จริงๆผมก็เชื่อว่าหลายๆคน ก็อาจจะเคยเจอกับตัวเอง หรือ อาจจะเคยได้อ่านเรื่องราวของคนอื่นๆบ้าง วันนี้ ผมขอเล่าและระบายในสิ่งที่ผมเจอ มันไม่ได้จบ ลง ที่ต่างคนต่างไป แต่ มันจบลงด้วยที่ความเข้าใจ ก็เท่านั้น
ผมกับแฟนผม เราคบกันมานาน5 ปีแล้วครับ เราผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะ ดีบ้างไม่ดีบ้างก็ชีวิตคู่แหละครับ แต่ปัจจัยหลักๆของเรื่องนี้คือ
ครอบครัวครับ พ่อแม่ฝ่ายแฟนผมเองนั้น ไม่ชอบผมมาตั้งแต่แรกๆ จนถึงทุกวันนี้ และในอนาคตคงไม่ชอบผม ทำไมนะหรอครับ เพราะ เค้ามองว่าผมมีปมมาตั้งแต่เด็กๆ ครอบครัวผมแตกแยก คุณพ่อมีภรรยาใหม่ คุณแม่ผมก็เสียไปตอนผมเด็กๆ ทุกอย่างมันเลยว่างเปล่าไปเลยในช่วงนั้น จนเวลาผ่านไป ผมเจอแฟนผมคนนี้แหละ เธอเข้ามาเปลี่ยนผมไปเลย ผมได้เปลี่ยนแปลงอะไรหลายๆอย่าง และเราก็ตัดสินใจเป็นแฟนกัน เพราะรู้สึกว่าเราอยู่ด้วยกันแล้วสบายใจคุยได้ทุกเรื่อง แต่นั้นก็ไม่ใช่สิ่งที่ผมเจอ เพราะพ่อแม่เค้าไม่ชอบผม ช่วงนั้นชีวิตผมย้ำแย่มาก ผมเรียนไม่จบครับ เพราะ ฐานะที่บ้านผมไม่ดีเท่าไหร่ มันเกินฐานะผมไป ผมเลยออกมาหางานทำ ทำไปเรื่อยๆ พยายามเก็บบ้าง แต่ก็ยังว่าครับ วุฒิแค่เท่านี้ ป.ตรีก็ไม่จบ เงินคงไม่ได้มากนัก ก็อดทนทำไปครับ ผมกับแฟนผม ก้คบกันแบบซ้อนๆ มาตลอดห้าปี ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี มีเรื่องพ่อแม่เข้ามาบ้าง แต่เราคิดว่าเราฝ่ามันไปได้ จน เค้าเรียนจบ และได้ไปเรียนต่อ ที่ต่างประเทศ ทุกอย่างก็เปลี่ยนครับ ผมเข้าใจแฟนผมนะ กว่าจะปรับตัวได้ มันต้องใช้เวลา มันต้องคิด ต้องอยู่ในสังคมใหม่ๆ ปรับตัว มีเรื่องเครียดๆต่างๆนาๆ เวลาผ่านไปเกือบเดือนครับ วันนั้นก็มาถึง เราคุยกัน ผมรุ้ครับนิสัยแฟนผมว่าคุยกันถ้าเงียบ ตอบน้อย ต้องมีอะไรไม่สบายใจ เลยถามแฟนครับ เค้าบอกว่าเค้าลำบากใจ แถมเครียดเรื่องของเรามานานมากและคิดว่ามันคงไม่มีทางออก เค้ารู้สึกผิด ที่พ่อแม่ส่งเสียมาขนาดนี้ ทำไม กับผู้ชายคนนี้ ที่พ่อแม่ไม่โอเค ถึงไม่เลิกคบกัน จริงๆผมก็เข้าใจนะ อนาคตเค้า ฐานะทางบ้านเค้า ทุกอย่างดีหมดครับ ต่างกับผมเลย ฐานนะไม่ได้ดีอะไร อย่างว่าครับลูกสาวเค้าก็อยากที่จะให้มีคน ดูแลและสมฐานะของครอบครัวเค้าด้วย ผมก้คิดนะ ว่า ผมก็พยายามมาโดยตลอด ไขว่ขว้า โอกาศ แต่ มันก็ไม่ได้อย่างที่หวัง สุดท้าย เราเลยต้องลงเอยที่ว่า เค้ามีอนาคตของเค้า ส่วนผม ก็คงต้องทำอนาคตของตัวเอง จากเริ่มต้น มีงาน มีรถ มีบ้าน ทำมันเพื่อตัวเอง รักตัวเองให้มากๆ ผมไม่รู้สึกแย่ที่แฟนผมตัดสินใจแบบนั้นครับ ผมเข้าใจ ยังไงเค้าต้องเลือกคนที่บ้านของเค้าก่อน เพราะก็กลัวไปแย่งลูกสาวเค้ามา ผมคงบาปแน่ๆ
แต่ผมก็แอบหวังไว้เล็กๆนะครับ ว่าถ้าอะไรมันลงตัว ถ้าเราได้กับมาเจอกัน วันที่ผมพร้อม วันที่ผม มีผมก็เข้าไปหาครอบครัวเค้าครับ ผมไม่ยอมแพ้ หรอกครับ ไม่ใช่เพื่อเค้า แต่เพื่อตัวผมเอง และอนาคตของผมเอง
ผมขอบคุณที่ทุกท่านอ่านกันมาถึงตรงนี้ ผมอยากแชร์ประสบการณ์แบบนี้ให้กับทุกคนที่ กำลังเจอปัญหาแบบผม ร่วมแลกเปลี่ยน สิ่งต่างๆ พูดคุยกัน ให้กำลังใจกัน //เพื่อนผมได้แนะนำมาว่า ถ้าอยู่คยเดียวแล้วมันคิดมาก ลองแชร์ประสบการณ์ พวกนี้ให้เพื่อนๆในนี้ดูครับ
ขอบคุณครับ
ความรัก ที่ มันไม่อาจเป็นไปได้
ผมกับแฟนผม เราคบกันมานาน5 ปีแล้วครับ เราผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะ ดีบ้างไม่ดีบ้างก็ชีวิตคู่แหละครับ แต่ปัจจัยหลักๆของเรื่องนี้คือ
ครอบครัวครับ พ่อแม่ฝ่ายแฟนผมเองนั้น ไม่ชอบผมมาตั้งแต่แรกๆ จนถึงทุกวันนี้ และในอนาคตคงไม่ชอบผม ทำไมนะหรอครับ เพราะ เค้ามองว่าผมมีปมมาตั้งแต่เด็กๆ ครอบครัวผมแตกแยก คุณพ่อมีภรรยาใหม่ คุณแม่ผมก็เสียไปตอนผมเด็กๆ ทุกอย่างมันเลยว่างเปล่าไปเลยในช่วงนั้น จนเวลาผ่านไป ผมเจอแฟนผมคนนี้แหละ เธอเข้ามาเปลี่ยนผมไปเลย ผมได้เปลี่ยนแปลงอะไรหลายๆอย่าง และเราก็ตัดสินใจเป็นแฟนกัน เพราะรู้สึกว่าเราอยู่ด้วยกันแล้วสบายใจคุยได้ทุกเรื่อง แต่นั้นก็ไม่ใช่สิ่งที่ผมเจอ เพราะพ่อแม่เค้าไม่ชอบผม ช่วงนั้นชีวิตผมย้ำแย่มาก ผมเรียนไม่จบครับ เพราะ ฐานะที่บ้านผมไม่ดีเท่าไหร่ มันเกินฐานะผมไป ผมเลยออกมาหางานทำ ทำไปเรื่อยๆ พยายามเก็บบ้าง แต่ก็ยังว่าครับ วุฒิแค่เท่านี้ ป.ตรีก็ไม่จบ เงินคงไม่ได้มากนัก ก็อดทนทำไปครับ ผมกับแฟนผม ก้คบกันแบบซ้อนๆ มาตลอดห้าปี ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี มีเรื่องพ่อแม่เข้ามาบ้าง แต่เราคิดว่าเราฝ่ามันไปได้ จน เค้าเรียนจบ และได้ไปเรียนต่อ ที่ต่างประเทศ ทุกอย่างก็เปลี่ยนครับ ผมเข้าใจแฟนผมนะ กว่าจะปรับตัวได้ มันต้องใช้เวลา มันต้องคิด ต้องอยู่ในสังคมใหม่ๆ ปรับตัว มีเรื่องเครียดๆต่างๆนาๆ เวลาผ่านไปเกือบเดือนครับ วันนั้นก็มาถึง เราคุยกัน ผมรุ้ครับนิสัยแฟนผมว่าคุยกันถ้าเงียบ ตอบน้อย ต้องมีอะไรไม่สบายใจ เลยถามแฟนครับ เค้าบอกว่าเค้าลำบากใจ แถมเครียดเรื่องของเรามานานมากและคิดว่ามันคงไม่มีทางออก เค้ารู้สึกผิด ที่พ่อแม่ส่งเสียมาขนาดนี้ ทำไม กับผู้ชายคนนี้ ที่พ่อแม่ไม่โอเค ถึงไม่เลิกคบกัน จริงๆผมก็เข้าใจนะ อนาคตเค้า ฐานะทางบ้านเค้า ทุกอย่างดีหมดครับ ต่างกับผมเลย ฐานนะไม่ได้ดีอะไร อย่างว่าครับลูกสาวเค้าก็อยากที่จะให้มีคน ดูแลและสมฐานะของครอบครัวเค้าด้วย ผมก้คิดนะ ว่า ผมก็พยายามมาโดยตลอด ไขว่ขว้า โอกาศ แต่ มันก็ไม่ได้อย่างที่หวัง สุดท้าย เราเลยต้องลงเอยที่ว่า เค้ามีอนาคตของเค้า ส่วนผม ก็คงต้องทำอนาคตของตัวเอง จากเริ่มต้น มีงาน มีรถ มีบ้าน ทำมันเพื่อตัวเอง รักตัวเองให้มากๆ ผมไม่รู้สึกแย่ที่แฟนผมตัดสินใจแบบนั้นครับ ผมเข้าใจ ยังไงเค้าต้องเลือกคนที่บ้านของเค้าก่อน เพราะก็กลัวไปแย่งลูกสาวเค้ามา ผมคงบาปแน่ๆ
แต่ผมก็แอบหวังไว้เล็กๆนะครับ ว่าถ้าอะไรมันลงตัว ถ้าเราได้กับมาเจอกัน วันที่ผมพร้อม วันที่ผม มีผมก็เข้าไปหาครอบครัวเค้าครับ ผมไม่ยอมแพ้ หรอกครับ ไม่ใช่เพื่อเค้า แต่เพื่อตัวผมเอง และอนาคตของผมเอง
ผมขอบคุณที่ทุกท่านอ่านกันมาถึงตรงนี้ ผมอยากแชร์ประสบการณ์แบบนี้ให้กับทุกคนที่ กำลังเจอปัญหาแบบผม ร่วมแลกเปลี่ยน สิ่งต่างๆ พูดคุยกัน ให้กำลังใจกัน //เพื่อนผมได้แนะนำมาว่า ถ้าอยู่คยเดียวแล้วมันคิดมาก ลองแชร์ประสบการณ์ พวกนี้ให้เพื่อนๆในนี้ดูครับ
ขอบคุณครับ