ความรัก?

ตอนม.4 ผมมีเพื่อนคนหนึ่ง(ฟ้า)เขาชอบรุ่นน้อง เขาได้ให้ผมไปสืบเรื่องราวของเด็กคนนั้น (ประมาณว่าจะให้ผมเป็นแม่สื่อ) ตอนนั้นผมก็ได้ไปตามดูชีวิตของเขาและผมก็จะมาเล่าให้เขาฟังอยู่เสมอและผมก็จะชอบแกล้งบอกว่าผมก็ชอบเด็กคนนั้นเหมือนกัน และเมื่อผมตามดูชีวิตเขามาสักพักหนึ่งความรูสึกของผมก็เปลี่ยนไป ผมเริ่มมีความสุขที่ได้ติดตามดูชีวิตของเขา ผมมีความสุขที่ได้เห็นรอยยิ้มของเขา จนเวลาผ่านไปเขาไม่มาโรงเรียน ผมรู้สึกเป็นห่วงเขามาก รู้สึกอยากเจอหน้าเขา อยากเห็นรอยยิ้มของเขา ในวันนั้นผมรู้สึกทรมานมาก วันถัดมาเมื่อเขามาโรงเรียนผมก็ได้เจอกับเขาหัวใจผมก็รู้สึกสงบ ผมอยากเขาไปถามเขามาก ว่าเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมถึงไม่มาโรงเรียน แต่ผมก็ไม่กล้าเลยทำได้แค่คอยมองเขาอยู่ห่างๆ สัปดาห์ต่อมาในช่วงวันหยุดผมก็รู้สึกอยากเจอหน้าเขาอย่างไม่มีเหตุผล และในขณะนั้นมิว(เพื่อนของผม)เขาก็ได้ช่วนผมไปโรงเรียนเพราะว่ารุ่นน้องคนนั้นเขาต้องไปทำกิจกรรมที่โรงเรียน มิวเขารู้ว่าผมชอบรุ่นน้องคนนี้เขาเลยช่วนผมไป และผมกับมิวก็เตรียมพร้อมที่จะไปโรงเรียน แต่พี่สูง(เพื่อนของผม)ก็มาบอกว่าพวกเขาทำกิจกรรมไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ตอนนั้นผมรู้สึกเสียใจมากเพราะผมอยากเจอเขา อยากเห็นรอยยิ้มของเขา รอยยิ้มของเขาทำให้ผมมีความสุข ในวันนั้นผมได้เสียใจ และก็ได้ไประบายให้เพื่อนในกลุ่ม และฟ้าก็รู้ว่าผมเองก็ชอบรุ่นน้องคนนั้นเหมือนกัน ในคืนนั้นผมกับฟ้าก็ทะเลาะกัน คืนนั้นผมร้องไห้ทั้งคืนเพราะผมเสียใจที่ผมไปชอบรุ่นน้องคนเดียวกันกับที่เพื่อนชอบผมรู้สึกผิดกับฟ้ามาก วันต่อมาผมก็ไปโรงเรียนและตั้งใจจะไปขอโทษฟ้า แต่ฟ้าก็ไม่มาโรงเรียน นั้นยิ่งทำให้ผมเสียใจไปอีก ผมคิดว่าฟ้าจะต้องเสียใจมากแน่ๆ ผมเสียใจจริงๆที่ผมทำแบบนั้นและผมก็ไม่รู้จริงๆว่าผมควรทำยังไง อยู่ๆน้ำตาของผมก็เริ่มไหลผมรีบก้มตัวหลบทันทีเพื่อไม่ให้เพื่อนๆของผมเห็น แต่เพื่อนๆของผมก็เห็น เพื่อนของผมก็เลยเข้ามาปลอบผม และมีเพื่อนคนหนึ่งเข้ามาบอกผมว่า "ฟ้าน่ะไม่เป็นไรหรอกเขาไม่ได้ชอบเด็กคนนั้นทีเขาแค่ชอบเล่นๆเอง"และผมก็บอกว่า"ถึงจะเป็นอย่างนั้นผมก็รู้สึกผิด" และฟ้าก็บอกต่อว่า"แกแคร์ความรู้สึกของเพื่อนเกินไป แกต้องแคร์ตัวเองด้วยสิ"
หลังจากวันนั้นผมก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดีเพราะในใจผมก็ยังรักเขาอยู่ แต่ก็รู้สึกผิดต่อเพื่อนเหมือนกัน ในวันต่อมา ฟ้าก็ได้มาโรงเรียนและได้มาถามผมว่า "แกร้องไห้หรอ แล้วแกร้องไห้ทำไม" ผมก็ตอบกลับไปว่า "เปล่าไม่มีอะไรที" หลังจากนั้นผมก็เดินไปห้องน้ำกับเพื่อนและก็ไปเจอเขา ความรู้สึกในใจมันบอกได้เลยว่าผมยังชอบเขาอยู่ และมิวก็บอกผมว่าถ้าแกยังรักเขาอยู่ก็รักให้ถึงที่สุดเลย หลังจากนั้นผมก็ตัดสินใจที่จะรักเขาต่อไป และผมก็ใช้ชีวิตอยู่โดยการมีเขาอยู่ในใจของผมตลอด ในช่วงเวลานั้นผมรู้สึกมีความสุขมากเลยถึงผมจะทำได้แค่คอยมองเขาอยู่ห่างๆแต่เวลาที่ผมได้เห็นรอยยิ้มของเขาผมก็มีความสุข ในตอนนั้นต่อให้ผมจะเจอกับผู้ชายที่หล่อขนาดไหนก็ตามก็ไม่ทำให้ผมรู้สึกว่าผู้ชายพวกนั้นหล่อเลย แต่ความสุขของผมก็อยู่ได้ไม่นาน ในวันนั้นเขาได้ขาดเรียนไป และวันต่อมาผมก็ได้ไปหาเขาที่ห้องเรียน เพื่อที่จะไปถามเพื่อนของผมที่เรียนอยู่ห้องเดียวกับเด็กคนนั้น ผมได้ฝากเพื่อนของผมให้ไปถามเขา และเขาก็ได้ถาม เมื่อถามเสร็จเพื่อนของผมก็มาบอกกับผมว่าเขาไปเจอกับผู้หญิงคนอื่นในตอนนั้นผมแทบจะไม่ได้ฟังในสิ่งที่เพื่อนของผมบอกเลย
และในวันนั้นผมก็ได้ร้องไห้ทั้งวันเลย ผมรู้มันอาจจะงี่เง้าเพราะผมก็ไม่ได้เป็นอะไรกับเขาเลยผมรู้แต่ผมก็รู้สึกเจ็บ รู้สึกเสียใจทั่งๆที่ผมก็ไม่ได้เป็นอะไรกับเขาเลย หลังจากนั้นผมก็พยายามทำใจที่จะไม่รักเขาแต่ก็ไม่เคยทำได้สักครั้งเลย และเพื่อนๆของผมก็มาบอกว่าเขาไม่ได้ไปนัดเจอผู้หญิงทีพวกเราเข้าไปถามเขาแล้ว ผมก็ปล่อยใจตัวเองให้กลับไปรักเขาอีกครั้งทั่งๆที่ผมก็รู้ว่าถ้าอยู่แบบนี้ต่อไปผมจะต้องเจ็บอีกแน่เลย และมันก็เป็นจริงผมยังคงต้องร้องไห้กับเรื่องของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนผมรู้สึกอยากที่จะหยุดความรู้สึกนี้แล้วผมไม่ไหวแล้วที่จะต้องทนเจ็บปวดแบบนี้ และผมก็คิดที่จะให้เขามาบอกกับผมว่าเขาไม่ได้รักผม แต่ผมก็ยังคงไม่กล้าเหมือนหัวใจมันยังไม่พร้อม และหลังจากนั้นเขาก็มารับแอดเฟสผม (ผมแอดเฟสเขามาตั้งแต่ที่ผมชอบเขาแต่แรก) มันยิ่งทำให้ผมตัดใจจากเขาไม่ได้อีก จนผมต้องยอมที่จะต้องเจ็บปวดเพราะผมไม่รู้ว่าผมควรจะต้องทำยังไงต่อไปดี และอยู่ๆเขาก็บอกเพื่อนของผมให้มาบอกผมว่า "ให้ผมไปบอกกับเขาว่าผมไม่ได้ชอบเขา "ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าผมควรจะทำยังไงดีเพราะผมก็รักเขาอยู่  ผมควรจะทำยังไงดี