สับสนกับชีวิต

คือ เข้าเรื่องเลยน่ะค่ะ เราเปนคนคิดมากมั้งค่ะ ไม่เข้าใจตัวเอง
เหมือนเปนเดกเกบกดมาแต่เดกมั้ง ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยแสดงออก
จะแสดงออกกับคนที่สนิทแค่นั้น สนิทในที่นี้คือ แฟน คนเดียวค่ะ
ตอนเดกโดนสั่งว่า มีเรื่องไรอย่าพูดกับแม่ เพราะ ตอนเดก พ่อแม่เลิกกันเรามีแค่แม่
ตอนเดกตากับยายเลี้ยงเรา ก้ออย่างที่เราบอกเกบกด เรากลายเป็นคนอารมณ์ร้าย
อารมณ์เปลี่ยนแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย นึกอยากจะเปลี่ยนก้อเปลี่ยน
บางที่นิก้อ งง กับ ตัวเอง ถึงขั้นแบบ นึกคำถาม ใน ใจ
กูเปนอะไรว่ะ เรานึกสงสารแฟน ที่ต้องมาค่อยรับอารมณ์เรา
กลัววันหนึ่งเค้าทนไม่ได้จะทิ้งเรา บางทีก็นึกสงสารตัวเอง
เวลาคิดถ้าได้คิด ก็จะคิดแบบนั้น เรื่อยๆ คิดเรื่อย คิดไปเรื่อยในที่นี้คือ
คิดเรื่องตอนแรกที่เปนต้นเหตุยุ พอสักพักเปลี่ยนไปล่ะ เรื่อยๆ
และจะหยุดคิดไม่ได้ จนต้องใส่หูฟัง เปิดเพลง และหลับไป ถ้าได้ร้องไห้
ก็จะร้องยุแบบนั้น บางที งอลแฟน นิดหน่อย ก้องอน เอาเปนเรื่องใหญ่
จนหาที่ลงไม่ได้ ก่อได้มาบันทึกลง โทรศัพท์ เราควรไปหาหมอไหมค่ะ หรือยังไง
แต่เราอยากไปหาหมอน่ะ แต่ไม่รู้จะไปแผนกไหน
#อาจจะฟังดู งง ไร้สาระหน่อย แต่มันเป็นความอึดอัดในตัวมากค่ะ
เหมือนจะเปนบ้าเลย รบกวนช่วยแนะนำหน่อยน่ะค่ะ 🙏🙏🙏😭😭😢