พ่อเเม่เเยกทางกันเเต่ อนุบาล 2
ติดเกมส์หนักตอนอายุ 11 ขวบ ย่าทนไม่ไหว ส่งไปอยู่กับตาที่ สกลนคร
พอมาอยู่กับตา ตามีเมียใหม่ ( ยายผมเสียได้ตอนผมอายู่เเค่ 7 วัน )
ยายคนใหม่ไม่ชอบผม เลยมักจะเอากับข้าวไปซ่อน หรือ เวลาของที่บ้านหาย เเกมักจะโทษผม (ของที่หาย เเกเป็นคนเอาไปขายเอง)
ตอนไปเรียน ผมไม่ได้เงินไปที่โรงเรียนสักบาทเลย
พ่อผมเป็นกรรมกร เเละเป็นนักดนตรีเพื่อชีวิตกลางคืน ผมเลยชอบที่จะอยู่กับเสียงดนตรี
ลุงเห็นว่าอยู่กับยายคนใหม่ไม่ได้ เลยส่งไปอยู่โรงเรียนประจำ
เรียนไปถึง ม.2 ทนไม่ไหวกับการโดนรังเเก หนีออกมาจากโรงเรียน
กลับบ้าน ไม่มีใครเอา
อยู่ 16 ไปหางานร้านเน็ตที่เว็บลงประกาศหางาน ได้งานอยู่ที่ บางเเค ได้ยืมเงินพี่สาวไปทำงาน
ถึงที่ร้าน ได้เป็นกะกลางคืน ทำได้ 2 เดือน ใช้งานเกินเวลา เกินหน้าที่ โดนเอาเปรียบ เงินไม่ให้เบิก ไม่มีเงินกินข้าว เลยหนีออกมาจากที่นั้น
( มีพี่ขาประจำ จำหน้าได้ เเละเล่าว่าเคยมีคนมาทำเเล้วก็มีเหตุการ์ณเหมือนกันกับผม เเล้วก็ให้ค่ารถมา 500 )
เเละนั่งรถไปที่ปากน้ำ เพราะเชื่อว่าเเม่จะอยู่ที่นั้น เเต่ถามใครก็ไม่รู้จัก
ใช้กระเป๋าเป้เป็นหมอน เสื้อเเขนยาวเป็นผ้าห่ม นอนข้างทาง
ถึงเช้ามีคนเเปลกหน้ามาช่วยเรื่องเดินทางกลับบ้าน
ถึงบ้าน หางาน ไม่มีใครรับ วุฒิไม่ถึง ว่างงาน10เดือน
ถึงบ้าน หางานที่บ้าน ได้เป็นเด็กเสริฟ
ทำจนได้เงินมาก้อนนึง 6000 กว่าบาท ไปซื้อกีต้าร์โปร่งไฟฟ้า
ไปออดิชั่น ร้านบอกความมั่นใจสูง เเต่เสียงร้องห่วยเเตก
ท้อ ไม่อยากไปต่อ อยากฆ่าตัวตาย หลายครั้ง เป็นโรคซึมเศร้า
พยายามทำใจให้อยู่ในระดับปกติ ไม่คิดมาก
ตอนนี้ ผมอายุ 19 กำลังหางานที่ จ.เลย
ผมตั้งสติ คิดบวกให้มาก ชีวิตไม่มีอะไรเเน่นอน มีสุข มีทุกข์ ปะปนกันไป ใครเคยมีประสบการ์ณที่คิดว่าเเย่สุดๆ ลองมาเเชร์กัน เผื่อผมจะได้ใช้เป็นเเรงผลักดันในการใช้ชีวิต ขอบคุณพื้นที่ครับ.
มีใครเคยเป็นเเบบผมบ้าง
ติดเกมส์หนักตอนอายุ 11 ขวบ ย่าทนไม่ไหว ส่งไปอยู่กับตาที่ สกลนคร
พอมาอยู่กับตา ตามีเมียใหม่ ( ยายผมเสียได้ตอนผมอายู่เเค่ 7 วัน )
ยายคนใหม่ไม่ชอบผม เลยมักจะเอากับข้าวไปซ่อน หรือ เวลาของที่บ้านหาย เเกมักจะโทษผม (ของที่หาย เเกเป็นคนเอาไปขายเอง)
ตอนไปเรียน ผมไม่ได้เงินไปที่โรงเรียนสักบาทเลย
พ่อผมเป็นกรรมกร เเละเป็นนักดนตรีเพื่อชีวิตกลางคืน ผมเลยชอบที่จะอยู่กับเสียงดนตรี
ลุงเห็นว่าอยู่กับยายคนใหม่ไม่ได้ เลยส่งไปอยู่โรงเรียนประจำ
เรียนไปถึง ม.2 ทนไม่ไหวกับการโดนรังเเก หนีออกมาจากโรงเรียน
กลับบ้าน ไม่มีใครเอา
อยู่ 16 ไปหางานร้านเน็ตที่เว็บลงประกาศหางาน ได้งานอยู่ที่ บางเเค ได้ยืมเงินพี่สาวไปทำงาน
ถึงที่ร้าน ได้เป็นกะกลางคืน ทำได้ 2 เดือน ใช้งานเกินเวลา เกินหน้าที่ โดนเอาเปรียบ เงินไม่ให้เบิก ไม่มีเงินกินข้าว เลยหนีออกมาจากที่นั้น
( มีพี่ขาประจำ จำหน้าได้ เเละเล่าว่าเคยมีคนมาทำเเล้วก็มีเหตุการ์ณเหมือนกันกับผม เเล้วก็ให้ค่ารถมา 500 )
เเละนั่งรถไปที่ปากน้ำ เพราะเชื่อว่าเเม่จะอยู่ที่นั้น เเต่ถามใครก็ไม่รู้จัก
ใช้กระเป๋าเป้เป็นหมอน เสื้อเเขนยาวเป็นผ้าห่ม นอนข้างทาง
ถึงเช้ามีคนเเปลกหน้ามาช่วยเรื่องเดินทางกลับบ้าน
ถึงบ้าน หางาน ไม่มีใครรับ วุฒิไม่ถึง ว่างงาน10เดือน
ถึงบ้าน หางานที่บ้าน ได้เป็นเด็กเสริฟ
ทำจนได้เงินมาก้อนนึง 6000 กว่าบาท ไปซื้อกีต้าร์โปร่งไฟฟ้า
ไปออดิชั่น ร้านบอกความมั่นใจสูง เเต่เสียงร้องห่วยเเตก
ท้อ ไม่อยากไปต่อ อยากฆ่าตัวตาย หลายครั้ง เป็นโรคซึมเศร้า
พยายามทำใจให้อยู่ในระดับปกติ ไม่คิดมาก
ตอนนี้ ผมอายุ 19 กำลังหางานที่ จ.เลย
ผมตั้งสติ คิดบวกให้มาก ชีวิตไม่มีอะไรเเน่นอน มีสุข มีทุกข์ ปะปนกันไป ใครเคยมีประสบการ์ณที่คิดว่าเเย่สุดๆ ลองมาเเชร์กัน เผื่อผมจะได้ใช้เป็นเเรงผลักดันในการใช้ชีวิต ขอบคุณพื้นที่ครับ.