...ก่อนอื่นต้องบอกก่อนนะครับว่าผมเป็นเกย์... และนี่ก็เป็นกระทู้แรกของผม เพียงเพื่อต้องการแชร์หรือขอความคิดเห็นจากเพื่อนที่อาจมีประสบการณ์แบบเดียวกับผม
...ย้อนกลับไปสามปีก่อน ผมเจอกับประสบการณ์ความรักที่มันแย่มากๆ เหมือนมรสุมชีวิต ตอนนั้นเรียน ปี 3 ปี4 คืออกหัก 3 ครั้งในหนึ่งปี ผมไม่เคยจีบใครครัยทุกคนเข้ามาเอง และสุดท้ายก็เทผมไปหมด แต่ละคนเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ตัวผมเองเป็นคนที่อ่อนไหวง่ายและจริงจังกับความรัก เมื่อมีความรักก็จะทำทุกอย่างเพื่อให้มันออกมาดีที่สุด แต่ผมก็ไม่เคยได้ความรักดีๆกลับมา หรือประสบความโชคดีเหมือนคนอื่นๆเลย จนผมบอกกับตัวเองว่า พอแล้ว ต่อไปนี้จะไม่มีแล้วความรัก แล้วก็ใช้ชีวิตโสดมาตลอด มันก็สนุกดี อ่านหนังสือ ฟังเพลง เล่นเกม เที่ยว ดูซีรีส์... จนปัจจุบันนี้ ความรู้สึกที่ผมพยายามเก็บไว้ตลอดมันเริ่มกลับมาเพราะใครคนหนึ่ง ที่ยังไม่เคยเจอกันด้วยซ้ำ ...
...ผมเจอกับเขาในแอพเกย์สีส้ม (ผมเพิ่งเล่นได้ประมาณ 1 อาทิตย์) เขาทักมาแบบไม่ตั้งตัวอยู่ๆก็จะมาหา ถามว่าอยู่ไหน ทั้งๆที่ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร หน้าตาเป็นอย่างไร ก็ไม่ยอมเจอครับ มันเป็นการสนทนากับคนแปลกหน้าที่ยาวเกือบชั่วโมง เพียงเพื่ออยากรู้ว่าเขาคือใคร แต่แล้วก็ไม่รู้อยู่ดี รู้แค่ชื่อซึ่งผมก็มารู้ที่หลังว่าก็เป็นชื่อปลอม คุยกันไปได้ประมาณ 1 อาทิตย์ก็แอดไลน์คุยกันโดยที่ผมยังไม่เห็นหน้าเขาด้วยซ้ำ จนวันหนึ่งเขาก็ส่งรูปมาให้ดู ยอมรับว่าก็จัดว่าดูดีอายุห่างกับผมประมาณ 5-6 ปี ผมอายุ 25 ครับ ในแต่ละวันในหัวผมมันจะคิดแต่เรื่องของพี่เขา เพราะอยากรู้ว่าคือใครกันแน่ ยิ่งคุยยิ่งสงสัย เพราะเขารู้รายละเอียดรอบๆตัวผมเปะมาก ทั้งเกียวกับงาน และสถานที่ต่างๆ คุยไปคุยมาสีกระยะ ก็รู้ว่าเราเกิดวันเดียว และเดือนเดียวกัน (สำหรับผมมันรู้สึกดีแบบบอกไม่ถูก นี่ผมเริ่มหวั่นไหวกับเขาแล้วหรอเนี่ย)
...แต่ เชื่อไหมครับในแต่ละวันเราตะคุยกันแต่ก่อนนอนเท่านั้น วันทั้งวันผมพยายามทักไป แต่เขาเหมือนตายหายไปจากโลกนี้ ไม่มีตัวตนเลย หลังจากคียกับมาหนึ่งเดือนกว่า ก็ถึงวันเกิด ผมทำคลิปวีดิโอส่งให้เขาโดยบอกความรู้สึกของผมผ่านวีดิโอนี้ ผมหวังมากว่าวันนี้จะมีแต่เรื่องดีๆเกิดขึ้น (ไม่ได้หวังถึงเป็นแฟนครับ) แต่หวังแค่คงมีเหตุการณ์ หรือสิ่งที่ทำให้ผมมีความสุขบ้าง แต่ก็ไม่เลย ผมใช้เวลาทำวีดิโอหนึ่งอาทิตย์ทั้งๆที่ก็ไม่ค่อยมีเวลาว่างผมตั้งใจ ทุ่มเท และใส่ใจกับมันและพี่เขามาก แต่ผมได้รับความน้อยใจกลับมา ผมน้อยใจทั้งที่ไม่มีสิทธิ์ด้วยซ่ำ ***จริงๆระหว่างนี้มันมีรายละเอียดเยอะครับแต่เล่าแล้วไม่ได้ใส่ไปเยอะ***
.....คุยกับมาเรื่อยๆจนพี่เขาก็บอกว่าให้ลองจีบเขาดิ ผมดีใจมาก เลยยิ่งทำทุกอย่าง ใส่ใจทุกอย่าง ผมจำเรื่องราวหรือสิ่งที่พี่เขาบอกได้ทุกเรื่อง แต่พี่เขาจำอะไรที่เคยคุยๆกันไม่ค่อยได้เลย คือ ไม่ใส่ใจเลยมากกว่า พอผมบอกน้อยใจ เขาก็จะพูดหวานๆ แบบให้ความหวัง เคยถามตรงๆนะครับ ว่าพี่ไม่คิดอะไรบอกผมมาตรงๆก็ได้ อย่าให้ความหวังแล้วเทกันนะ เขาก็ไม่ได้บอกอะไร ผมพยายามทำทุกอย่าง จนเริ่มรู้สึกว่าทำไมเราต้องทำถึงขนาดนี้เขาดูไม่เห็นค่าสิ่งที่เรากำลังทำอยู่เลย
.... แต่แล้ว ผมก็มารู้ทีหลังว่าพี่เขาไม่ได้ชื่ออย่างที่บอกไว้ เขาไม่ได้ทำอาชีพแบบที่เคยบอก แต่เขามีอาชีพเดียวกับผม (มีความมั่งคง) และไม่ได้อยู่จังหวีดทีทเขาบอก แต่อยู่จังหวัดิดียวกับผม คนละอำเภอ และผมมาจำได้ทีหลังว่าเราเคยไปอบรมที่เดียวกันมา แต่ตอนนั้นยังไม่รู้จักกัน รู้สึกเฉยๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยเล่าความจริงเลย ถึงเล่าก็เล่าไม่หมด .... จนมาถึงตอนนี้ผมกับพี่เขายังไม่ไดเจอกันเลยด้วยซ้ำ ตอนนี้ในใจ ในหัวผมคิดแต่เรื่องพี่เขา ผมไม่ได้โกรธหรือเกลียดที่เขาโกหก แต่ผมน้อยใจที่พี่เขาเหมือนไม่เห็นคุณค่าในสิ่งที่ผมพยายามทำเลย ก็พี่เขาเองไม่ใช่หรอที่ให้ผมจีบ ผมก็จีบ ผมพยายามทำทุกอย่าง แต่ก็ไม่เป็นผลอะไรเกิดขึ้นมา ผมบอกว่าผมจริงจังนะพี่ เขากลับตอบว่าจริงจังอะไร เพิ่งคุยกันเอง ... และตอนนี้พี่เขาก็ดูเหมือนรำคาญผมด้วยซ้ำ เขาบอกว่าความรักของผมมันเด็กน้อย ผมยังไม่เข้าใจความรัก มันเป็นแค่ความหลงเดียวผมก็เบื่อ( นี่คือมุมมองของเขา)
...... แต่มุมมองความรักของผม ความรักมันเป็นเรื่องของความรู้สึกต่างหาก ส่วนความหลงมันเป็นความต้องการมากกว่าความรู้สึก ผมไม่ได้หวังอะไรในตัวพี่เขา แค่รู้สึกดีๆกับพี่เขาแล้วผมก็เรียกมันว่าความรัก มันอาจจะเร๋วไปในระยะเวลาประมาณสองเดือน แถมยังไม่เคยเจอกัน แต่ในเมื่อมันเป็นเรื่องของความรู้สึก และต้องใช้ใจคิดและสัมผัสจึงจะเข้าใจ มันก็เรียกว่าความรักได้ถูกไหมครับ แต่ผมแค่น้อยใจในสิ่งที่พี่เขาตอบแทนผมมา ในเมื่อเขาเป็นคนบอกให้จีบ ในเมื่อเขาเองที่ก็ไม่ได้ปฏิเสธเวลาผมถาม ผมเหมือนคนถูกลืมไว้ที่ไหนสักที่ของพี่เขา แค่พี่เป็นกลับเป็นทุกๆอย่างที่อยู่รอบๆตัวผม ...
.....ถามว่าผมจะทำอย่างไรต่อ "ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ" ผมพยายามมาก ทุ่มเทมาก เหมือนรู้อยู่แก่ใจ แต่ก็ยังพยายามอยู่จนกว่าจะรู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว ผมคิดไว้อย่างหนึ่งครับเวลามีความรัก คือ เต็มที่กับมัน ใส่ใจกับมัน ทำอะไรได้ก็จะทำ ทำแล้วไม่เกิดประโยชน์อะไร หรือทั้งๆที่รู้ว่าทำแล้วจะต้องเสียใจ ผมก็จะทำเพราะผมไม่อยากให้ตัวเองรู้สึกเสียดาย แล้วไม่อยากพูดว่า รู้อย่างนี้ เพราะนั่นหมายถึง เราไม่ได้ทำในสิ่งทีาอยากทำ
.
.
...ผมยังมีความหวัง และรอในสิ่งที่พี่เขาเคยบอกให้ผมรอ ผมอาจดูงี่เง่าแต่อย่างที่บอกครับ ผมเป็นคนจริงจังกับความรัก แต่มักไม่เคยได้รับความรักดีๆตอบแทนเลย ก็ได้แต่หวังว่าสักวันจะเป็นวันของผม
.... ขอบคุณทุกคนที่อ่านจบนดรับ
.....นี่เป็นกระทู้แรก ที่อยากแบ่งปั่นประสบการณ์ความรักของผม
....ถ้าเพื่อนๆเป็นแบบผมจะทำอย่างไรต่อไปครับ
😔
ความรักที่เกิดแบบไม่ตั้งตัว กับคนแปลกหน้าที่ไม่เคยเจอ
...ย้อนกลับไปสามปีก่อน ผมเจอกับประสบการณ์ความรักที่มันแย่มากๆ เหมือนมรสุมชีวิต ตอนนั้นเรียน ปี 3 ปี4 คืออกหัก 3 ครั้งในหนึ่งปี ผมไม่เคยจีบใครครัยทุกคนเข้ามาเอง และสุดท้ายก็เทผมไปหมด แต่ละคนเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ตัวผมเองเป็นคนที่อ่อนไหวง่ายและจริงจังกับความรัก เมื่อมีความรักก็จะทำทุกอย่างเพื่อให้มันออกมาดีที่สุด แต่ผมก็ไม่เคยได้ความรักดีๆกลับมา หรือประสบความโชคดีเหมือนคนอื่นๆเลย จนผมบอกกับตัวเองว่า พอแล้ว ต่อไปนี้จะไม่มีแล้วความรัก แล้วก็ใช้ชีวิตโสดมาตลอด มันก็สนุกดี อ่านหนังสือ ฟังเพลง เล่นเกม เที่ยว ดูซีรีส์... จนปัจจุบันนี้ ความรู้สึกที่ผมพยายามเก็บไว้ตลอดมันเริ่มกลับมาเพราะใครคนหนึ่ง ที่ยังไม่เคยเจอกันด้วยซ้ำ ...
...ผมเจอกับเขาในแอพเกย์สีส้ม (ผมเพิ่งเล่นได้ประมาณ 1 อาทิตย์) เขาทักมาแบบไม่ตั้งตัวอยู่ๆก็จะมาหา ถามว่าอยู่ไหน ทั้งๆที่ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร หน้าตาเป็นอย่างไร ก็ไม่ยอมเจอครับ มันเป็นการสนทนากับคนแปลกหน้าที่ยาวเกือบชั่วโมง เพียงเพื่ออยากรู้ว่าเขาคือใคร แต่แล้วก็ไม่รู้อยู่ดี รู้แค่ชื่อซึ่งผมก็มารู้ที่หลังว่าก็เป็นชื่อปลอม คุยกันไปได้ประมาณ 1 อาทิตย์ก็แอดไลน์คุยกันโดยที่ผมยังไม่เห็นหน้าเขาด้วยซ้ำ จนวันหนึ่งเขาก็ส่งรูปมาให้ดู ยอมรับว่าก็จัดว่าดูดีอายุห่างกับผมประมาณ 5-6 ปี ผมอายุ 25 ครับ ในแต่ละวันในหัวผมมันจะคิดแต่เรื่องของพี่เขา เพราะอยากรู้ว่าคือใครกันแน่ ยิ่งคุยยิ่งสงสัย เพราะเขารู้รายละเอียดรอบๆตัวผมเปะมาก ทั้งเกียวกับงาน และสถานที่ต่างๆ คุยไปคุยมาสีกระยะ ก็รู้ว่าเราเกิดวันเดียว และเดือนเดียวกัน (สำหรับผมมันรู้สึกดีแบบบอกไม่ถูก นี่ผมเริ่มหวั่นไหวกับเขาแล้วหรอเนี่ย)
...แต่ เชื่อไหมครับในแต่ละวันเราตะคุยกันแต่ก่อนนอนเท่านั้น วันทั้งวันผมพยายามทักไป แต่เขาเหมือนตายหายไปจากโลกนี้ ไม่มีตัวตนเลย หลังจากคียกับมาหนึ่งเดือนกว่า ก็ถึงวันเกิด ผมทำคลิปวีดิโอส่งให้เขาโดยบอกความรู้สึกของผมผ่านวีดิโอนี้ ผมหวังมากว่าวันนี้จะมีแต่เรื่องดีๆเกิดขึ้น (ไม่ได้หวังถึงเป็นแฟนครับ) แต่หวังแค่คงมีเหตุการณ์ หรือสิ่งที่ทำให้ผมมีความสุขบ้าง แต่ก็ไม่เลย ผมใช้เวลาทำวีดิโอหนึ่งอาทิตย์ทั้งๆที่ก็ไม่ค่อยมีเวลาว่างผมตั้งใจ ทุ่มเท และใส่ใจกับมันและพี่เขามาก แต่ผมได้รับความน้อยใจกลับมา ผมน้อยใจทั้งที่ไม่มีสิทธิ์ด้วยซ่ำ ***จริงๆระหว่างนี้มันมีรายละเอียดเยอะครับแต่เล่าแล้วไม่ได้ใส่ไปเยอะ***
.....คุยกับมาเรื่อยๆจนพี่เขาก็บอกว่าให้ลองจีบเขาดิ ผมดีใจมาก เลยยิ่งทำทุกอย่าง ใส่ใจทุกอย่าง ผมจำเรื่องราวหรือสิ่งที่พี่เขาบอกได้ทุกเรื่อง แต่พี่เขาจำอะไรที่เคยคุยๆกันไม่ค่อยได้เลย คือ ไม่ใส่ใจเลยมากกว่า พอผมบอกน้อยใจ เขาก็จะพูดหวานๆ แบบให้ความหวัง เคยถามตรงๆนะครับ ว่าพี่ไม่คิดอะไรบอกผมมาตรงๆก็ได้ อย่าให้ความหวังแล้วเทกันนะ เขาก็ไม่ได้บอกอะไร ผมพยายามทำทุกอย่าง จนเริ่มรู้สึกว่าทำไมเราต้องทำถึงขนาดนี้เขาดูไม่เห็นค่าสิ่งที่เรากำลังทำอยู่เลย
.... แต่แล้ว ผมก็มารู้ทีหลังว่าพี่เขาไม่ได้ชื่ออย่างที่บอกไว้ เขาไม่ได้ทำอาชีพแบบที่เคยบอก แต่เขามีอาชีพเดียวกับผม (มีความมั่งคง) และไม่ได้อยู่จังหวีดทีทเขาบอก แต่อยู่จังหวัดิดียวกับผม คนละอำเภอ และผมมาจำได้ทีหลังว่าเราเคยไปอบรมที่เดียวกันมา แต่ตอนนั้นยังไม่รู้จักกัน รู้สึกเฉยๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยเล่าความจริงเลย ถึงเล่าก็เล่าไม่หมด .... จนมาถึงตอนนี้ผมกับพี่เขายังไม่ไดเจอกันเลยด้วยซ้ำ ตอนนี้ในใจ ในหัวผมคิดแต่เรื่องพี่เขา ผมไม่ได้โกรธหรือเกลียดที่เขาโกหก แต่ผมน้อยใจที่พี่เขาเหมือนไม่เห็นคุณค่าในสิ่งที่ผมพยายามทำเลย ก็พี่เขาเองไม่ใช่หรอที่ให้ผมจีบ ผมก็จีบ ผมพยายามทำทุกอย่าง แต่ก็ไม่เป็นผลอะไรเกิดขึ้นมา ผมบอกว่าผมจริงจังนะพี่ เขากลับตอบว่าจริงจังอะไร เพิ่งคุยกันเอง ... และตอนนี้พี่เขาก็ดูเหมือนรำคาญผมด้วยซ้ำ เขาบอกว่าความรักของผมมันเด็กน้อย ผมยังไม่เข้าใจความรัก มันเป็นแค่ความหลงเดียวผมก็เบื่อ( นี่คือมุมมองของเขา)
...... แต่มุมมองความรักของผม ความรักมันเป็นเรื่องของความรู้สึกต่างหาก ส่วนความหลงมันเป็นความต้องการมากกว่าความรู้สึก ผมไม่ได้หวังอะไรในตัวพี่เขา แค่รู้สึกดีๆกับพี่เขาแล้วผมก็เรียกมันว่าความรัก มันอาจจะเร๋วไปในระยะเวลาประมาณสองเดือน แถมยังไม่เคยเจอกัน แต่ในเมื่อมันเป็นเรื่องของความรู้สึก และต้องใช้ใจคิดและสัมผัสจึงจะเข้าใจ มันก็เรียกว่าความรักได้ถูกไหมครับ แต่ผมแค่น้อยใจในสิ่งที่พี่เขาตอบแทนผมมา ในเมื่อเขาเป็นคนบอกให้จีบ ในเมื่อเขาเองที่ก็ไม่ได้ปฏิเสธเวลาผมถาม ผมเหมือนคนถูกลืมไว้ที่ไหนสักที่ของพี่เขา แค่พี่เป็นกลับเป็นทุกๆอย่างที่อยู่รอบๆตัวผม ...
.....ถามว่าผมจะทำอย่างไรต่อ "ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ" ผมพยายามมาก ทุ่มเทมาก เหมือนรู้อยู่แก่ใจ แต่ก็ยังพยายามอยู่จนกว่าจะรู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว ผมคิดไว้อย่างหนึ่งครับเวลามีความรัก คือ เต็มที่กับมัน ใส่ใจกับมัน ทำอะไรได้ก็จะทำ ทำแล้วไม่เกิดประโยชน์อะไร หรือทั้งๆที่รู้ว่าทำแล้วจะต้องเสียใจ ผมก็จะทำเพราะผมไม่อยากให้ตัวเองรู้สึกเสียดาย แล้วไม่อยากพูดว่า รู้อย่างนี้ เพราะนั่นหมายถึง เราไม่ได้ทำในสิ่งทีาอยากทำ
.
.
...ผมยังมีความหวัง และรอในสิ่งที่พี่เขาเคยบอกให้ผมรอ ผมอาจดูงี่เง่าแต่อย่างที่บอกครับ ผมเป็นคนจริงจังกับความรัก แต่มักไม่เคยได้รับความรักดีๆตอบแทนเลย ก็ได้แต่หวังว่าสักวันจะเป็นวันของผม
.... ขอบคุณทุกคนที่อ่านจบนดรับ
.....นี่เป็นกระทู้แรก ที่อยากแบ่งปั่นประสบการณ์ความรักของผม
....ถ้าเพื่อนๆเป็นแบบผมจะทำอย่างไรต่อไปครับ
😔