สวัสดีค่ะ เพื่อนๆชาวพันทิปทุกคน นี้เป็นกระทู้แรกที่เราตั้ง
เราเคยอ่านกระทู้ของคนอื่นมาเยอะมาก แต่วันนี้เราตัดสินใจที่จะแชร์เรื่องของเราให้เพื่อนๆได้อ่านและช่วยเราคิดหน่อย
เพราะว่าตอนนี้เราสับสนจริงๆ เราควรที่จัดการกับความรู้สึกนี้ยังไงดี เราไม่กล้าที่จะปรึกษาใครเลย
เราอยากเก็บเรื่องนี้ไว้ในความทรงจำของเรา ถึงมันจะยาวมากๆก็เถอะ
เราคิดว่าในโลกออนไลน์นี้แหละที่จะเป็นทางออกเดียวสำหรับเรา เพราะไม่มีใครรู้จักเราและเราสามารถระบายได้อย่างเต็มที่
เรื่องมันเริ่ม จากการที่เรามาทำงานใหม่ ซึ่งเราไม่คุ้นเคย เรามาทำงานนี้ตามคำแนะนำของพี่ๆอีกทีนึง เรามาคนเดียวไม่รู้จักใครเลย
และในวันนั้นเราได้ทำความรู้จักกับพี่ๆทีมงานใหม่ที่เราจะต้องทำงานด้วย พี่ทุกคนน่ารัมาก เป็นกันเองกับเราทุกๆคน
ในวันแรกที่เราเริ่มทำงาน โน้ตบุ๊คของเรามีปัญหา ทำให้เราทำงานไม่ได้ตลอดทั้งวัน เราก็จนปัญญา คิดว่าจะเอาโน้ตบุ๊คไปซ่อม
แต่เมื่อถามราคาแล้ว เค้าแนะนำให้ไปซื้อเครื่องใหม่ จะดีกว่า เราก็คิดว่า ก็ดีเหมือนกัน รอตังออกรอบนี้ก่อนค่อยไปซื้อ
จนมีพี่คนนึง(คนนี้แหละ)ที่ทำงานในทีมเดียวกับเราเค้าบอกว่าเดี๋ยวพี่ซ่อมให้ จะเอาไปซ่อมให้เสียเงินทำไม ทำไมไม่บอกพี่
เราก็เกรงใจเพราะว่าเรากับพี่ๆก็พึ่งรู้จักกันได้2-3วันเอง พี่เค้าบอกว่าไม่เป็นไรเราเป็นทีมเต้องช่วยเหลือกัน
ต้องรักกันและเป็นคนบ้านเดียวกันยิ่งต้องรักกันให้มาก พี่เค้านั่งซ่อมโน๊ตบุ๊คให้เราตั้งแต่ 6 โมงเย็นเราก็นั่งรอเพราะความเกรงใจ
ง่วงก็ง่วงตาก็จะปิด นั่งหาวราว100ครั้งพี่มันก็หันมาหัวเราะและบอกว่า พี่ว่าหนูง่วงมากแล้วนะไปนอนได้แล้วเดี๋ยวพี่ซ่อมอีกนิดเดียวจะเสร็จละ
ตอนนั้นก็เกือบตี2ละ เราเลยบอกพี่มันว่า งั้นหนูให้พี่ทำถึงตี2เท่านั้นนะไม่เสร็จก็ไม่เป็นไรแล้วเราก็ขึ้นมานอน(เราอยู่หอเดียวกันเราอยู่ชั้น 2 พี่มันอยู่ชั้น1) เราตื่นมาประมาณ7โมงเช้า เห็นพี่มันยืนหาวอยู่เราเลยถามว่าเมื่อวานนอนกี่โมง พี่มันบอกว่าเกือบตี 5 เราก็แบบ เฮ้ยนั่งทำโน๊ตบุ๊คให้เราถึง ตี5
เเล้ววันนี้ก็ต้องทำงานเช้าอีก เราก็บอกว่าเราเกรงใจทีหลังอย่าทำแบบนี้อีก เราไม่สบายใจเลยที่จะต้องทำให้คนอื่นเดือดร้อนไปกับเรา
พี่มันตอบกลับมาแค่ว่า ไม่เป็นไรพี่อินดี้ พี่อยากช่วยก็คืออยากช่วยอย่าคิดมาก หลังจากเหตุการณ์นั้นเลยทำให้เราคิดว่า เฮ้ยผู้ชายคนนี้มันยังไงๆอยู่นะ
จนเรามาทำงาน เราก็ต้องเดินมากับพี่มันทุกวันถึงจะมีคนอื่นๆมาด้วยก็เถอะ (เราเป็นน้องเล็กสุดในกลุ่ม) เวลาจะข้ามถนนพี่มันก็จะจับที่กระเป๋าเรา
แล้วก็พาเราข้ามทุกครั้ง??? เร็วๆเพื่อจะได้เดินทันคนอื่นเป็นแบบนี้มาตลอดจนถึงตอนนี้
จนมีวันนึงที่ทำงานของเราพาไปเที่ยวสวนสนุก เราเป็นคนกลัวสูงกลัวการเล่นเรื่องเล่นเสียวๆและเป็นคนที่ว่านน้ำไม่เป็นเลย
เพราะที่บ้านไม่เคยมีใครให้เราเล่นหรือทำอะไรเสี่ยงๆสักครั้ง จนเรามาทำงานเราคิดว่าเราหลุดออกมาจากกรอบเดิมๆอยากทำอะไรที่เราไม่เคยทำบ้าง
ในวันนั้นนั้นเราเลยเล่นทุกอย่างที่เราอยากเล่น เราเล่นตั้งแต่อันแรกที่เดินเข้าประตูมาอันเเรกที่ เราเล่นGiant Drop หรือยักษ์ตกตึก เราบอกพี่มันว่า
พี่หนูกลัวความสูง พี่มันบอกว่าพี่จะรอหนูอยู่ตรงนี้ พี่ไม่ได้ขึ้นไปกับหนูหรอกนะเพราะวันนั้นมีคนต่อคิวเยอะมากกกกกกแต่พี่จะรอหนูอยู่ตรงนี้
เมื่อกี้พี่ขึ้นไปแล้ว แค่แปปเดี๋ยวเดี๋ยวก็ได้ลงมทาแล้ว วิวสวยมากๆเลยพี่อยากให้หนู้ได้เห็นในมุมที่หนูไม่เคยลอง พี่เชื่อว่าหนูทำได้
หลังจากนั้นเราก็ขึ้นไปเล่นพี่มันก็ยืนรอชิดขอบรั้วเลยค่ะ พี่มันก็คอยเชียร์เราตลอดจนเราไม่ได้ยินเสียงมัน เราก็คิดว่าแค่นิดเดียวเท่านั้น จนเมื่อขึ่นไปสูงสุดแล้วปล่อยตัวลงมาเราคิดถึงกน้าพี่มันตะโกนชื่อพี่มันตั้งแต่ข้างบน ถ้าพี่มันไม่อยู่ข้างล่างเราจะทำยังไง
จนเมื่อเราลงมาถึงพื้นเรามันรีบเข้ามาหาเราปลดล็อคให้เราเรากลัวก็เลยกอดพี่มันไม่ปล่อยเลย พี่มันบอกว่าหนูทำได้เเล้วหนูเก่งมากแล้วก็ส่งแว่นให้เรา
เราบอกมันว่าวิวมันก็สวยดีนะจะดีกว่านี้ถ้าได้ใส่แว่นด้วยพี่มันก็หัวเราะ (เราสายตาสั้น 400 กว่า) วันนั้นเราเล่นเครื่องเล่นทุกอย่าง
จนไปเล่นในส่วนของน้ำ เราเปลี่ยนชุดแล้วคิดว่าจะเอาไงดี ว่ายน้ำก็ไม่เป็น ขนาดยืนยังไม่กล้าเลย
แต่เมื่อเปลี่ยนชุดเสร็จให้ทีมงายชนทุกคนสนุกๆอยู่เราก็ไม่อยากให้งานกล่อยเราก็เลยเอาก็เอา เป็นไงเป็นกัน
จนไปเล่น Speed Slide สไลด์เดอร์ 7 สี ซึ่งมันสูงมาก พี่มันบอกว่าหนูจะขึ้นไปไหม เราก็บอกว่าขึ้น
พี่เตรียมรับหนูข้างล่างนะหนูว่ายน้ำไม่เป็น พี่มันบอกน้ำแค่หัวเข่าหนูไม่จมหรอก เดี๋ยวพี่รอข้างล่าง
เราก็ด้วยความที่โดนพี่ๆคนอื่นบิ้วมาแบบจัดเต็มว่าให้เล่นดู จัดเเจงให้เราเล่นอันที่สูงที่สุดด้วย จ๊ะทุกคน
ตอนนี้มีแต่พี่มันคนเดียวที่รู้ว่าเราว่ายน้ำไม่เป็น เราก็ลองเล่นด฿ตอนนี้เราต้องถอดเล่นออก มองก็ไม่ค่อยเห็น สูงก็สูงกลัวจมก็กลัว ทำไงดี
เลยตัดสินใจปิดตาและสไลด์ลงไปเลย ความพีคมันอยู่ที่ว่าเมื่อเราลงไปแล้ว เราไม่รู้ว่าตอนนั้นมันถึงหรือยัง
เราไม่กล้าลืมตาเพราะกลัวความสูง ตอนนั้นเราลงมทาถึงพื้นด้านล่างแล้วแต่เราคิดว่า ยังไม่ถึงเราหายใจไม่ออกในใจคิดถึงแต่หน้าแม่และหน้าพี่มัน
แขนขาไม่มีแรงคิดว่าต้องตายในสระ น้ำตื้นๆนี้แน่ๆ จนมีมือๆหนึ่งกระชากเราขึ้นมาจากน้ำบอกเราว่าหายใจๆ ใจเย็นๆ
เสียงมันอื้อไปหมด มีหลายมือมากที่มาจับเรา แต่เราไม่รู้ว่าเป็นมือใคร จนพี่มันลากเรามาริมสระแล้วให้เรามองหน้ามันและบอกว่าหายใจๆ
พูดอยู่อย่างนั้น จนเราดีขึ้น ทุกคนที่อยู่ริมสระไม่คิดว่าเราจะจมน้ำได้เพราะคิดว่ามันเป็นสระเล็กน้ำแค่หัวเข่า ไม่เคยมีใครจม แต่แล้วก็มีจ๊า เราไง
จมคนแรก ทุกคนคิดว่าเราแกล้งเล่นไม่คิดว่าจะจมจริงๆ เราสำลักน้ำไปเยอะมากก หลังจากนั้นพี่มันไม่ห่างเราอีกเลยคอยถามเราตลอดว่าไหวไหม
ดีขึ้นหรือยัง เป็นไงบ้างดูแลเราไม่ห่าง เรามานั่งดูคลิปที่พี่ๆเค้าถ่ายไว้ก็ขำตัวเองนะว่าจมไปได้ไงน้ำแค่หัวเข่า จนพี่มันได้สมญานามใหม่ว่า สุภาพบุรุตน้ำตาตุ่ม 555 เดี๋ยวพรุ่งนี้มาเล่าต่อมีเรื่องเด็ดๆจะมาเล่าอีกเยอะ มีทั้งดราม่า โหด มัน ฮา ครบเซ็ต
หรือเค้าเเค่เฟรนลี่ ดราม่า โหด มัน ฮา ครบรส
เราเคยอ่านกระทู้ของคนอื่นมาเยอะมาก แต่วันนี้เราตัดสินใจที่จะแชร์เรื่องของเราให้เพื่อนๆได้อ่านและช่วยเราคิดหน่อย
เพราะว่าตอนนี้เราสับสนจริงๆ เราควรที่จัดการกับความรู้สึกนี้ยังไงดี เราไม่กล้าที่จะปรึกษาใครเลย
เราอยากเก็บเรื่องนี้ไว้ในความทรงจำของเรา ถึงมันจะยาวมากๆก็เถอะ
เราคิดว่าในโลกออนไลน์นี้แหละที่จะเป็นทางออกเดียวสำหรับเรา เพราะไม่มีใครรู้จักเราและเราสามารถระบายได้อย่างเต็มที่
เรื่องมันเริ่ม จากการที่เรามาทำงานใหม่ ซึ่งเราไม่คุ้นเคย เรามาทำงานนี้ตามคำแนะนำของพี่ๆอีกทีนึง เรามาคนเดียวไม่รู้จักใครเลย
และในวันนั้นเราได้ทำความรู้จักกับพี่ๆทีมงานใหม่ที่เราจะต้องทำงานด้วย พี่ทุกคนน่ารัมาก เป็นกันเองกับเราทุกๆคน
ในวันแรกที่เราเริ่มทำงาน โน้ตบุ๊คของเรามีปัญหา ทำให้เราทำงานไม่ได้ตลอดทั้งวัน เราก็จนปัญญา คิดว่าจะเอาโน้ตบุ๊คไปซ่อม
แต่เมื่อถามราคาแล้ว เค้าแนะนำให้ไปซื้อเครื่องใหม่ จะดีกว่า เราก็คิดว่า ก็ดีเหมือนกัน รอตังออกรอบนี้ก่อนค่อยไปซื้อ
จนมีพี่คนนึง(คนนี้แหละ)ที่ทำงานในทีมเดียวกับเราเค้าบอกว่าเดี๋ยวพี่ซ่อมให้ จะเอาไปซ่อมให้เสียเงินทำไม ทำไมไม่บอกพี่
เราก็เกรงใจเพราะว่าเรากับพี่ๆก็พึ่งรู้จักกันได้2-3วันเอง พี่เค้าบอกว่าไม่เป็นไรเราเป็นทีมเต้องช่วยเหลือกัน
ต้องรักกันและเป็นคนบ้านเดียวกันยิ่งต้องรักกันให้มาก พี่เค้านั่งซ่อมโน๊ตบุ๊คให้เราตั้งแต่ 6 โมงเย็นเราก็นั่งรอเพราะความเกรงใจ
ง่วงก็ง่วงตาก็จะปิด นั่งหาวราว100ครั้งพี่มันก็หันมาหัวเราะและบอกว่า พี่ว่าหนูง่วงมากแล้วนะไปนอนได้แล้วเดี๋ยวพี่ซ่อมอีกนิดเดียวจะเสร็จละ
ตอนนั้นก็เกือบตี2ละ เราเลยบอกพี่มันว่า งั้นหนูให้พี่ทำถึงตี2เท่านั้นนะไม่เสร็จก็ไม่เป็นไรแล้วเราก็ขึ้นมานอน(เราอยู่หอเดียวกันเราอยู่ชั้น 2 พี่มันอยู่ชั้น1) เราตื่นมาประมาณ7โมงเช้า เห็นพี่มันยืนหาวอยู่เราเลยถามว่าเมื่อวานนอนกี่โมง พี่มันบอกว่าเกือบตี 5 เราก็แบบ เฮ้ยนั่งทำโน๊ตบุ๊คให้เราถึง ตี5
เเล้ววันนี้ก็ต้องทำงานเช้าอีก เราก็บอกว่าเราเกรงใจทีหลังอย่าทำแบบนี้อีก เราไม่สบายใจเลยที่จะต้องทำให้คนอื่นเดือดร้อนไปกับเรา
พี่มันตอบกลับมาแค่ว่า ไม่เป็นไรพี่อินดี้ พี่อยากช่วยก็คืออยากช่วยอย่าคิดมาก หลังจากเหตุการณ์นั้นเลยทำให้เราคิดว่า เฮ้ยผู้ชายคนนี้มันยังไงๆอยู่นะ
จนเรามาทำงาน เราก็ต้องเดินมากับพี่มันทุกวันถึงจะมีคนอื่นๆมาด้วยก็เถอะ (เราเป็นน้องเล็กสุดในกลุ่ม) เวลาจะข้ามถนนพี่มันก็จะจับที่กระเป๋าเรา
แล้วก็พาเราข้ามทุกครั้ง??? เร็วๆเพื่อจะได้เดินทันคนอื่นเป็นแบบนี้มาตลอดจนถึงตอนนี้
จนมีวันนึงที่ทำงานของเราพาไปเที่ยวสวนสนุก เราเป็นคนกลัวสูงกลัวการเล่นเรื่องเล่นเสียวๆและเป็นคนที่ว่านน้ำไม่เป็นเลย
เพราะที่บ้านไม่เคยมีใครให้เราเล่นหรือทำอะไรเสี่ยงๆสักครั้ง จนเรามาทำงานเราคิดว่าเราหลุดออกมาจากกรอบเดิมๆอยากทำอะไรที่เราไม่เคยทำบ้าง
ในวันนั้นนั้นเราเลยเล่นทุกอย่างที่เราอยากเล่น เราเล่นตั้งแต่อันแรกที่เดินเข้าประตูมาอันเเรกที่ เราเล่นGiant Drop หรือยักษ์ตกตึก เราบอกพี่มันว่า
พี่หนูกลัวความสูง พี่มันบอกว่าพี่จะรอหนูอยู่ตรงนี้ พี่ไม่ได้ขึ้นไปกับหนูหรอกนะเพราะวันนั้นมีคนต่อคิวเยอะมากกกกกกแต่พี่จะรอหนูอยู่ตรงนี้
เมื่อกี้พี่ขึ้นไปแล้ว แค่แปปเดี๋ยวเดี๋ยวก็ได้ลงมทาแล้ว วิวสวยมากๆเลยพี่อยากให้หนู้ได้เห็นในมุมที่หนูไม่เคยลอง พี่เชื่อว่าหนูทำได้
หลังจากนั้นเราก็ขึ้นไปเล่นพี่มันก็ยืนรอชิดขอบรั้วเลยค่ะ พี่มันก็คอยเชียร์เราตลอดจนเราไม่ได้ยินเสียงมัน เราก็คิดว่าแค่นิดเดียวเท่านั้น จนเมื่อขึ่นไปสูงสุดแล้วปล่อยตัวลงมาเราคิดถึงกน้าพี่มันตะโกนชื่อพี่มันตั้งแต่ข้างบน ถ้าพี่มันไม่อยู่ข้างล่างเราจะทำยังไง
จนเมื่อเราลงมาถึงพื้นเรามันรีบเข้ามาหาเราปลดล็อคให้เราเรากลัวก็เลยกอดพี่มันไม่ปล่อยเลย พี่มันบอกว่าหนูทำได้เเล้วหนูเก่งมากแล้วก็ส่งแว่นให้เรา
เราบอกมันว่าวิวมันก็สวยดีนะจะดีกว่านี้ถ้าได้ใส่แว่นด้วยพี่มันก็หัวเราะ (เราสายตาสั้น 400 กว่า) วันนั้นเราเล่นเครื่องเล่นทุกอย่าง
จนไปเล่นในส่วนของน้ำ เราเปลี่ยนชุดแล้วคิดว่าจะเอาไงดี ว่ายน้ำก็ไม่เป็น ขนาดยืนยังไม่กล้าเลย
แต่เมื่อเปลี่ยนชุดเสร็จให้ทีมงายชนทุกคนสนุกๆอยู่เราก็ไม่อยากให้งานกล่อยเราก็เลยเอาก็เอา เป็นไงเป็นกัน
จนไปเล่น Speed Slide สไลด์เดอร์ 7 สี ซึ่งมันสูงมาก พี่มันบอกว่าหนูจะขึ้นไปไหม เราก็บอกว่าขึ้น
พี่เตรียมรับหนูข้างล่างนะหนูว่ายน้ำไม่เป็น พี่มันบอกน้ำแค่หัวเข่าหนูไม่จมหรอก เดี๋ยวพี่รอข้างล่าง
เราก็ด้วยความที่โดนพี่ๆคนอื่นบิ้วมาแบบจัดเต็มว่าให้เล่นดู จัดเเจงให้เราเล่นอันที่สูงที่สุดด้วย จ๊ะทุกคน
ตอนนี้มีแต่พี่มันคนเดียวที่รู้ว่าเราว่ายน้ำไม่เป็น เราก็ลองเล่นด฿ตอนนี้เราต้องถอดเล่นออก มองก็ไม่ค่อยเห็น สูงก็สูงกลัวจมก็กลัว ทำไงดี
เลยตัดสินใจปิดตาและสไลด์ลงไปเลย ความพีคมันอยู่ที่ว่าเมื่อเราลงไปแล้ว เราไม่รู้ว่าตอนนั้นมันถึงหรือยัง
เราไม่กล้าลืมตาเพราะกลัวความสูง ตอนนั้นเราลงมทาถึงพื้นด้านล่างแล้วแต่เราคิดว่า ยังไม่ถึงเราหายใจไม่ออกในใจคิดถึงแต่หน้าแม่และหน้าพี่มัน
แขนขาไม่มีแรงคิดว่าต้องตายในสระ น้ำตื้นๆนี้แน่ๆ จนมีมือๆหนึ่งกระชากเราขึ้นมาจากน้ำบอกเราว่าหายใจๆ ใจเย็นๆ
เสียงมันอื้อไปหมด มีหลายมือมากที่มาจับเรา แต่เราไม่รู้ว่าเป็นมือใคร จนพี่มันลากเรามาริมสระแล้วให้เรามองหน้ามันและบอกว่าหายใจๆ
พูดอยู่อย่างนั้น จนเราดีขึ้น ทุกคนที่อยู่ริมสระไม่คิดว่าเราจะจมน้ำได้เพราะคิดว่ามันเป็นสระเล็กน้ำแค่หัวเข่า ไม่เคยมีใครจม แต่แล้วก็มีจ๊า เราไง
จมคนแรก ทุกคนคิดว่าเราแกล้งเล่นไม่คิดว่าจะจมจริงๆ เราสำลักน้ำไปเยอะมากก หลังจากนั้นพี่มันไม่ห่างเราอีกเลยคอยถามเราตลอดว่าไหวไหม
ดีขึ้นหรือยัง เป็นไงบ้างดูแลเราไม่ห่าง เรามานั่งดูคลิปที่พี่ๆเค้าถ่ายไว้ก็ขำตัวเองนะว่าจมไปได้ไงน้ำแค่หัวเข่า จนพี่มันได้สมญานามใหม่ว่า สุภาพบุรุตน้ำตาตุ่ม 555 เดี๋ยวพรุ่งนี้มาเล่าต่อมีเรื่องเด็ดๆจะมาเล่าอีกเยอะ มีทั้งดราม่า โหด มัน ฮา ครบเซ็ต