ตามหัวข้อเลยนะคะ เรากำลังเป็นคนที่เสียใจจากคำพูดของคนเป็นแม่ เราเลยอยากได้ความคิดเห็น ขอเสนอแนะ หรือคนที่ผ่านประสบการณ์แบบนี้มาก่อน คุณมีวิธีจัดการกับความรู้สึกยังไง ? แก้ปัญหาวิธีไหน? หรือเราควรปรับปรุงอะไร?
เราเป็นลูกคนกลาง เป็นผู้หญิงค่ะ มีพี่สาวและก็น้องชาย เรามักจะโดนแม่ว่าเป็นคนไม่เอาไหน ซึ่งอันนี้เราพอรู้ตัว เราเรียนไม่จบทำอะไรครึ่งๆกลางๆ เราก็เลยพยายามปรับเรียนกศน. ให้จบ ทำอะไรทีละอย่าง
แต่เราก็ยังโดนว่าเป็นคนขี้เกียจ สันหลังยาว วันๆไม่ทำอะไร ทั้งทีเราก็ทำงานบ้าน อาจขาดตกไปบ้างในบางวัน
เราช่วยงานสวน แต่เราคงกไม่ทำได้เท่าผู้ชาย แม่ใช้ไปด่าไปเราพยายามเงียบไม่เถียง ถึงเราท้อเราไม่อยากทำแต่ก็ยังทำต่อให้จบให้งานเสด
เสดงานเราไม่ใช้คนขยันเรารู้ เราก็นอนเล่นโทสับบ้าง เพราะเราไม่มีเพื่อน เรามีแค่มันเป็นเพื่อน เราคุยได้แค่กับมัน แต่เราก็ยังผิดกลายเป็นคนไม่ทำอะไร ทั้งๆที่เราก็ทำอยู่ เราไม่เข้าใจ
เราไม่ไปเที่ยว เพราะแม่ชอบยกเรื่องคนอื่นว่าจะทำให้เสียชื่อเสียงเราก็เลยไม่ค่อยไป เราไม่มีเพื่อนเพราะเราไปทำงานกับพวกเขาบ่อยไม่ได้ เราไม่เคยขอซื้ออะไรตั้งแต่เราเรียนไม่จบพยายามเจียมตัวว่าเรามันไม่เอาไหน แต่เมื่อเราจำเป็นต้องใช้ เขาบอกเราว่า "เสื้อผ้าที่มีเอามาใส่เล่นหมด พอจะไปไหนล่ะไม่มีใส่" เราไม่ได้ซื้อมาสองสามปีเราจะไปเอาที่ไหน เขาต้องการอะไร
เรารู้สึกเหมือนส่วนเกินเข้าทุกวันๆ ได้แต่คิดแล้วก็ร้องไห้เงียบๆคนเดียว
เราพูดอะไรกับคนในครอบครัวไม่ได้ เหมือนคนที่แตกต่าง
เราว่าน้องไม่ได้ แม่ชอบเอาส่วนที่เราผิดพลาดมาเปรียบเปรยกับน้องเสมอ น้องไม่ทำแม่ไม่ว่าแถมยังเข้าข้างบอกว่าทำ เราไม่ทำไม่ได้ทำแล้วยังโดนด่าว่าไม่ทำอะไร
มีน้องน้องก็ไม่เคารพไม่เคยเรียกพี่สักครั้ง
เราถามแม่ว่าทำไมไม่สอนให้มันเรียกว่าพี่ เขาบอกว่า ไม่เรียก'อี'ก็ดีเท่าไหร่ ตอนนี้ผ่านมาเป็นสิบปี มันก็เรียกเราว่าอีนำหน้าทุกครั้ง (โคตรตลก)
เราถามว่าทำไมรักลูกไม่เท่ากัน
เขาบอกว่าเขายอมรับ เขาอยากได้ลูกชายเกิดมาเป็นลูกคนที่สอง ถ้าน้องเกิดมาก่อน'คงไม่มีเรา'
เขาบอกว่าเราไม่ห่วงเขาเวลาเจ็บไข้ ก็เราพูดไม่เก่ง เราพูดไปอาจจะไม่ถูกหูก็ได้อีกเพราะเวลาเราทำท่าทางห่วงใยเขามันก็ยิ่งแย่เหมือนที่
เราเคยเตือนแม่เรื่องโซเซียลเพราะเค้าจะโอนเงินให้ฝรั่งที่จะหลอกแต่งงาน
แต่เชากลับพูดกับเราว่า "ชีวิตจะไม่มีดีอะไรเลยใช่ไหม ทำไมจะต้องเป็นตัวถ่วงกูอีก"
เราก็แค่หวังดี กลัวโดนหลอก แค่เท่านั้น
แต่เขากับไปเชื่อคำพูดคนอื่น มากกว่าเรา
เราไม่รู้จะทำยังไงกับชีวิตดี
เคยคิดทำร้ายตัวเองร้ายครั้ง แต่เราก็ถามตัวเองว่าทำไมต้องเป็นเราที่ต้องเจ็บต้องตายด้วย เราผิดมากรึไงที่เกิดมา
ผิดอย่างที่แม่บอกว่าเราเป็นตัวเวรตัวกรรม
หรือผิดที่เราเกิดเป็นผู้หญิงไม่ใช่ผู้ชาย
ผิดที่เราเป็นพี่ไม่ได้เป็นน้องก็ไม่ได้ หรืออะไร หรือเพราะตัวเรา
เขาบอกว่าเราเป็นภาระ ถ้าไปขายตัว มีเงินมาให้เขาใช้คงสบาย แต่เราก็ยังหน้าด้านไม่ไป หรือเราผิดเพราะยังอยู่
ยิ่งนับวันมันยิ่งแย่ ไม่ว่าเราจะทำอะไร ก็เหมือนจะผิดไปหมด
ใครเคยเจอเรื่องคล้ายกันบ้าง เราอยากรู้ว่าคุณผ่านมายังไงค่ะ เรานับหนึ่งถึงล้านเป็นล้านหนก็ยังไม่ดีขึ้น ใครพอจะแนะยำได้บ้าง?
ใครมีวิธีจัดการกับการถูกว่ากล่าวจากพ่อแม่แรงๆบ้าง?
เราเป็นลูกคนกลาง เป็นผู้หญิงค่ะ มีพี่สาวและก็น้องชาย เรามักจะโดนแม่ว่าเป็นคนไม่เอาไหน ซึ่งอันนี้เราพอรู้ตัว เราเรียนไม่จบทำอะไรครึ่งๆกลางๆ เราก็เลยพยายามปรับเรียนกศน. ให้จบ ทำอะไรทีละอย่าง
แต่เราก็ยังโดนว่าเป็นคนขี้เกียจ สันหลังยาว วันๆไม่ทำอะไร ทั้งทีเราก็ทำงานบ้าน อาจขาดตกไปบ้างในบางวัน
เราช่วยงานสวน แต่เราคงกไม่ทำได้เท่าผู้ชาย แม่ใช้ไปด่าไปเราพยายามเงียบไม่เถียง ถึงเราท้อเราไม่อยากทำแต่ก็ยังทำต่อให้จบให้งานเสด
เสดงานเราไม่ใช้คนขยันเรารู้ เราก็นอนเล่นโทสับบ้าง เพราะเราไม่มีเพื่อน เรามีแค่มันเป็นเพื่อน เราคุยได้แค่กับมัน แต่เราก็ยังผิดกลายเป็นคนไม่ทำอะไร ทั้งๆที่เราก็ทำอยู่ เราไม่เข้าใจ
เราไม่ไปเที่ยว เพราะแม่ชอบยกเรื่องคนอื่นว่าจะทำให้เสียชื่อเสียงเราก็เลยไม่ค่อยไป เราไม่มีเพื่อนเพราะเราไปทำงานกับพวกเขาบ่อยไม่ได้ เราไม่เคยขอซื้ออะไรตั้งแต่เราเรียนไม่จบพยายามเจียมตัวว่าเรามันไม่เอาไหน แต่เมื่อเราจำเป็นต้องใช้ เขาบอกเราว่า "เสื้อผ้าที่มีเอามาใส่เล่นหมด พอจะไปไหนล่ะไม่มีใส่" เราไม่ได้ซื้อมาสองสามปีเราจะไปเอาที่ไหน เขาต้องการอะไร
เรารู้สึกเหมือนส่วนเกินเข้าทุกวันๆ ได้แต่คิดแล้วก็ร้องไห้เงียบๆคนเดียว
เราพูดอะไรกับคนในครอบครัวไม่ได้ เหมือนคนที่แตกต่าง
เราว่าน้องไม่ได้ แม่ชอบเอาส่วนที่เราผิดพลาดมาเปรียบเปรยกับน้องเสมอ น้องไม่ทำแม่ไม่ว่าแถมยังเข้าข้างบอกว่าทำ เราไม่ทำไม่ได้ทำแล้วยังโดนด่าว่าไม่ทำอะไร
มีน้องน้องก็ไม่เคารพไม่เคยเรียกพี่สักครั้ง
เราถามแม่ว่าทำไมไม่สอนให้มันเรียกว่าพี่ เขาบอกว่า ไม่เรียก'อี'ก็ดีเท่าไหร่ ตอนนี้ผ่านมาเป็นสิบปี มันก็เรียกเราว่าอีนำหน้าทุกครั้ง (โคตรตลก)
เราถามว่าทำไมรักลูกไม่เท่ากัน
เขาบอกว่าเขายอมรับ เขาอยากได้ลูกชายเกิดมาเป็นลูกคนที่สอง ถ้าน้องเกิดมาก่อน'คงไม่มีเรา'
เขาบอกว่าเราไม่ห่วงเขาเวลาเจ็บไข้ ก็เราพูดไม่เก่ง เราพูดไปอาจจะไม่ถูกหูก็ได้อีกเพราะเวลาเราทำท่าทางห่วงใยเขามันก็ยิ่งแย่เหมือนที่
เราเคยเตือนแม่เรื่องโซเซียลเพราะเค้าจะโอนเงินให้ฝรั่งที่จะหลอกแต่งงาน
แต่เชากลับพูดกับเราว่า "ชีวิตจะไม่มีดีอะไรเลยใช่ไหม ทำไมจะต้องเป็นตัวถ่วงกูอีก"
เราก็แค่หวังดี กลัวโดนหลอก แค่เท่านั้น
แต่เขากับไปเชื่อคำพูดคนอื่น มากกว่าเรา
เราไม่รู้จะทำยังไงกับชีวิตดี
เคยคิดทำร้ายตัวเองร้ายครั้ง แต่เราก็ถามตัวเองว่าทำไมต้องเป็นเราที่ต้องเจ็บต้องตายด้วย เราผิดมากรึไงที่เกิดมา
ผิดอย่างที่แม่บอกว่าเราเป็นตัวเวรตัวกรรม
หรือผิดที่เราเกิดเป็นผู้หญิงไม่ใช่ผู้ชาย
ผิดที่เราเป็นพี่ไม่ได้เป็นน้องก็ไม่ได้ หรืออะไร หรือเพราะตัวเรา
เขาบอกว่าเราเป็นภาระ ถ้าไปขายตัว มีเงินมาให้เขาใช้คงสบาย แต่เราก็ยังหน้าด้านไม่ไป หรือเราผิดเพราะยังอยู่
ยิ่งนับวันมันยิ่งแย่ ไม่ว่าเราจะทำอะไร ก็เหมือนจะผิดไปหมด
ใครเคยเจอเรื่องคล้ายกันบ้าง เราอยากรู้ว่าคุณผ่านมายังไงค่ะ เรานับหนึ่งถึงล้านเป็นล้านหนก็ยังไม่ดีขึ้น ใครพอจะแนะยำได้บ้าง?