ให้กำลังใจตัวเอง รึเรียกว่าปลอบใจตัวเองก็ได้

วันเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก วันนี้พ่อป่วยอีกแล้ว ในชีวิตเรามีเรื่องให้ทุกข์ได้ไม่กี่เรื่องหรอก คือเห็นคนที่เรารักทุกข์ ลำบาก เจ็บ ป่วย ครวญคราง นั้นคือพ่อเราเอง เราพยามบอกแล้วว่าอย่าทำงานหนัก อย่ากินนู้นนี่นั่น พ่อเรามีโรคประจำตัวหลายอย่าง เค้าเถียงเราตลอดกินๆไปเถอะเดียวมันก็ตาย เราก้พยายามอธิบายว่าพ่อๆไม่ได้ขาดใจแล้วตายเลยนะ พ่อต้องเจ็บต้องปวดและทรมาน สุดท้ายก็ต้องพาไปหาหมอที่โรงพยาบาล แล้วต้องมีคนเฝ้า บ้านเราก็ไม่ใช่คนมีเงิน ไม่เสียดายเงินบ้างหรอ พยามบอกเค้าพ่อตลอดว่าจะเลี้ยงพ่อแม่เอง เค้าไม่เชื่อเราเลย จนบางทีเราท้อ เราเหนื่อยกับงาน ยังต้องมาคิดเรื่องที่บ้านอีก บางทีเราก็คิดนะว่ารักคือทุกข์ ถ้าไม่ติดว่าหนีไปบวชจำศีลแล้วจะเป็นลูกทรพี ไปนานแล้วมั้ง เราเห็นชีวิตครอบครัวเราแล้ว บางทีเราก็ไม่อยากมีชีวิตครอบครัวเป็นของตัวเองเลย มันรู้สึกรำคาญเวลาเก็นพ่อแม่ทะเลาะกัน เราแอบคิดอยู่ว่าถ้าเป็นแบบนี้โตมาขออยู่คนเดียวดีกว่า บางทีเราก็เบื่อก็พยามปลอบใจตัวเอง โลกนี้มีสิ่งสวยงามอีกมากที่เรายังไม่ได้เจอ เราเรียนศิลปะ เราชอบความงามของธรรมชาติ เราว่ามองเค้าแล้วเหมือนได้บำบัดจิตใจ เราชอบฟังเสียงน้ำตก เสียงทะเล เราชอบดอกไม้ สุดท้ายก็ต้องปลง แล้วคิดว่าทุกข์สุขเป็นของธรรมดา ต้องพบเจอปะปนกันไป ไม่มีใครเจอแต่สุขตลอดหรอก แล้วก็ไม่มีใครเจอแต่ทุกข์ตลอดหรอก แต่เรื่องบางเรื่องก็ยากที่จะหลบหลีกทำให้เราต้องเผชิญกับมันแล้วก้าวผ่านมันไปด้วยสติ และก็ให้กำลังตัวเองแบบเรานี่ไง ขอระบายความทุกข์หน่อยนะค่ะ ค่อยสบายใจหน่อย มีใครทุกข์ มาแชร์ได้น้า บางทีมันก็ทำให้เรารู้สึกดีขึ้น✌🏻✌🏻✌🏻