กระทู้แรกของเราคะ (ผิดพลาดยังไงต้องขออภัยคะ)
คือเราอายุ 23 ปีคะ อาศัยอยู่บ้านตายายตั้งแต่เกิด พ่อแม่อยู่กรุงเทพ เรื่องคือ ตาของเรา (ไม่ใช่ตาแท้ๆคะ เขาเป็นสามีของยายเราคนใหม่ อยู่กินกับยายตั้งแต่เรายังไม่เกิด ส่วนยายเราเสียชีวิตแล้วคะ)ตาเป็นคนเจ้าอารมณ์คะ ทำอะไรเอาแต่ใจตลอด ใครในบ้านทำผิดก็ดุด่าหมดคะ แม้แต่เด็กเล็ก 4 ขวบ ยังโดนดุ เด็กไม่ได้ดื้ออะไรเลยคะ เล่นหัวเราะ ขำ แกตกใจก็ด่าค่ะ (เน้นคำหยาบ) เด็กวิ่งเล่นตามประสาเด็ก ก็ด่าค่ะ เช่น( กูบอกไม่ให้วิ่ง อยากล้มตายหรอ )คือไใให้เด็กเรียนรู้อะไรเลยคะใครเสียงดังไม่ได้คะ เราดูทีวีตอนกลางคืน ก็โดนด่าคะ หาว่าเสียงดัง ทั้งที่เราเปิดเบามาก ปัจจุบันเราไม่ดูทีกลางคืนคะ ดูในโทรศัพท์เอา
แต่กับตาเราตรงกันข้ามคะ แกดูทีวีเสียงดัง ดูมวยดึกดื่น เลี้ยงไก่เต็มบ้านหมดคะ ไก่อึเต็มข้างบ้าน โต๊ะหน้าบ้านนี่นังไม่ได้เลยคะ มีแต่อึไก่ เราปลูกผักปลูกต้นไม้ ไก่กินหมดเลยคะ (เอาตาข่ายมาล้อมก็แล้ว) ว่าไม่ได้คะ บอกก็ไม่ได้ เขาโกรธ คนในบ้านนี่ไม่มีใครกล้าพูดหรืออะไรกับเขาเลยคะ เพราะเขาชอบอารมณ์เสียใส่ ขัดใจเขาก็ไม่ได้ บางทีเขาให้ไปตลาดให้ไปซื้อของ บางทีของหมดไม่ได้ให้เขา ก็ชักสีกน้าแบบไม่พอใจค่ะ
คือเราเบื่อคะ เราอยากทำอะไรตามใจเราค่ะ แต่เราเรียนจบแล้ว น้องเราทำงาน พ่อแม่เราอยู่กรุงเทพ เราเลยต้องรับหน้าที่ดูตากับเด็กน้อยคะ เราอึดอัดคะ เราอยากให้เขา มีเหตุผลมากกว่านี้ มากกว่าใช้อารมณ์
(เราไม่ใช่หลานแท้ๆคะ)ตามีหลานแท้ๆหลายคน แต่ไม่ได้มีใครดู ทั้งที่ตาเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก แต่กลับเป็นเราที่รับภาระทุกอย่าง ไม่มีอิสระ ไม่ได้เที่ยว ไม่ได้ออกไปไหนเลย เครียดคะ เพราะตัวเราก็เจอเรื่องร้ายๆมาเยอะ ต้องมาเจอคนในบ้านแบบนี้อีก มันพาให้เราเครียดหนักและทำไม่ได้เลยคะ บางก็นึกขั้นอยสกตายคะ ยอมไม่รักตัวเอง มันเบื่อหลายคะ
*ถ้าเราเขียนวกไปวนมาต้องขอโทษด้วยนะคะ)
เบื่อมากคะ อึดอัด ต้องอยู่ร่วมบ้านกับคนเอาแต่ใจ เจ้าอารมณ์
คือเราอายุ 23 ปีคะ อาศัยอยู่บ้านตายายตั้งแต่เกิด พ่อแม่อยู่กรุงเทพ เรื่องคือ ตาของเรา (ไม่ใช่ตาแท้ๆคะ เขาเป็นสามีของยายเราคนใหม่ อยู่กินกับยายตั้งแต่เรายังไม่เกิด ส่วนยายเราเสียชีวิตแล้วคะ)ตาเป็นคนเจ้าอารมณ์คะ ทำอะไรเอาแต่ใจตลอด ใครในบ้านทำผิดก็ดุด่าหมดคะ แม้แต่เด็กเล็ก 4 ขวบ ยังโดนดุ เด็กไม่ได้ดื้ออะไรเลยคะ เล่นหัวเราะ ขำ แกตกใจก็ด่าค่ะ (เน้นคำหยาบ) เด็กวิ่งเล่นตามประสาเด็ก ก็ด่าค่ะ เช่น( กูบอกไม่ให้วิ่ง อยากล้มตายหรอ )คือไใให้เด็กเรียนรู้อะไรเลยคะใครเสียงดังไม่ได้คะ เราดูทีวีตอนกลางคืน ก็โดนด่าคะ หาว่าเสียงดัง ทั้งที่เราเปิดเบามาก ปัจจุบันเราไม่ดูทีกลางคืนคะ ดูในโทรศัพท์เอา
แต่กับตาเราตรงกันข้ามคะ แกดูทีวีเสียงดัง ดูมวยดึกดื่น เลี้ยงไก่เต็มบ้านหมดคะ ไก่อึเต็มข้างบ้าน โต๊ะหน้าบ้านนี่นังไม่ได้เลยคะ มีแต่อึไก่ เราปลูกผักปลูกต้นไม้ ไก่กินหมดเลยคะ (เอาตาข่ายมาล้อมก็แล้ว) ว่าไม่ได้คะ บอกก็ไม่ได้ เขาโกรธ คนในบ้านนี่ไม่มีใครกล้าพูดหรืออะไรกับเขาเลยคะ เพราะเขาชอบอารมณ์เสียใส่ ขัดใจเขาก็ไม่ได้ บางทีเขาให้ไปตลาดให้ไปซื้อของ บางทีของหมดไม่ได้ให้เขา ก็ชักสีกน้าแบบไม่พอใจค่ะ
คือเราเบื่อคะ เราอยากทำอะไรตามใจเราค่ะ แต่เราเรียนจบแล้ว น้องเราทำงาน พ่อแม่เราอยู่กรุงเทพ เราเลยต้องรับหน้าที่ดูตากับเด็กน้อยคะ เราอึดอัดคะ เราอยากให้เขา มีเหตุผลมากกว่านี้ มากกว่าใช้อารมณ์
(เราไม่ใช่หลานแท้ๆคะ)ตามีหลานแท้ๆหลายคน แต่ไม่ได้มีใครดู ทั้งที่ตาเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก แต่กลับเป็นเราที่รับภาระทุกอย่าง ไม่มีอิสระ ไม่ได้เที่ยว ไม่ได้ออกไปไหนเลย เครียดคะ เพราะตัวเราก็เจอเรื่องร้ายๆมาเยอะ ต้องมาเจอคนในบ้านแบบนี้อีก มันพาให้เราเครียดหนักและทำไม่ได้เลยคะ บางก็นึกขั้นอยสกตายคะ ยอมไม่รักตัวเอง มันเบื่อหลายคะ
*ถ้าเราเขียนวกไปวนมาต้องขอโทษด้วยนะคะ)