ทรมาร😭

คือเครียดเรื่องแฟนหายไปมาสามวันแล้ววันแรกร้องไหน+กินยานอนหลับ(ของโรคซึมเศร้า)1ชมผ่านไปไม่หลับทั้งที่ควรจะหลับร้องไห้สักพักใจสั่นเต้นเร็วนอนทรมารมากท่าไหนก็หายใจไม่ถึงปอดเหมือนไม่มีอ็อกซิเจน ผ่านคืนนั้

ได้แต่ยืนมองเห็น Set เดินไปกับเค้า;( อย่าไปกลัวการดอย เพราะการดอยจะสอนให้เราแกร่งขึ้น

เราใช้เวลาตัดสินใจเรื่องนี้อยู่เกือบปี ทำงานที่เดิมมา 6 ปีเต็ม เงินเดือนดี เพื่อนร่วมงานโอเค แต่ทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมามันรู้สึกฝืนตัวเองอย่างบอกไม่ถูก เหมือนกำลังใช้ชีวิตในเส้นทางที่ปลอดภัยแต่ไม่ใช่ของ

เวลาผ่านไปเร็วมาก สามปีนี่แป๊บเดียว อีกไม่นาน ก็ลาโลกล่ะ เสียวไหม เสียดายไหม บางคนไม่เชื่อเรื่องชาติหน้า บอกว่าคนเราตายแล้วก็หายไปเลย แต่พออายุมากขึ้น ชักอยากจะเชื่อ เพราะไม่อยากหายไป บางคนเริ่มท

ไม่รู้ว่าใครเคยเป็นเหมือนกันไหม แต่ช่วงนี้ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกบ่อย ทั้งที่ไม่ได้ฝันร้าย ไม่มีเสียงดัง ไม่มีอะไรมากระตุ้น แค่ลืมตาขึ้นมาแล้วความง่วงมันหายไปเฉยๆ ห้องมืด เงียบ มีแสงไฟถนนลอดม่านเข้

หลังจากวันนั้น ชีวิตผมก็ไม่ได้เปลี่ยนแบบพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ ยังเป็นผู้ชายออฟฟิศคนเดิม ตื่นเช้า ฝ่ารถติด นั่งโต๊ะเดิม แต่สิ่งที่ต่างออกไป คือผมเริ่ม “รู้ตัว” มากขึ้น รู้ตัวเวลานั่งหลังค่

คือ เจ็บหน้าอกค่อนไปทางซ้ายแบบเหมือนมีอะไรมาทับ มานานสักระยะละเป็นๆหายๆ รู้สึกเสียวๆจี๊ดๆที่หัวใจ คือมีจุดกดทับเจ็บชัดเจนมากกดแล้วเจ็บปวด  หายใจเข้าออกไม่ทั่วทัอง เรอเปรี้ยว เหมือนจะอ้วกจะเจียนตล