ชอบอยู่คนเดียว เงียบๆ ผิดด้วยหรอคะ?

แกติเเป็นคนพูดมาก มากๆจนถึงมากที่สุด ชีวิตเราค่อยๆเปลี่ยนไปเรื่อยๆทีละนิดโดยที่เราไม่รู้ตัว เริ่มจากป้าของเราเป็นคนที่ชอบดุ เราพูดมาก เราจึงมักไม่ค่อยได้มีโอกาสพูด ป้าจะขัดเราตลอด ถ้ากระทู้นี้มีผปค.มาดู บอกเลยนะคะเวลาเด็กจะแสดงออกไม่ควรไปขัดหรือว่าเพราะทำให้เด็กมีปมว่าไม่อยากพูด หรือถ้าพูดแล้วคุณไม่ตั้งใจเค้าก้จะไม่อยากพูด ทำให้ลูกของคุณไม่กล้าแสดงออก อันนี้คือจุดเริ่มต้น แต่จุดพีคจริงๆคือ เราย้ายมาเรียนในกทม. ในสถานการณ์ที่ไม่ได้อยากมาเลยแม้แต่น้อย ในรร.ที่เราขึ้นชื่อว่าเป้นเด็กเส้น ไม่ได้สอบได้แต่ยัดเงินเข้ามา แค่นี้เราก็อายพอแล้ว พ่อกับแม่เราก็ชอบเอาเรื่องนี้มาพุดตลกๆโดยที่เราไม่เคยตลกด้วยและบอกท่านเสมอว่าเราไม่ชอบ ทำไมไม่ให้เราไปเรียนในรร.ที่เราอยากเรียน ที่เราสอบติด แต่แม่ไม่บอกเรา บังคับเรามาเรียนที่นี่ เราเศร้ามากๆ ร้องไห้แทบทุกคืน ยิ่งไปรร.ที่เพื่อนก็ไม่ได้ดีซักเท่าไหร่ ยิ่งทำให้เราเครียด แล้วยิ่งถูกพ่อแม่กดดัน เราก็ยิ่งเครียด ร้องไห้ทุกคืน มีอยู่วันนึงเราทนไม่ไหว เราร้องไห้ สติแตกกระเจิง กรี๊ดๆๆๆๆ  จากความเครียดทำให้เรานอนไม่หลับเริ่มเงียบไม่อยากพูดกับพ่อแม่ ไม่พุดกับคนรอบข้าง บวกกับที่เราในวัยเด้กพ่อกับแม่งานยุ่งส่วนมากจะอยู่คนเดียว ยิ่งทำให้เราเงียบชอบอยุ่คนเดียว แล้วก้กลัวความผิดพลาดมากๆกลัวจะมีคนมาซ้ำเติม กลัวไปหมดแต่ไม่แสดงออก อาการเรานี้คือแย่มาก รู้สึกไม่เหลือใคร พอเราถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวก็รู้สึกดี ไม่มีใครมายุ่ง แล้วก็เป็นคนไม่ชอบอยู่ที่ที่คนเยอะๆเลย เราโดนพ่อกับแม่ว่า ว่าเราชอบเงียบ เราผิดด้วยหรอคะ? ในเมื่อท่านเป็นคนทำให้เราเป็นแบบนี้ ท่านไม่เคยถามเราเลยว่าเรารู้สึกยังไง มีความสุขไหม? แต่เราก็มีส่วนผิดเพราะมันเป็นตัวเรา สิ่งที่ท่านทำมันก็แค่ปัจจัย เอาง่ายๆนะคะ อาการเงียบของเราคืออาการเงียบของคนซึมเศร้านิดๆ