ความพยามที่ไร้ผล

สวัสดีคับ นี่เป็นกระทู้แรกของผมคับ ปกติผมเป็นคนชอบเขียนไดอารี่เพราะเหมือนได้ระบายความในใจออกมา วันนี้ผมอยากมาแชร์ความรู้สึกที่สับสนให้พี่พี่น้องๆได้ช่วยกันจัดการความรู้สึกให้ผมทีคับ ว่าผมควรที่จะต้องรู้สึกยังไง เรื่องของผมมีอยู่ว่า ผมพึ่งรู้เมื่อสิบห้าปีก่อนว่าผมไม่ใช่ลูกของพ่อกับแม่ เราเป็นเด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยง แน่นอนว่าความรู้สึกตอนนั้นมันพังทลาย จากพ่อแม่ ญาติพี่น้องที่เคยเรียกเคยคุ้นเคย ทุกอย่างดูแปลกตา แปลกไป แน่นอนว่าครอบครัวของผมชอบแข่งขันกันว่าลูกหลานใครเรียนเก่ง และคนที่รับความรู้สึกนั้นก้อคือ ตัวของผม ที่จะต้องพยามๆทุกทางเพื่อให้ผมมีตัวตน มีความสำคัญขึ้นมาบ้าง เพราะว่าผมจัดอยู่ในประเภทที่ไม่ใช่เด็กเรียนดีแต่ก้อไม่ถึงกับแย่ แต่ถ้าเทียบกับน้อง มันก้อคือฟ้ากับเหว แม่มักพูดเสมอว่าน้องเรียนเก่งสอบชิงทุนได้โน่นได้นี่ ล่าสุดตอนนี้น้องผมกำลังจะจบ ดร. แม่มีความภูมิใจเป็นอย่างยิ่งตัวผมเองก้อเช่นกัน แต่ในใจมันเป็นความรู้สึกที่แย่ ผมไม่เคยทำอะไรให้แม่ภุมิใจได้เลย เมื่อก่อนเคยแต่งงานและแม่เรียกสินสอดค่อนข้างสูงนอกจากแม่และพ่อมีหน้าตาในสังคม แต่เรารู้สึกว่าการแต่งงานมันไม่ได้ทำให้เรามีความสุข จนจบชีวิตคู่หลังแต่งงานได้สองปี และปัจจุบันเลือกทืจะรักษาความรู้สึกตัวเองด้วยการเลือกคบกับ ดี้ คนนึง แต่แม่ไม่เห็นด้วย และแม่พูดว่า แม่ไม่เคยรู้สึกต่ำอะไรขนาดนี้เลย และเป็นเพราะตัวเราที่ทำให้คนอื่นมาหัวเราะเยาะแม่ ผมแค่ไม่เข้าใจว่าแม่บอกว่าแม่รักผมมาก แต่คำพูกมันสวนทาง คือแม่รักหน้าตาตัวเอง และความรู้สึกที่อยู่ในใจมาตลอดสามสิบปีคือ ยิ่งโตขึ้นผมจะยิ่งรู้สึกว่า ผมมีค่าแค่เป็นตูเอทีเอ็มให้สำหรับแม่แค่นั้นเอง เพราะอะไรหรอคับ คจช.ทุกอย่างแม่จะให้ผมเป็นคนออก โดยที่ไม่ให้น้องมีรายจ่ายเลย และแม่ก้อจะชอบเอาบัญชีของน้องมาให้ดูว่าน้องมีเงินเก็บ คือผมอยากรู้ความรู้สึกของแม่ว่าแม่ต้องการอะไร ตอนนี้ผมเรียนโท และเรียนเน พร้อมกับสอบใบอนุญาตทนาย แต่แม่ก้อมักจะพูดเสมอว่าไม่ต้องเรียน เดี๋ยวน้องจบแล้วก้อกลับมาอยุ๋ด้วยกัน ให้น้องเลี้ยง ส่วนเราก้อช่วยดูแลบ้านให้น้อง คือประโยคนี้มันทำให้เวลานึกถึงทีไรน้ำตาไหลทุกที จนบางทีผมไม่อยากเรียน ไม่อยากเอาอะไรแล้ว ผมเหนื่อย ผมท้อ ผมเบิอ เพราะว่าแม่กำลังทำให้ผมรู้สึกว่าสิ่งที่ผมกำลังพยามๆทำอยุ๋มันเป็นไปไม่ได้ มันไร้ผลเสียเวลาเปล่าๆ