เคยมั้ยเวลามีปัญหาอะไรได้แต่เก็บไว้คนเดียว
ไม่สามารถพูดกับใครได้ ทั้งหมดนี้เป็นปัญหาที่ทำให้เราคิดมาก ผิดหวังบ่อยๆ ก็มาจากครอบครัวเลย
ใครเป็นบ้าง ?? แบบ พ่อไปทาง แม่ไปทาง ลูกไปอีกทาง แต่ยังอยู่บ้านด้วยกันนะ มีอะไรไม่ค่อยพูดกันตรงๆ มันทำให้รู้สึกห่างเหินกันมากๆ เราเป็นแค่ลูกได้แค่พูดหรือถามเค้าได้เท่าที่เด็กควรถามได้ เพราะเคยโดนญาติผู้ใหญ่มาว่าครอบครัวเราที่เป็นแบบนี้ว่ากับเราและน้อง แต่เค้าไม่ไปพูดว่ากับพ่อแม่เราตรงๆ เราบั่นทอนจิตใจหดหู่กับชีวิตมากๆ พ่อก็สูบบุหรี่เพราะเราเป็นภูมิแพ้หนัก ต้องออกมาอยู่บ้านตายาย ยายเป็นคนปากร้ายมากเราก็ได้แต่อดทนอยู่ไปก่อนเพื่อปลอดโปร่งต่อการใช้ชีวิตประจำวัน เพราะพ่อไม่เคยเห็นใจเราเรื่องนี้ เลยเลือกออกมาอยู่อีกบ้าน เวลามีเรื่องไม่สบายใจไม่สามารถพูดคุยปรึกษากับพวกเขาได้เลย เพราะคิดเสมอไม่ทีใครดีเท่าครอบครัวแล้ว เพราะสมัยนี้ไว้ใจใครไม่ค่อยได้จะเล่าเรื่องส่วนตัวให้ใครฟังก็ต้องคิดเยอะๆ เมื่อก่อนคิดว่าการมาพูด มาปรึกษากับครอบครัวดีที่สุด แต่สำหรับเราไม่เลย ทำให้หดหู่กว่าเดิม เค้าคอยแต่ซัพพอร์ตเรื่องเงินเรื่องเรียน แต่ไม่ค่อยหันหน้าเข้าหาพูดคุยกัน บางทีเราก็ชวนแม่คุยนะ แต่แม่ก็พูดกลับมาไม่ค่อยดีด้วย เป็นทั้งบ้านขี้หงุดหงิดขี้โมโหง่ายกัน นิดๆหน่อยก็อารมณ์เสีย เหมือนทุกคนจะรู้สึกไม่สบายใจเวลาอยู่บ้าน เหมือนบ้านมันร้อน และคนในตระกูลชอบดูถูกกัน ไม่เคยชื่นชม มีแต่ซ้ำเติมกันตลอด เราก็ได้แต่ให้กำลังใจตัวเอง ปลงๆ กับชีวิต ตั้งใจเรียนให้จบ อีกไม่กี่เดือนก็เรียนจบแล้ว มีงานมีเงินเดือนเป็นของตัวเอง พึ่งพาตัวเองดีที่สุด ทำดีที่สุดเท่าที่ตัวเองทำได้
เพื่อนๆ คนไหนมีวิธีให้กำลังใจกับตัวเองอย่างไรบ้างคะ ?
เคยหมดกำลังใจหันไปทางไหนก็ไม่มีใครมั้ย
ไม่สามารถพูดกับใครได้ ทั้งหมดนี้เป็นปัญหาที่ทำให้เราคิดมาก ผิดหวังบ่อยๆ ก็มาจากครอบครัวเลย
ใครเป็นบ้าง ?? แบบ พ่อไปทาง แม่ไปทาง ลูกไปอีกทาง แต่ยังอยู่บ้านด้วยกันนะ มีอะไรไม่ค่อยพูดกันตรงๆ มันทำให้รู้สึกห่างเหินกันมากๆ เราเป็นแค่ลูกได้แค่พูดหรือถามเค้าได้เท่าที่เด็กควรถามได้ เพราะเคยโดนญาติผู้ใหญ่มาว่าครอบครัวเราที่เป็นแบบนี้ว่ากับเราและน้อง แต่เค้าไม่ไปพูดว่ากับพ่อแม่เราตรงๆ เราบั่นทอนจิตใจหดหู่กับชีวิตมากๆ พ่อก็สูบบุหรี่เพราะเราเป็นภูมิแพ้หนัก ต้องออกมาอยู่บ้านตายาย ยายเป็นคนปากร้ายมากเราก็ได้แต่อดทนอยู่ไปก่อนเพื่อปลอดโปร่งต่อการใช้ชีวิตประจำวัน เพราะพ่อไม่เคยเห็นใจเราเรื่องนี้ เลยเลือกออกมาอยู่อีกบ้าน เวลามีเรื่องไม่สบายใจไม่สามารถพูดคุยปรึกษากับพวกเขาได้เลย เพราะคิดเสมอไม่ทีใครดีเท่าครอบครัวแล้ว เพราะสมัยนี้ไว้ใจใครไม่ค่อยได้จะเล่าเรื่องส่วนตัวให้ใครฟังก็ต้องคิดเยอะๆ เมื่อก่อนคิดว่าการมาพูด มาปรึกษากับครอบครัวดีที่สุด แต่สำหรับเราไม่เลย ทำให้หดหู่กว่าเดิม เค้าคอยแต่ซัพพอร์ตเรื่องเงินเรื่องเรียน แต่ไม่ค่อยหันหน้าเข้าหาพูดคุยกัน บางทีเราก็ชวนแม่คุยนะ แต่แม่ก็พูดกลับมาไม่ค่อยดีด้วย เป็นทั้งบ้านขี้หงุดหงิดขี้โมโหง่ายกัน นิดๆหน่อยก็อารมณ์เสีย เหมือนทุกคนจะรู้สึกไม่สบายใจเวลาอยู่บ้าน เหมือนบ้านมันร้อน และคนในตระกูลชอบดูถูกกัน ไม่เคยชื่นชม มีแต่ซ้ำเติมกันตลอด เราก็ได้แต่ให้กำลังใจตัวเอง ปลงๆ กับชีวิต ตั้งใจเรียนให้จบ อีกไม่กี่เดือนก็เรียนจบแล้ว มีงานมีเงินเดือนเป็นของตัวเอง พึ่งพาตัวเองดีที่สุด ทำดีที่สุดเท่าที่ตัวเองทำได้
เพื่อนๆ คนไหนมีวิธีให้กำลังใจกับตัวเองอย่างไรบ้างคะ ?