ความรู้สึกเปลี่ยนไปทั้งๆที่ไม่มีเรื่องทะเลาะกันกับรูมเมท

สวัสดีค่ะ คือเรามีเรื่องไม่สบายใจเลย เราเรียนอยู่ปี4 ซึ่งก่อนจบต้องทำโปรเจคก่อนจบโดยโปรเจคนึงทำกัน3คนค่ะ โดยมีเรา รูมเมท และเพื่อนกลุ่มอื่นอีกคน ซึ่งเรากับรูมเมทเป็นเพื่อนที่รหัสใกล้กันสนิทกันสุดในกลุ่ม พึ่งมาเป็นรูมเมทกันตอนปี3จนถึงปัจจุบัน ตอนนี้นางมีแฟนแล้วนางติดแฟนมากๆ(ส่วนตัวเราก็มีแฟนนะแต่ไม่ได้ติดขนาดนั้น) ตั้งแต่ย้ายมาหอใหม่ได้2เดือนกว่านับได้เลยว่านางนอนหอกี่วัน แทบไม่ถึง20คืนอะจาก2เดือน จากคนที่ไปกินข้าวด้วยกันไปเรียนพร้อมกันกลายเป็นเราต้องไปคนเดียวตลอด อันนี้ยอมรับได้ค่ะ แต่ที่เราลำบากใจคือพักหลังๆเรารู้สึกนางเปลี่ยนไปเราก็ไม่รุ้ว่าเราไปทำอะไรให้นางไม่พอใจทั้งๆที่วันๆแทบไม่ได้เจอไม่ได้คุยกันเลยนึกไม่ออกจริงๆ มีวันนึงนางเรียนเสร็จนางไม่กลับหอค่ะ นางไปอยู่หอเพื่อนอีกคนยันเช้า เราก็ไม่รู้ว่าเราไปทำอะไรให้อึดอัดหรอทั้งๆที่วันนึงแทบไม่ได้เจอกันเลย แต่พอเจอหน้ากันก็คุยกับเราแต่เรารู้สึกได้ถึงความไม่ปกติ ด้วยส่วนตัวเราเป็นคนคิดมาก(เราเคยคิดมากหลายๆเรื่องจนต้องพบจิตแพทย์)เราก็เลยโทรไประบายกับเพื่อน เพื่อนก็บอกให้อดทนเพราะถึงทำไรพูดไรตรงๆไปตอนนี้ทุกอย่างมันจะไม่เหมือนเดิมแล้วอีกอย่างทำโปรเจคด้วยกันอีกมันจะมีปัญหา ทุกคนที่เคยมีประสบการณ์แบบนี้ช่วยแนะนำทีค่ะว่าเราควรทำอย่างไร ด่าควรอดทนใช่ไหม อีกอย่างค่ะพอนางไม่ค่อยอยู่หอเราก็เกรงใจที่จะหารครึ่งกับนางทุกเดือน แต่จะให้จ่ายคนเดียวก็ไม่ไหว ทั้งๆที่ก่อนหน้าที่จะอยู่ด้วยกันเราก็ถามนางแล้วว่าจะอยู่ด้วยกันแน่ใช่ไหม ไม่งั้นเราจะไปอยู่กับเพื่อนคนอื่น นางก็ยืนยันจะอยู่กับเรา พอมาเป็นงี้เราเลยไม่รู้จะทำอย่างไร พอปรึกษาเพื่อนเพื่อนก็บอกให้อดทนเหมือนเดิม เพราะที่มันไม่อยู่หอมันเลือกที่จะไม่อยู่เองเราไม่ได้ไล่มันไป หรืออีกอย่างให้นางหารค่าห้องเพราะทำสัญญาร่วมกันแต่ค่าน้ำค่าไฟเราจ่ายเอง ถ้าจะทำอย่างนี้จะเริ่มพูดกับเพื่อนยังไงดีคะ ทุกคนอาจจะสงสัยว่าเป็นเพื่อนกันจริงทำไมไม่พูดตรงๆ คือใจเราอยากตรงๆให้มันจบๆไปเลย แต่อีกใจมันทำไม่ได้เพราะมันต้องมีงานที่ทำร่วมกันอยู่อะ ยิ่งโปรเจคอีกเรากลัวว่าพูดไปแล้วมันจะยิ่งอึดอัดกว่าเดิม
ปล. ขออภัยนะคะพิมพ์ไปอาจจะอ่านยาก เรียบเรียงไม่ถูก ตอนพิมพ์นี่ยังรู้สึกแย่ๆอยากจะร้องไห้เลยค่ะ ใครเคยเจอปัญหาแนวนี้หรือมีวิธีไม่ต้องคิดมากยังไงช่วยแชร์หน่อยนะคะ ปัญหาหลักๆเลยคือเราอึดอัดค่ะตอนนี้ไม่รู้จะต้องทนอีกแค่ไหน หรือทั้งหมดเป็นเพราะเราคิดมากไปเอง