การเป็นสิว และควาทเครียดที่ค่อยๆตามมา

สวัสดี นี้กระทู้แรกของเรา เราอยากเขียนระบาย และเขียนเพื่อให้กำลังใจกับคนเป็นสิวเหมือนเรา เราเป็นสิวค่ะ เป็นมาหลายเดือนแล้วเป็นเรื่อยๆไใ่หายสักทีจนหมดหนทางแล้วค่ะ จากคนหน้าใส วันหนึ่งอยู่ๆก็มีสิวขึ้นเป็นขบวน สิ่งแรกที่เราทำคือ ร้องไห้ค่ะ ร้องเลย ร้องให้หนักที่สุดแล้วมาหยังที่เตียงนอน ถ้าหากมันทนไม่ไหวจริงๆเราไม่ได้ห้ามให้ทุกคนไม่ร้องไห้ เราว่าร้องไห้มันก็สบายสมองดี เหมือนมันปลดปล่อยออกมา พอร้องจนเหนื่อยก็มาจบที่การนอน เราพยายามนอนให้ไวที่สุดเพราะถ้านอนดึกมันก็ไม่ดีอยู้แล้ว ก็หันมานอนให้ไว สมองมันจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน ไม่เพ้อเจ้อ บ้างครั้งเราก็นอนไม่หลับและบ้างครั้งเราก็ท้อแม้โทษจัวเอง โทษชีวิตที่ทำให้เราเป็นสิว ทำให้เราหมดความมั่นใจตัวเอง ทุกๆเช้าตอนตื่นนอนเราจะรุ้สึกไม่อยากตื่น เพราะกลัวการออกไปทำงาน เรากลัวมากที่เวลามีคนมาทักเราเรื่องสิว เราอยากอยู่แต่บ้าน แต่มันก็ทำไม่ได้ เรายังต้องใช้ชีวิตต่อไป หลายครั้งเราคอยบอกตัวเองเสมอว่าพรุ่งนี้ต้องดีขึ้น เราจะหายเราจะสดใสเหมือนเมื่อก่อน เราพูดทุกวัน วันแล้ววันเล่า ผ่านไปหลายเดือน ก็ยังต้องอดทนต่อไป มีคนบอกเราให้รับตัวเองให้ได้แต่มันย่กนะคนไม่เป็นไม่มีวันเข้าใจหรอก. วันนี้เราก็ยังไม่หาย แต่เราก็ยังจะสู้ต่อไป เราหวังว่าวันหนึ่งเราจะหาย เราจะได้ร่าเริงเหมือนเดิม ใครที่พยายามอยู่เหมือนกับเราตอนนี้คงหดหู่มากใช่ไหม แต่จำไว้นะ เธอทุกข์ คนเดียสซะที่ไหน ยังมีเราทุกข์เรื่องสิวเหมือนกับเธอ อยากให้สู้ไปด้วยกัน ถ้าโชคดีอีกไม่นานไม่เราก็เธอควหายแน่นอน สิวไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเราเข้าใจดี อยากร้องไห้ใช่ไหมร้องเลยนะแต่ร้องเสร็จแล้วก็ไปนอนพักซะ