สวัสสดีค่ะ คือเราอยากจะรู้ว่าการกระทำของเราเรียกว่าอกตัญญูมั้ยคะ คือตอนนี้เราเพิ่งอายุ20ค่ะเราเพิ่งรู้ว่ายายเราสร้างหนี้ไว้เยอะเลยค่ะ แล้วไม่ยอมบอกเราเลย ไปซื้อที่ดินไว้ ตู้เย็นตู้ใหญ่ๆ ซื้อรถให้น้าชายคนเล็ก กู้เงินไปทั่วเลยค่ะ แล้วตอนนี้ยายเรา61แล้ว เค้าเริ่มมีโรคหลายๆอย่างค่ะ เลยไม่ค่อยได้ทำงาน ตายายกับน้าชายเราทำงานรับเหมาก่อสร้างค่ะ ตอนนี้เท่ากับว่าน้าชายเราทำไหวอยู่คนเดียว ดังนั้นค่าผ่อนตู้เย็นค่าผ่อนที่ดินตกเป็นหน้าที่รับผิดชอบของเราหมดเลยค่ะ เนื่องจากเราใช้เงินไปกับการใช้หนี้ เราเลยมีเงินเหลือแค่เดือนละ3,000ค่ะ เงินเดือนเรา10,000บาทค่ะ ยายเราชอบพูดให้เรารู้สึกผิดเวลาเค้าขอเงินเราอ่ะค่ะ (หรือเราอาจจะอคติไปเองคะ?) แบบประมาณว่ายังไม่ได้กินข้าวเลยแต่ถ้าไม่มีก็ไม่เป็นไรค่อยกินตอนมีก็ได้ หรือไม่สบายไม่ไหวแล้วต้องรีบไปรพ.อยากให้เราไปด้วย(แต่เราทำงานค่ะ อยู่ร้านคนเดียวลาไม่ได้) หรือบางทีก็บอกว่าถ้าไม่มีเค้าอยู่ทุกคนคงสบายกว่านี้ เราไม่ค่อยมีเงินเลยค่ะเพราะต้องจ่ายออกไปเยอะ เราเลยให้เค้าไม่ได้ในบางครั้ง น้องเรา(ยายรับมาเลี้ยง)ก็ติดเพื่อนที่นิสัยไม่ดีค่ะ ถึงจะไม่เสียการเรียนแต่ก็ผลาญเงินไปเยอะเหมือนกันเวลาจะออกไปเที่ยวกับเพื่อน แล้วยายเราก็ยอมให้เงินไปทุกที ลูกๆของยายเรา(รวมถึงแม่เราด้วย)ไม่มีใครเต็มใจจะช่วยเหลือยายเลยค่ะ เลยกลายเป็นว่าเราเป็นคนหาเงินให้ที่บ้านคนเดียว เราอยากขอความเห็นจากคนที่เข้ามาอ่านหน่อยค่ะ แบบนี้เรียกว่าอกตัญญูมั้ยคะ เราควรจัดการปัญหาพวกนี้ยังไงดีคะ หรือทำใจแล้วยอมรับชีวิตไปเลยดีคะ ขอบคุณค่ะ
เราอกตัญญูมั้ยคะ?