ทรมาร😭

คือเครียดเรื่องแฟนหายไปมาสามวันแล้ววันแรกร้องไหน+กินยานอนหลับ(ของโรคซึมเศร้า)1ชมผ่านไปไม่หลับทั้งที่ควรจะหลับร้องไห้สักพักใจสั่นเต้นเร็วนอนทรมารมากท่าไหนก็หายใจไม่ถึงปอดเหมือนไม่มีอ็อกซิเจน ผ่านคืนนั้

ได้แต่ยืนมองเห็น Set เดินไปกับเค้า;( อย่าไปกลัวการดอย เพราะการดอยจะสอนให้เราแกร่งขึ้น

หลังจากวันนั้น ชีวิตผมก็ไม่ได้เปลี่ยนแบบพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ ยังเป็นผู้ชายออฟฟิศคนเดิม ตื่นเช้า ฝ่ารถติด นั่งโต๊ะเดิม แต่สิ่งที่ต่างออกไป คือผมเริ่ม “รู้ตัว” มากขึ้น รู้ตัวเวลานั่งหลังค่

สวัสดีครับชาวพันทิป ขอเล่าต่อจากเรื่องเดิม ในมุมผู้ชายออฟฟิศธรรมดา ๆ ที่คิดว่าชีวิตมันคงวนอยู่แค่นี้ ผมทำงานย่านสุขุมวิท ตึกสูง รถติด กาแฟแพง และเดดไลน์ที่ไล่กัดส้นเท้าทุกวัน ออฟฟิศผมไม่ใหญ่ โต๊ะทำงาน

ตอนนี้เรียนนิติศาสตร์อยู่ปี2 นี้เป็นช่วงสอบ เรียนกฎหมาย5ตัว อ่านหนังสือก่อนสอบมา2เดือนกว่า พอช่วงสอบบอกเลยว่าเหนื่อยมาก ข้อสอบก็ยาก ทั้งที่อ่านแทบตายแต่ทำไม่ได้ พอสอบเสร็จวิชานึงก็เหนื่อยก็ท้อ อยากพัก