คนเราจะสามารถทำให้ตัวเองตกต่ำได้ถึงขั้นไหนคะ?

ตอนนี้ผมรู้สึกแปลกๆครับ มันกระวนกระวาย เบื่อเศร้า เหงาเซ็ง คิดถึง กลัว อารมณ์มันผสมปนเปกัน ยากที่จะอธิบายได้ มันอึดอัดอยู่ในใจ ไม่มีใครให้พึ่งพิงหรือรับฟังได้ มันรู้สึกแย่มากๆ เหมือนจิตตกหรืออะไรสักอย

ปิดกระทู้

เห็นเพื่อน คนรู้จัก ลูกค้า   ตอนพอจะมี  ยังไม่แย่ก็มีคนไปมาหาสู่เยอะนะ แต่พอเริ่มมีปัญหาการเงิน เริ่มไม่มีชีวิตแบบเดิม  เหมือนว่าพวกเขาก็เงียบเหงาลง ไม่มีใครมาสู่หาหรือไม่มีใครอยาก

มั่นคง ในพระองค์ ขอทรงช่วยนำ หนทาง สว่างวิญญาณ์ ยกจิต สนิทพระองค์ แม้ยามตกต่ำ จำเริญ ดำเนินชีวา (รับ)* โดดเดี่ยว แสนเปล่าเปลี่ยว ทุกข์โศกเศร้า พ่ายแพ้ พระองค์ ทรงเฝ้า อุ้มชู ดูแล รักเรา ทรงพลี พระชน

....ตกต่ำซ้ำเจ็บไข้..........พระพร ตั้งสติร่ำไหว้วอน............ค่ำเช้า มั่นใจเมื่อจากจร.............ลาโลก พบพระสิ้นโศกเศร้า.........รอดพ้นไฟสุม ....ยิ่งกลุ้มยิ่งบ่นซ้ำ.........อันตราย พรพระจักห่างหา

พอดีอยู่ในช่วงชีวิตที่ตกต่ำมาก ไม่เหลืออะไรเลย นั่งหางานรายวันเพื่อเริ่มต้นใหม่ก็ไม่มี นั่งหาทั้งวันแบบมีที่พักให้ อยากกจะออกไปจากจุดนี้ ออกไปจากที่นี่ ไปเริ่มใหม่ ตอนแรกคิดไว้2ทางที่จะพอไปได้คือ บวช

ถ้าภรรยาขอเลิกกับคุณต้อนที่คุณตกต่ำที่สุดแล้วลูกต้องไปอยู่กับภรรยา...แล้ววันหนึ่งคุณยืนได้คุณจะกลับไปหาภรรยาไหมครับเพื่อลูก...(เพราะลูกคือชีวิตของคุณ)

....ยามตกต่ำเจ็บไข้........พระพร ตั้งสติเร่งร่ำวอน.............ค่ำเช้า มั่นใจเมื่อจากจร............ลาโลก พบพระสร่างโศกเศร้า......รอดพ้นพิบัติสุม ....ยิ่งกลุ้มยิ่งบ่นซ้ำ........อันตราย พรพระจักห่างหาย