อยากระบายค่ะ

คือจริงๆเราอยากเรียนสายภาษาค่ะ แต่ที่บ้านอยากให้เรียนสายวิทย์-คณิต ช่วง ม.3 เราเลยทะเลาะกับที่บ้าน แต่สุดท้ายเราก็ต้องมาเรียนสายวิทย์-คณิตค่ะ เราเลยมาเรียนรร.นึง เรามาเรียนที่นี่คนเดียว ไม่มีเพื่อนจากรร.เดิมมาเรียนด้วยเลย ที่เราเลือกที่นี่เพราะเราคิดว่าอะไรหลายๆอย่างมันน่าจะดี สังคมในรร.อาจจะดี แต่พอเราเข้ามาเรียนจริงๆเรารู้สึกว่ามันไม่ใช่ค่ะ มันไม่ใช่อย่างที่เราคิดไว้เลย เพื่อนที่เราคบก็รู้สึกเหมือนเขาใส่หน้ากากเข้าหาเรา เวลาเรียนหรือมีสอบเหมือนเขาเอาตัวเองรอดอย่างเดียวอะค่ะ เวลาเราถามบางครั้งเพื่อนก็จะไม่สนใจหรือปัดบอกว่าไม่รู้อะไรทำนองนี้ เวลาเรามีปัญหาอยากระบายให้เขาฟังเขาก็ฟังนะคะแต่ฟังผ่านๆไม่เคยสนใจไม่เคยใส่ใจทั้งๆที่เรื่องของเขาเวลาเขามาบ่นหรือพูดอะไรเราก็รับฟังตลอดแต่พอถึงเวลาที่เรามีเรื่องไม่สบายใจเขาก็ทำหน้าหงุดหงิดใส่ไม่เคยคิดจะรับฟังอะไรเลย เราเคยเครียดมาก ถึงขั้นอยากฆ่าตัวตายเลยด้วยซ้ำ แต่เพื่อนเราที่อยู่กันคนละรร.ก็คอยมาให้กำลังใจตลอดจนเราโอเคขึ้น แต่ก็นั่นแหละชีวิตเราก็วนมาลูปเดิมกับการเจอเพื่อนที่มันไม่โอเคซักนิดเลย เราอยากย้ายค่ะแต่เราทำไม่ได้เพราะถ้าย้ายเราจะต้องเสียเงินค่าปรับซึ่งมันแพงมากๆ เราก็เลยต้องทนไปกับการอยู่ที่นี่ไปอีก3ปี... แต่แค่เทอมแรกที่เราเข้ามาสำหรับเรามันก็หนักพอตัวเลยค่ะ ไม่เคยเจออะไรที่มันหนักขนาดนี้มาก่อน เราเล่าให้ที่บ้านฟังเขาก็บอกไปว่าก็แบบนี้แหละ เดี๋ยวก็ชิน... ค่ะ เราเข้าใจว่าโตไปเดี๋ยวก็ต้องเจอ แต่เราคิดว่ามันไม่ควรเจอตั้งแต่ตอนนี้เลยซักนิดค่ะ
พอช่วงปิดเทอมเราเลยกลับมาหาเพื่อนเราตอน ม.ต้นค่ะ เรารู้สึกมีความสุขมากๆที่ได้กลับมาคุยมาเล่นกับเพื่อนๆ จนเรากลับบ้านมาเราก็แอบคิดในใจค่ะ ว่าเราไม่เคยได้ยิ้มได้หัวเราะแบบนี้มานานแค่ไหนกันแล้ว เรารู้สึกสบายใจเวลาที่ได้อยู่กับเพื่อน ม.ต้น มากกว่า ม.ปลายค่ะ อยากมาระบายแค่นี้ค่ะ คือจริงๆมันมีเรื่องอะไรหลายๆอย่างเยอะมากที่เราเจอมา แต่คร่าวๆก็ประมาณนี้ค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะสำหรับใครที่เปิดเข้ากระทู้นี้มาอ่านเรื่องของเรา ขอบคุณจริงๆค่ะที่รับฟังเรื่องจากเด็กคนนึง