ปัญหาที่ไม่จบไม่สิ้น

(เรื่องจริง)เรื่องมันมีอยู่ว่า พ่อเราเป็นคนกินเหล้าเมาทุกวันแต่นิสัยคือเมามาไม่อยู่เฉยชอบที่จะหาเรื่องลูกกับเมีย คือเหตุการเแบบนี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่เราจำความได้ คือเห็นภาพที่คนเป็นพ่อหาเรื่องเเม่ ทุบตีแม่ คือภาพที่เราเห็นตั้งแต่เล็ก  ทั้งแตะแม่ ต่อยทำร้ายแม่ทุกอย่างจนเราโตได้อายุ16ปี-17ปีเราไปเรียนต่อที่บ้านยายแล้วอยู่มาวันหนึ่งแม่ก็โทรมาคิดว่าแม่โทรมาเล่นปกติแต่พอรับแม่พูดกับเราด้วยเสียงร้องไหแม่เลิกกับพ่อแล้วนะ(เราก็งงนิดๆ)พ่อจะฆ่าแม่แม่หนีตายแม่มาอยุ่ป้าที่พัทยานี้แหละที่เป็นหนักมากๆเลย แต่ก็มีหลายอย่างก่อนหน้านี้อีกแต่แม่ไม่บอกเราคือ พ่อเผาเสื้อผ้าแม่ทิ้ง ทำร้ายแม่จนตาปูดปวมเขียวจนแม่คือแบบแย่มาก พอเราจบม6เรามาเรียนที่ กทม เรียนวันอาทิตย์ ที่เหลือคือทำงาน มียุวัน1เราได้รุ้ว่าพ่อเราได้เสพสิ่งผิดกฏหมายด้วย ......วันต่อมาพ่อเมาบาวกกับสิ่ง สิ่งนั้น หาว่าเราอย่างงั้นอย่างงี้ ว่าเราเรื่องเรียน เขาว่าถ้าเราไม่มีเงินจ่ายค่าแรกเข้าเรียนอีกครึ่งทำไง เราก็บอกไม่เป็นไร ไม่เรียนก็ได้ แล้วเขามาหาว่าเราไม่อยากเรียนหาว่าเราเป็นงั้นทีนี้ที เราก็เริ่มไม่โอเคละ เริ่มมีปากเสียงกัน แล้วเขาได้เดินเข้ามาบีบคอเรา พอมีคนมาห้ามแล้วก็ยังตามมาทำร้ายเรา คือเรางง ว่า เราผิดตรงไหนคือถ้าเราไม่มีเงินก็ไม่เรียนก็ได้เราตอบแค่นี้!!!!!แล้วหลังจากนั้นประมาณ1อาทิตย์เขาเริ่มที่จะบ่นให้แม่ทั้งๆที่แม่ไม่ๆด้ทำไรผิดสักนิด เอาง่ายๆอะ คือเขาเป็นคนหาเรื่องที่แบบ บ่อยมาก.มีอย่างที่ไหนหาว่าเมียตัวเองไปมีชู้ หาว่าลูกไม่ใช่ลูกตัวเอง คนอื่นนี้ผิดหมดยกเว้กเขา แล้วเขาชอบพูดทำร้ายจิตใจลูก จนทำให้เราไม่คุยด้วยตั้งแต่วันนั้นที่บีบคอเรา ถามคำตอบคำ คือความรู้สึกเราตอนนี้นะ คือเรารุ้อะ ว่านี้พ่อเรานะเออเราออกมาจากส่วนผสมของเขาด้วยอะแหละแต่เราไม่ชอบการที่เป็นอยู่แบบนี้ที่มันไม่มีความสุขเลยสักนิดเราว่าเราค่อยข้างที่จะขาดความอบอุ่นด้วยซ้ำไป...คือตอนเรากลับกลายเป็นความรุ้สึกที่ว่าเฉยๆกับพ่อตังเอง คือเราไม่รุ้อะ แบบว่ารุ้นะว่าเป็นพ่อแต่จะให้รักแบบพ่อจ้าขาดพ่อไม่ได้ไม่ใช่อะ เราว่าตัวเราเอง  บาปนะที่มีความรุ้สึกแบบนี้อะแต่จะให้แบบขาดพ่อคนนี้ไม่ได้อะไรแบบนั้นอะคงจะยากมากๆจริง เราไม่จะทำไงอะจนบ้างครั้งเราคิดมากจนอยากจะเอามีดไปแทงสะจะได้จบอะไรแบบนั้นอะ สงสารแม่ก็สงสาร
อีกอย่างคือเราอยากรู้ว่าสิ่งทีาผิดกฎหมายทำไมยังเยอะและอาจจะดูเหมือนของที่ถูกกฎหมายด้วย  ตอนนี้ไม่มีความสุขเลย ทุกครั้งที่ก้าวเข้าบ้านตัวเอง เวลาที่มีความสุขคงจัเป็น เวลาที่ไปทำงานแล้วก็ไปขายของที่ตลาด แล้วก็ไปเรียน  แค่นี้ได้มั้งกลับมาบ้านก็เหมือนเดิมเรื่องเดิมๆคนเดิมที่ชอบเป็น.