ความสัมพันธ์ของแม่กับลูก ?

สวัสดีค่ะ เราอยู่กับแม่และน้องชาย 2 คน (น้องชาย 2 คนเป็นน้องคนละพ่อ ) พ่อส่งเงินมาให้เราทุกเดือน ส่วนแม่เราไม่ได้ทำงานอะไรอยู่บ้านเฉยๆไม่มีรายได้เข้าครอบครัวนอกจากเงินของพ่อเราที่ส่งมาให้เรา (แม่เราเลิกกับพ่อของน้องและฝ่ายนั้นก็ไม่ได้ส่งค่าเลี้ยงดูให้ ) เราก็ให้เงินทั้งหมดกับแม่ ส่วนตัวเราใช้แค่ 20% (แบบถ้าสมมุติว่าพ่อส่งเงินให้เราเดือนละ10,000 เราก็ให้แม่ไปหมด แล้วแม่ก็ให้เราเดือนละ2,000 มาใช้ในแต่ละเดือน ค่าน้ำมันรถ ค่าขนม ค่าอุปกรณ์การเรียน ค่ารายงาน อื่นๆ เราไม่เคยขอเพิ่มเพราะขอแล้วไม่ได้) เราก็โอเค คิดซะว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณที่แม่เลี้ยงเรามา แต่ที่เราไม่ชอบคือการที่แม่ชอบคิดว่าของทุกอย่างเป็นของตัวเอง อย่างเราเอาเงินเก็บไปซื้อกระโปรงนักเรียนเพราะมันซีดและเราเห็นว่ามันต้องใช้อีกนาน พอเรากลับบ้านเราก็หาว่าเราใช้เงินฟุ่มเฟือยอย่างกับว่าเราเอาเงินแม่ไปซื้ออย่างนั้นแหละ ทั้งๆที่มันก็เป็นเงินที่เราอดทนเก็บมา    หรือการที่แม่คิดว่าตัวเองถูกทุกอย่าง เช่นการที่แม่ให้เราไปซื้อของเราก็เอาเงินเราออกก่อน บางครั้งก็ยื่นเงินให้เราไปซื้อบ้าง แล้วเราก็จะจดไว้แล้วค่อยมาเคลียร์กับแม่ตอนสิ้นเดือน ทุกๆสิ้นเดือนเวลาเคลียร์เงินจะมีปัญหาตลอดเลย คือการที่เราจดส่วนแม่เราก็จดแต่ไม่ได้จดทุกวันทุกครั้งแบบเรา พอตัวไหนที่แม่ไม่ได้จดแต่เราจดก็หาว่าเราโกงแล้วก็ไม่ยอมจ่ายเงินให้เรา  หรือแม้กระทั่งเวลาที่คุยกัน เวลาที่เราพูดในสิ่งที่แม่คิดว่ามันผิดมันก็จะเป็นประเด็นให้ทะเลาะกันตลอด หลายๆคนอาจมองว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่เรื่องเล็กน้อยนั้นมันสะสมจนทำให้เราเครียด ทำให้เราไม่อยากคุยกับแม่ไม่อยากฟังในสิ่งที่แม่พูด  ไม่อยากให้แม่มายุ่งกับเรา เรารู้สึกเหนื่อยทุกครั้งที่คิดว่าต้องกลับบ้านไปเจอแม่  ต้องกลับไปเจอบรรยากาศเดิมๆ  เรารู้ว่านี่มันไม่ถูก เราพยายามที่จะเปลี่ยนความคิดของเราเองให้เข้ากับแม่ได้ แต่ก็ทำได้ไม่นานมันก็เริ่มท้อ เหนื่อยและคิดว่ามันคงไม่สามารถเปลี่ยนได้  กระทู้นี้จริงๆแค่อยากระบาย แต่ถ้าใครมีคำแนะนำ เราก็พร้อมที่จะรับฟัง