คนไร้ตัวตน ใครชอบแคร์คำพูดคนอื่นลองกดเข้ามาอ่านดูนะคะ

สวัสดีค่าทุกคน เราเชื่อว่าคนที่กดเข้ามาเนี่ยต้องเป็นพวกไม่ค่อยมีใครสนใจ หรือ ไร้ตัวตนแน่ๆเลย เพราะว่าเราพวกเดียวกันค่ะ ฮ่าๆ จริงๆแล้วเราแค่อยากจะมาแชร์ประสบการณ์การเป็นคนที่ไม่มีใครเห็นไม่มีใครสนใจเนี่ย จริงๆแล้วมันมีข้อเสียนะ แต่มันก็มีข้อดีเช่นกันค่ะ เราตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาเพราะอยากระบายด้วยส่วนนึง แต่จุดประสงค์หลักที่ตั้งขึ้นมาเพราะอยากให้คนที่เขาไม่เคยเป็นคนไร้ตัวตนมาอ่านเค้าจะได้รู้ว่ามันเป็นแบบไหน? มันไม่อึดอัดหรอ? ไม่ค่อยมีเพื่อนคบแบบนี้ชอบหรอ? ยังไงก็แล้วแต่ นี่เป็นกระทู้แรกนะคะ เรื่องของการใช้ภาษาอาจจะกากๆหน่อยและก็อาจจะมีพิมผิดบ้างต้องขออภัย ณ ที่นี้เลยนะคะ เริ่ม! ตั้งแต่เด็กๆเราก็เป็นคนเงียบๆค่ะ ทั้งพี่ชายและเราก็ด้วย เราชอบอยู่บ้าน อ่านหนังสือ ดูการ์ตูนตามประสาเด็กทั่วไป ช่วงประถมเราทำกิจกรรมของโรงเรียนเยอะมากเราเคยผ่านโมเมนต์น้องในโรงเรียนทักเยอะนะ แต่โมเมนต์นั้นมันก็ยังเป็นเด็กอะเนาะ เราก็ใช้ชีวิตเรื่อยๆค่ะ ช่วงชีวิตวัยเด็กของเราก็ถือว่า ‘ไม่แย่อะไร’ พอมาช่วงมอต้น เราเข้าโรงเรียนประจำจังหวัดได้ ได้อยู่ห้องคิง และไอคำว่าห้องคิงเนี่ยแหละที่ทำให้เราเป็นเราถึงทุกวันนี้ ทุกคนในห้องเก่งมาก แต่เราก็พยายามตามเพื่อนเรื่อยๆเกรดออกมาก็ไม่น่าเกลียดค่ะ เรื่องของการเรียนเราไม่มีปัญหา แต่เรื่องครูนี่แหละค่ะ ด้วยความที่เราเป็นคนพูดน้อยหน้านิ่งทำให้คนไม่ค่อยกล้าคุย ซึ่งมันเป็นสาเหตุทำให้เวลาอยู่ในห้องเราจะเป็นคนที่ถูกลืมค่ะ ในตอนที่เราอยู่มอสามซึ่งก็อยู่โรงเรียนนี้มาได้สามปีแล้วแต่ครูที่สอนเรามาตั้งแต่มอ1มอ2 ถามเราเยอะมากว่า “หนูเป็นเด็กใหม่หรอ ทำไมไม่เคยเห็นหน้า” “หนูมาจากไหน” ซึ่งเราต้องคอยตอบตลอดว่าเราอยู่ที่นี่มาตั้งแต่มอ1แล้ว ซึ่งเวลาโดนทักแบบนี้มันโครตจะน้อยใจเลย แต่ทำไงได้ จริงๆแล้วมันอาจเป็นเรื่องธรรมดาของใครหลายๆคน แต่รู้ปะคนที่โดนทักแบบนี้มันน้อยใจจริงๆนะ เราพยายามทำกิจกรรมหลายๆอย่างก็แล้วก็ไม่ค่อยมีใครซัพพอร์ทเหมือนเดิม ช่วงมอต้นก็สาหัสอยู่ค่ะ โดนทักแบบนี้บ่อยมากช่วงนั้นร้องให้จนตาบวม แบบมันเป็นอารมณ์ที่เราก็ไม่ได้อยากเป็นคนที่ไร้ตัวตนนะ พอมาถึงช่วงมอปลาย เราโตขึ้นเยอะมากๆ ในช่วงนี้ เราค่อนข้างขยันขึ้นเยอะมากๆ เป้าหมายของเราคืออยากเรียนเก่งๆให้คนรอบข้างสนใจ แต่ถามว่าเราทำได้ไหม เราทำได้ค่ะ เราเรียนดีขึ้นเรื่อยๆจนเราสอบได้ที่1 เพื่อนกลุ่มเราก็แบบแซวเรากันยกใหญ่ มันก็ดีนะคะ การได้เป็นคนที่เพื่อนๆสนใจ แต่หลังจากเหตุการณ์นึงความคิดเราเปลี่ยนไปเป็นอีกแบบเลยค่ะ เราไปบอกแม่เราว่าเราได้ที่1 แม่เราดีใจมากๆ เราก็แบบ นี่แม่เราดีใจขนาดนี้เลยหรอ เขาบอกเราว่าเดี๋ยวเขาพาไปเลี้ยงนู่นนี่ที่เราอยากกิน มันทำให้เรารู้สึกดีกว่าการที่มีคนหลายๆคนสนใจเราอีก เราแค่รู้สึกว่าเราควรแคร์แค่กับคนที่เขาเห็นคุณค่าของเรา แค่นั้นมันจะมีความสุขแล้วค่ะ ตลอดเวลาที่ผ่านมาตั้งแต่เป็นเด็กเราเสียเวลากับคำว่า น้อยใจ มาตลอด จนวันนี้การที่เราเป็นคนไร้ตัวตันในสายตาคนอื่น แต่เรามีตัวตนในสายตาของคนในครอบครัว เราว่ามันดีกว่ากันเยอะเลยค่ะ ใครที่ชอบแคร์คำพูดคนอื่นก็ลองอ่านบทความนี้ดูเนาะ สู้ๆค่ะ ทุกคนสามารถเป็นคนที่มีคุณค่าได้ โดยไม่ต้องสนใจคำพูดของคนอื่นเขาไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียกับชีวิตเรา อย่าให้คำพูดพวกนั้นมีอิทธิพลมากกว่าตัวเราเอง