ฉันคุยกับรุ่นพี่คนหนึ่งที่ได้เจอกันตอนซ้อมดนตรีไปประกวดแล้ววันหนึ่งฉันก็ได้บอกว่าชอบเขาไปแล้วเขาปฎิเสธบอกว่าตอนนี้ยังไม่พร้อมที่จะมีใครตอนนั้นฉันชอบเขามากเลยเลือกที่จะรอแต่ว่ามันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลยมันยิ่งดูห่างกันมากขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆฉันเลยเลือกที่จะเงียบหายไปเองโดยไม่อยากที่จะรอเขาแล้วเพราะว่ายิ่งทำแบบนี้ไปมันก็ไม่ช่วยอะไรเลยยิ่งมีแต่จะทำให้ตัวฉันเองรู้สึกเสียใจ ฉันหายไปได้ประมาณสองเดือนเขาก็เป็นฝ่ายทักฉันกลับมา ตอนนั้นฉันทั้งเสียใจและดีใจทั้งที่ฉันจะลืมเขาให้ได้แท้ๆแต่พอแค่เขาทักฉันมา และคุยเหมือนกับแต่ก่อนฉันก็ใจอ่อนแล้ว ฉันกลับมาเริ่มคุยกันใหม่โดยไม่มีใครพูดถึงเรื่องที่ผ่านมาเลย ทุกอย่างดีขึ้นๆดีขึ้นมากจริงๆจนฉันเองก็ไม่รู้ตัว ลึกๆแล้วฉันคิดว่าเขาคงจะคิดเหมือนกับฉัน แต่เขาก็ไม่เคยทำอะไรให้มันดูชัดเจนเลย จนวันหนึ่งฉันก็ไม่รู้สิเขาก็เปลี่ยนแปลงไป แต่เป็นในทางที่ใครหลายคนคงคิดว่าดี เขากล้าพูดเรื่องที่มันหวานๆกับฉันพูดคุยกับฉันเหมือนกับคนที่เป็นแฟนกัน แต่ไม่เคยมีใครถามถึงสถานะเลย ฉันก็คิดว่าแบบนี้มันดีแล้วที่ไม่ต้องมีสถานะ แต่แล้ววันหนึ่งฉันก็ร็สึกว่ามันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกชอบเขามากขึ้นเลย ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าหลังจากที่ได้กลับมาคุยกันตอนนั้นฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาแบบนั้นมากแล้ว มันเหมือนจะชอบก็ได้ไม่ชอบก็ได้ ลองกลับมาคุยกันก็คงไม่เสียหายอะไร ฉันควรจำยังไงดีค่ะเพราะตอนนี้มันยิ่งรู้สึกมากขึ้นว่าฉันไม่ได้ต้องการที่จะเป็นอะไรกับเขามากกว่าพี่น้องแล้ว ฉันควรจะบอกเขายังไงดีค่ะ?
ทำยังไงกับความรู้สึกนี้ดี?