เราเเอบรู้สึกดีๆกับคนคนหนึ่ง เค้าคือคนเเรกที่เข้ามาคุยเข้ามารู้จักเรา เค้าดีกับเรามากเวลามีสอบหรือมีเเข่งอะไรเค้าก็มาให้กำลังใจเราเสมอเลยเเต่บางทีเค้าก็เหมือนจะไม่สนใจเราเลยบางทีก็หายไปเเบบดื้อๆ ทุกครั้งเวลาเจอหน้าต่างคนต่างอยากจะพูดเเต่ดูเหมือนจะไม่กล้า เเกร็งๆ เวลายืนคุยกันก็ไม่จ้องหน้ามีอยู่ครั้งหนึ่งเค้ามาห้องเราเพราะเพื่อนเราฝากซื้อของเเล้วเค้าก็มาเคาะประตูเเล้วเรียกชื่อเราเเล้วถามเราว่าทำไมไม่ฝากเอง เราก็ได้เเค่หัวเราะ เเล้วเพื่อนสนิทเค้าที่นั่งทำงานอยู่ด้านล่างหอก็ตะโกนขึ้นมาว่า มาหาใครเหรอ เเล้วเค้าก็บอกว่ามาหาน้อง เราเก็บของทุกๆชิ้นที่เค้าเก็บไว้ให้วันนั้นเค้าก็เห็นหมดเลยเค้าก็เก็บกระดาษที่เราบอกฝันดีเค้าไว้เหมือนกัน
เขาจะมีใจหรือเปล่า