่อย ท้อแท้ หมดกำลังใจแล้วค่ะ นึกว่าที่บ้านจะให้กำลังใจเพิ่ม แต่.. ไม่ค่ะ หนูเหมือนโดนซ้ำเติมไปอีก มันทำให้หนูรู้ว่ารอยยิ้มหนูมันเป็นของปลอม

เบื่ออ่ะอยากเจอแฟนที่บอกรักเราทุกวันเลยว่ะ แบบบอกรักกันบ้างไม่ต้องทุกวันอ่ะ บางทีเหนื่อยเจออย่างอื่นมีปัญหา แต่ไม่เคยได้กำลังใจจากแฟนเลยอาจได้แต่ไม่พอ เวลาเรามีปัญหาแฟนเราไม่เคย ให้กำลังใจเลยนะ มีแต่

ช่วงก่อนหน้านี้มองว่าลูกปัญหาของน้องคือเวลาโดนลูกตัดแล้วถีบเข้าถีบออกช้า เผลอๆโดนตัดลูกเดียวแล้วเสียหลักเลย แต่ตอนนี้ลูกแบบนั้นหายไปแล้ว กลายเป็นว่าเวลาโดนตัดมาน้องใช้ร่างกายที่ได้เปรียบของตัวเองถีบวา

เวลาเจองานเยอะงานเหนื่อย ท้อใจ ให้กำลังใจตัวเองยังไงดี บางทีก็อยากหลับไป ไม่ต้องตื่นมาอีก แต่ก็ห่วงคนข้างหลัง

เป็นคนทำอะไรไม่เคยผิดเลย เพราะโดนคนอื่นดูถูก ตลอดเวลา แทนที่จะพูดบวกๆ ให้กำลังใจ แต่แบบ ซ้ำเติม ไอพวกที่เห็นคนอื่นได้ดีแล้วขี้อิจฉานะ พ่อแม่ไม่รักหรอ หรือขาดความอบอุ่น เลยจ้องแต่จะจับผิดคนอื่นอะ

จริงไหมที่เขาพูดว่าปัญหาจะเข้ามาหาเราเอง ก็อยากได้กำลังใจนะ บางทีคนเรามันก็มีท้อแท้จิตใจใครมันจะเข้มแข็งขนาดนั้น แต่การมีกำลังใจก็สำคัญที่สุด

ผมแค่อยากจะระบายความรู้สึกนะครับ แต่ผมก็บรรยายมันออกมาไม่ถูกเหมือนกัน แต่ในใจผมท้อแท้ไม่มีกำลังใจที่จะทำอะไรเรย ผมพูดไม่เก่ง ต้องเก็บมันมาคิดทบทวนร้องไห้อยู่คนเดียวบนห้อง ขอโทษนะคับถ้าเป็นการรบกวนผมแ