สวัสดีครับทุกท่านที่เข้ามาอ่าน ผมขอเป็นกำลังใจให้กับหลายๆคนที่คิดว่าตัวเองมาถึงทางตันของชีวิต มันอาจจะอ่ายยาก งง แต่มันเป็นเรื่องจริงที่ไม่แต่งมาผมอยากให้อ่านติดตามจนถึงตอนจบนะครับ
สัสดีครับ ผมชื่อ''นายครับ''เป็นเด็กต่างจังหวัด ตอนนี้ผมอายุ22 ผมเป็นลูกหลงมาจากพี่ๆอีก3คน แม่ผมมีแฟนใหม่คือพ่อผมซึ่งหลงมาจากไหนไม่รู้ย้อนกลับไปตอนผมเด็กสักอายุ3ปี ผมไม่รู้ว่าพ่อกับแม่แยกทางกันตอนไหนและไม่เคยถามแม่เลยสักครั้ง แม่เลี้ยงผมมาครับ ผมจำได้ว่าผมจำความได้ก็มีป้า ย้ายและแม่ ที่เลี้ยงผมมา ตอนนั้นชีวิตผมดีครับ ป้าผมรับราชการและผมก็เป็นหลานโปรดซะด้วยรักผมเหมือนลูกพาไปไหนมาไหนด้วยจนขนาดว่าว่ายุ่งกัดก็ไม่ได้ครับ ไม่นานป้าก็เสียชีวิต อีก 6เดือนหลังป้าเสีย ยายก็ตามป้าไปติดๆ เหลือแค่ผมกับแม่สองคน เมื่ออายุประมาณ5ปีหลังจากนี้ชีวิตผมเริ่มเข้าสู่โหมดความยากลำบากทางด้านจิตใจ แม่ผมได้พ่อใหม่และผมกับพ่อใหม่ก็ไม่ถูกกัน ผมเป็นเด็กที่โดนดุ โดนด่าโดนว่าอยู่เสมอจากพ่อเลี้ยง แม้แต่กินข้าว อาบน้ำ เดิน ทุกอย่างล้วนมีแต่คำที่รุนแรง ผมก็เริ่มโตมาเรื่อยๆมีช่วงหนึ่งแม่เป็นแม่ค้าขายอาหารผมก็ต้องหิ้วของไปขายตามสถานที่ราชการต่างๆ รวมถึงตลอนขี้รถมอไซไปขายตามบ้านคนกับแม่จนของหมด ผมเป็นคนติดแม่มากรักแม่มาก พ่อใหม่เป็นคนละตำบลซึ่งมีอาชีพทำไร่ทำนาพ่อใหม่ต้องไปกลับทุวันกับแม่ผม ตอนเข้าก็ไปนาซึ่งอยู่ห่างไปจากบ้าน5กิโลเมตร ค่ำๆค่อยกลับมาบ้านผมเป็นแบบนี้อยู่ประจำ ชีวิตของผมสมัยเด็กนั้นคือตื่นเข้าไปโรงเรียน เลิกเรียนกลับมาบ้านซึ่งที่บ้านไม่มีใครอยู่ไม่มีทีวี ผมต้องไปเล่นกับรุ่นพี่ข้างบ้านรุ่นน้อง เพื่อนๆแถวบ้านรอแม่กลับมาในเวลา19.00น. เกือบทุกวันวันหยุดก็ไปเล่นแถวบ้านและกินข้าวกับบ้านอื่นจนเขาชินไปหมดทั้งซอย ใช่ครับผมไม่ได้รับความอบอุ่นจากครอบครัวเลย นอกจากเพื่อนบ้านที่เอ็นดูมาตลอด ผมจำได้ว่าผมเคยโดนตีด้วยไม้กวาด เคยโดนสาดเบยร์ใส่หน้า เป็นแบบนี้อยู่บ่อย ผมเป็นเด็กเก็บกดครับ จากครอบครัวและสังคมรอบข้างที่กดดัน แต่ผมก็โตขึ้นมาได้เพราะมีน้าและพี่ที่ค่อยเป็นกำลังในและดูแลอีกทางเมื่อไหร่ที่ปิดเทอมมันเป็นความสุขที่ผมได้มาอยู่ กทม กับน้าน้าก็รักผมเช่นกัน เมื่อผมเข้าสู่ช่วงวัยมัถธยมผมก็ตั้งใจว่าจะเรียนสูงๆเพื่อที่จะมีความรู้และพัฒนาตัวเองที่จะก้วออกจากจุดที่เป็นอยู่ ..........เวลาจบแล้วเดี๋ยวสามทุ่มพรุ่งนี้มาต่อตอนที่2ครับ
น้องนายนักสู้ชีวิต ตอนที่1
สัสดีครับ ผมชื่อ''นายครับ''เป็นเด็กต่างจังหวัด ตอนนี้ผมอายุ22 ผมเป็นลูกหลงมาจากพี่ๆอีก3คน แม่ผมมีแฟนใหม่คือพ่อผมซึ่งหลงมาจากไหนไม่รู้ย้อนกลับไปตอนผมเด็กสักอายุ3ปี ผมไม่รู้ว่าพ่อกับแม่แยกทางกันตอนไหนและไม่เคยถามแม่เลยสักครั้ง แม่เลี้ยงผมมาครับ ผมจำได้ว่าผมจำความได้ก็มีป้า ย้ายและแม่ ที่เลี้ยงผมมา ตอนนั้นชีวิตผมดีครับ ป้าผมรับราชการและผมก็เป็นหลานโปรดซะด้วยรักผมเหมือนลูกพาไปไหนมาไหนด้วยจนขนาดว่าว่ายุ่งกัดก็ไม่ได้ครับ ไม่นานป้าก็เสียชีวิต อีก 6เดือนหลังป้าเสีย ยายก็ตามป้าไปติดๆ เหลือแค่ผมกับแม่สองคน เมื่ออายุประมาณ5ปีหลังจากนี้ชีวิตผมเริ่มเข้าสู่โหมดความยากลำบากทางด้านจิตใจ แม่ผมได้พ่อใหม่และผมกับพ่อใหม่ก็ไม่ถูกกัน ผมเป็นเด็กที่โดนดุ โดนด่าโดนว่าอยู่เสมอจากพ่อเลี้ยง แม้แต่กินข้าว อาบน้ำ เดิน ทุกอย่างล้วนมีแต่คำที่รุนแรง ผมก็เริ่มโตมาเรื่อยๆมีช่วงหนึ่งแม่เป็นแม่ค้าขายอาหารผมก็ต้องหิ้วของไปขายตามสถานที่ราชการต่างๆ รวมถึงตลอนขี้รถมอไซไปขายตามบ้านคนกับแม่จนของหมด ผมเป็นคนติดแม่มากรักแม่มาก พ่อใหม่เป็นคนละตำบลซึ่งมีอาชีพทำไร่ทำนาพ่อใหม่ต้องไปกลับทุวันกับแม่ผม ตอนเข้าก็ไปนาซึ่งอยู่ห่างไปจากบ้าน5กิโลเมตร ค่ำๆค่อยกลับมาบ้านผมเป็นแบบนี้อยู่ประจำ ชีวิตของผมสมัยเด็กนั้นคือตื่นเข้าไปโรงเรียน เลิกเรียนกลับมาบ้านซึ่งที่บ้านไม่มีใครอยู่ไม่มีทีวี ผมต้องไปเล่นกับรุ่นพี่ข้างบ้านรุ่นน้อง เพื่อนๆแถวบ้านรอแม่กลับมาในเวลา19.00น. เกือบทุกวันวันหยุดก็ไปเล่นแถวบ้านและกินข้าวกับบ้านอื่นจนเขาชินไปหมดทั้งซอย ใช่ครับผมไม่ได้รับความอบอุ่นจากครอบครัวเลย นอกจากเพื่อนบ้านที่เอ็นดูมาตลอด ผมจำได้ว่าผมเคยโดนตีด้วยไม้กวาด เคยโดนสาดเบยร์ใส่หน้า เป็นแบบนี้อยู่บ่อย ผมเป็นเด็กเก็บกดครับ จากครอบครัวและสังคมรอบข้างที่กดดัน แต่ผมก็โตขึ้นมาได้เพราะมีน้าและพี่ที่ค่อยเป็นกำลังในและดูแลอีกทางเมื่อไหร่ที่ปิดเทอมมันเป็นความสุขที่ผมได้มาอยู่ กทม กับน้าน้าก็รักผมเช่นกัน เมื่อผมเข้าสู่ช่วงวัยมัถธยมผมก็ตั้งใจว่าจะเรียนสูงๆเพื่อที่จะมีความรู้และพัฒนาตัวเองที่จะก้วออกจากจุดที่เป็นอยู่ ..........เวลาจบแล้วเดี๋ยวสามทุ่มพรุ่งนี้มาต่อตอนที่2ครับ