เคยคิดถึงใครซักคน แบบที่มันเป็นไปไม่ได้กันไหมค่ะ ?

เรามีเพื่อน ผช.คนนึงค่ะ ชื่อเจ เรากับเจคบกันมานาน ตั้งแต่สมัยเรียน มันเป็นความรู้สึกรัก ครั้งแรกของเราเลย  เรากับเจต่างก็รู้สึก มีความรู้สึกอะไร ที่มันมากว่าเพื่อนไป คือเจมันก็เคยบอกชอบเรานะ แต่ตอนนั้นเรามีแฟน  เลยขอใช้สถานะกับเจ แค่เพื่อน
จนเราสองคนแยกย้ายกันไปเพราะไปเรียนต่อ  ไม่ค่อยได้คุยกัน ต่างคนก็มีแฟน มีชีวิตที่แตกต่าง และห่างๆกันไป จน  เรียนจบเราก็มีโอกาสได้เจอกับเจบ้าง ตอนเพื่อนๆนัดดื่ม นัดมิตติ้งกันบ้าง จนทำให้เจกับเรากลับมาสนิทกัน อีกครั้ง
  ครั้งนี้ เรากับเจ ใกล้ชิดกันมากว่าเดิม ผุกพันธ์กัน  ไปไหนด้วยกัน กินข้าว ไปดื่มกับพี่ๆเจ จนใครๆก็คิดว่าเราเป็นแฟนกัน จับคู่จิ้นกันบ้าง
แต่ก็ยังคงใช้สถานะเพื่อนกัน แต่เราสองคน ก็รู้ความรู้สึกตัวเองดี ว่าไม่ได้คิดอะไรกันแค่เพื่อน มีบางครั้งที่เราอยากจะบอกเจ ว่าเรารู้สึกยังไงนะ อยากรักมันแบบแฟน แต่เหมือนเวลาของเรากับเจ มันไม่เคยวนมาเจอกันเลยสักทีอะ พอเราโสด เจก้มีแฟน พอเรามีแฟน เจมันก้โสด ไม่รุ้เกี่ยวกันไหมนะแต่มันทำให้เรา
ไม่มีได้พูดความรู้สึกนั้นออกมาเลย ตั้งแต่ระยะเวลาสิบกว่าปี
จนเหตุการณ์ที่เรากับเจ ทะเลาะกันหนักมาก เพราะแฟนเจหึงเรามาก ทั้งๆที่ตอนนั้นเราห่างกับเจไม่ได้สนิทกันมากเหมือนเมื่อก่อน และวางตัวห่างกับเจออกมา เลยทำให่เราตัดสินใจ ออกจากชีวิตมัน เราโดน บล้อกทุกอย่างอะ เฟส ไลน์ มีแค่ข้อความที่เราส่งไปขอโทษมัน เพราะความงี่เง่า ของเราเองและหลังจากนั้น 2 ปี มันก็หายจากเราไปเลยค่ะ ส่วนเราก็ย้ายมาทำงานที่เหนือ เราก็ยังคงแอบส่องเฟสมัน คิดถึงมันตลอด

จนเหตุการณ์พลิกมากๆ
เจมันก็ปลดบล็อกเรา ตอนช่วงเราจะรับปริญญา มา แสดงความยินดี  ทักทายปรกติแล้วก็เล่าเหตุการณ์ที่มันหายไปให้เราฟัง เราก้โอเคนะ ที่เจคนเดิมกลับมา
คือณ ตอนนั้นเอาจริงๆเราก็ดีใจ  แต่ก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องเรากับมันแล้วหละ เพราะความห่าง มันคงทำให้ความรุ้สึกแบบเดิมที่มันเคยมีหายไปหมดแล้วมั้ง จนมันพีคมากๆที่มันกลับถามความรู้สึกเราที่รู้สึกกะมัน ตอนนั้นเราก็สตั้นอะ
แต่ก็ตัดสินใจบอกมันไป กับความรู้สึกที่เรามี นาทีนั้น คิดว่า เป็นโอกาสนี้ที่เราต้องพูด ถึงแม้ว่ามันจะไม่มีประโยชน์อะไรที่เราจะพูดในตอนนี้
เจมันก็บอกกับเรา ว่ามันรู้นานแล้ว แต่ทำไมเราไม่เคยพูดไม่เคยบอกมัน มันอยากฟังตอนเราพูดบ้าง ! ซึ่งตอนนั้น เราพูดไม่ออกจริงๆ แต่ก็โล่งดี และก็ต้องกลับมาสู่โลกของความเป็นจริง ที่เราได้แค่บอกมันไป ความรู้สึกที่เป็นนามธรรม แต่ก็รักไม่ได้อยู่ดี เราใช้เวลาคุยกับมัน ประมาณเกือบๆ2อาทิตย์  จนความรู้สึกที่มันเกือบจะหายไปกลับมาอีกครั้ง มันไม่เหมือนตอนที่เรายังเป็นเพื่อนกันอีกแล้ว กลับมาคิดถึง รุ้สึกดี แบบที่เคยรู้สึกอีกครั้ง ส่วนเจ เราไม่แน่ใจอะ ว่ามันแค่เหงา แค่อยากรู้ หรือยังรู้สึกดีกับเราจริงๆ ทั้งที่สงสัย แต่เราก็ไม่เคยถามกับความก้ำกึ่งของมันเลย? เราใช้เวลาคิดซักพัก เหมือนอยู่ในฝัน แล้วก็ตื่นมา ตบหน้าตัวเอง กลับมาสู่ชีวิตจริง กับปัจจุบัน คนปัจจุบัน ที่เราต้องจับมือไปกับเค้าต่อไป และทำปัจจุบันให้ดีที่สุด ในเมื่อปัจจุบัน พาเราเดินไกลออกมามากแล้ว
เราเลยเลือกตัดการติดต่อเจ แบบไม่ได้บอกมัน เพราะเรารู้สึกว่า มันไม่ยุติธรรมกับคนปัจจุบันของเราทั้งสองคน เรายิ่งคุยยิ่ง พาเรากลับไปตรงความรุ้สึกเดิมๆ ที่เรามี มากขึ้น
        มันเกิดความรู้สึกที่เราเองก็ไม่เข้าใจตัวเอง ทำไม  เรากลับคิดถึงมันตลอด แอบส่องเฟสมันตลอด ยังคิดถึงอะ นี่ใช่มั้ย
เป็นความคิดถึง ที่มันเป็นไปไม่ได้แล้วจริงๆ
สำหรับเราตอนนี้ ก็คงต้องเดินทางกับปัจจุบันต่อไป ทำปัจจุบันให้ดีที่สุด เฝ้ามองเจในฐานะเพื่อนคนนึง
ถ้าเวลาของเรากับมัน มีอยู่จริง ถึงตอนนั้นถ้าเราต่างก็ไม่มีใครและความรู้สึกเรายังตรงกัน เราคงได้กลับมาหากันอีกนะ เจ