ขอโทษ

หลังจากที่เราออกจากงานมายุบ้านเเรกๆๆมันก็ดีนะครอบครัวเค้ารับเราได้อาจเพราะเค้ารักลูกอีกอย่างคนของเราเป็นคนโตของบ้านตอนที่เรา2คนออกจากงานเราไม่มีตังเก็บเลยพอออกมาเค้าใช้ตังกับแม่เพราะเเม่เค้าตอนเเรกเป็นคนยอกให้ลูกเค้ากลับมายุบ้าน. ที่บ้านเค้ามีหลาน4คนเป็นลูกของน้องสาวเค้าคนกลางกับคนเล็ก.  อ่อคนเล็กเราสนิทกันยุเพราะเค้าไปทำงานกับเราได้ประมาณปีเรา3คนทำงานห้าง. ตอนเเรกเราทำก่อน. คนของเราทำโรงงาน แต่เค้าก็ออกเพราะมันหนักอีกอย่างมันไกลเราก็สงสารเค้าเลยหางานที่ห้างที่เราทำ. แต่พอดีบังเอินคนที่ขายของไกล้เราเค้าจะออกเราเลยให้คนของเราไปสมัคได้พอดีเราเลยได้ทำงานที่เดวกัน. แต่เงินเดือนเราสองคนก็ไม่พอนะข้าค่าใช้จ่ายเยอะบางทีเค้าดึงตังที่บ้านบ้าง แต่เรานี้สิช่วยไม่ได้เลยเพราะที่บ้านเราเรายังต้องส่งที่บ้านเพราะบ้านเราทำนา. บ้านของคนของเราเค้าทำสวน. ที่บ้านเค้าเลยมีกว่าบ้านของเราเอาง่ายๆๆเค้ามีหมุน. ส่วนน้องคนที่มายุเราก็พอจะรู้เกี่ยวกับนิสัยพอสมควรเอาเป็นว่าไม่ค่อยฟังขนาดพี่สาวเค้าแท้ๆๆยังไม่ฟัง. แล้วเรา....🙄คงไม่ต้องพูดถึงพอยุได้สักพักน้องก็โดนเรียกกับไปเลี้ยงลูกเลี้ยงหลาน.  แล้วต่อมาก็เป็นคนของเราที่โดนทางบ้านเค้าเรียกตัวกลับ. อีกอย่างแม่เค้ากลัวลูกลำบากเลยให้กลับบ้านอีกอย่างคนของเราเค้ามีอาการเบื่อกรุงเทพ. เพราะเค้ายุมานาน. อ่อเค้าเป็นเด็กรามมาก่อน. ที่เรายุเป็นที่เก่าเค้าม.มาคำแหง2แต่ตอนที่ยุเรามีเรื่องปิดบังแฟนเรายุคือมีครั่งนึ่งเราไปเอาตังนอกระบบมาเพื่อจะซื้อตู้เย็นให้เค้ามันผิดที่เราเองไม่บอกเค้าตรงๆๆด้วยการที่อยากทำอะไรให้เค้ากลัวเค้ารู้แล้วจะด่าเรา. ยอมรับค่ะว่าเรากลัวคนของเรามากตอนนั้นกลัวเค้าทิ้งกลัวไปหมดเพราะเค้ามายุกับเรามันลำบากแต่ก่อนเค้ายุคนเดวเค้าสะบาย. เรื่องยังไม่จบนะค่ะ. เพราะเราได้ตัดสินไปยุบ้านเค้า. พร้อมกับหนี้ที่เราก่อเพื่อจะซื้อของให้เค้ามันมีอะไรที่มากกว่านั้น. บทเรียนเลยก็ว่าได้แต่ตอนบของเรื่อง. เราเป็นคนผิด. เค้ากับทุกข์ทรมารเพราะความคิดสั้นของเราเราทำให้คนที่ไม่รู้อะไรมาพัวพันกับเราถึงขั้นตอนนี้เราไม่เหลืออะไรเลยแม้กระคนที่เรารู้จักเค้ากับเกลียดเราต้องที่เค้าไม่รู้สาเหตุเเต่กับมองว่าเราผิด