คือผมเป็นนักศึกษามหาลัย เรียนทางสายสังคมศาสตร์-มนุษยศาสตร์ แล้วหน้ามหาลัยจะมีโบสถ์คริสต์อยู่โบสถ์หนึ่ง ผมรู้จักกับพี่คนหนึ่งที่เป็นคริสเตียนสังกัดอยู่โบสถ์นี้โดยบังเอิญ ตอนนี้ก็ผ่านวันนั้นมาสองปีแล้ว ด้วยความที่ผมเรียนทางสายสังคมมนุษย์ พี่เขาจึงชวนผมไปเที่ยวที่โบสถ์ดู จังหวะนั้นเป็นช่วงที่โบสถ์จัดงานคริสมาสต์ ผมก็บอกเขาว่าผมเป็นพุทธนะ ไปได้หรอ พี่เขาก็บอกไม่เป็นไร ไปได้
อะ ผมก็ลองไปดู ด้วยความที่ไม่เคยเข้าโบสถ์คริสต์เลย ก็เกิดประหม่าอยู่บ้าง กลัวทำตัวไม่ถูก พอไปถึงที่งาน เค้าก็ต้อนรับอย่างดี ผมก็คิดว่า เออเค้าก็ไม่มีไรให้ต้องกังวลนี่หว่า แต่พอช่วงพิธีเริ่มเท่านั้นแหละ บรรยากาศก็เปลี่ยนจากสบายๆเป็นบรรยากาศอันเคร่งขรึม ผมเป็นชาวพุทธเพียงไม่กี่คนที่นั่งอยู่ท่ามกลางหมู่ชาวคริสต์ที่กำลังร้องเพลงสรรเสริญพระศาสดาของเขา ด้วยอารมณ์ที่ซาบซึ้งต่อการไถ่บาปให้กับพวกเขา บางคนถึงกับร้องไห้ออกมา ผมก็เริ่มทำตัวไม่ถูกละ ว่าเราต้องร้องเพลงกับเขาไหม เราต้องระลึกถึงพระเยซูเหมือนเขาไหม สรุปคือ ผมไม่ร้อง ผมนั่งนิ่งๆดูอย่างเดียว แต่ผมก็รู้สึกแปลกๆอยู่อย่างหนึ่งในใจนั่นแหละ พอเพลงจบ มีอาจารย์ท่านหนึ่งมากล่าวถึงคุณงามความดีที่พระศาสดาได้ทำไว้เมื่อสองพันปีก่อน จากนั้นก็มีการกล่าวเชิญชวนผู้ที่ไม่ได้นับถือคริสต์ให้ลองเปิดใจรับในพระเยซู รับในพระเจ้า ซึ่งผมก็เกิดความลำบากใจขึ้นมาอีกครั้ง เพราะผมไม่ได้มีใจให้กับพระเยซู ผมก็ยึดมั่นในศาสนาของผม ซึ่งอันนี้หลายท่านน่าจะเข้าใจ เพราะฉะนั้น ผมก็เลยไม่ลุกออกไปหาเค้า แต่มันก็เหมือนมีแรงกดดันอยู่พอสมควร ด้วยคำพูดและสายตาของอาจารย์ที่มากล่าว จนกระทั่งงานจบ ผมกลับหอไปก็คิดว่ารู้สึกเฟล รู้สึกว่าที่นั่นไม่ใช่ที่ของเรา
จนอีกปีหนึ่ง พี่เขาก็ชวนผมอีก ผมก็ลองไปดูอีกครั้ง ก็ปรากฏเหตุการณ์เหมือนเดิม ความรู้สึกเดิมๆ
แล้วจากวันนั้นจนถึงวันนี้ พี่คนที่กล่าวไปข้างตนก็ยังทักมาชวนผมไปโบสถ์อยู่เรื่อยๆ ด้วยความที่ผมก็ไม่กล้าปฏิเสธเค้าตรงๆ เพราะรู้สึกว่าเค้าอยากชวนเราไปจริงๆ แต่ผมก็ไม่ได้อยากไปโบสถ์ด้วยเหมือนกัน ผมควรจะทำยังไงดีครับ จะบอกพี่เค้าว่ายังไง ที่จะทำให้ความสัมพันธ์ยังเหมือนเดิม
เป็นชาวพุทธ แต่โดนชวนไปโบสถ์คริสต์บ่อยๆ รู้สึกไม่สบายใจเลยครับ
อะ ผมก็ลองไปดู ด้วยความที่ไม่เคยเข้าโบสถ์คริสต์เลย ก็เกิดประหม่าอยู่บ้าง กลัวทำตัวไม่ถูก พอไปถึงที่งาน เค้าก็ต้อนรับอย่างดี ผมก็คิดว่า เออเค้าก็ไม่มีไรให้ต้องกังวลนี่หว่า แต่พอช่วงพิธีเริ่มเท่านั้นแหละ บรรยากาศก็เปลี่ยนจากสบายๆเป็นบรรยากาศอันเคร่งขรึม ผมเป็นชาวพุทธเพียงไม่กี่คนที่นั่งอยู่ท่ามกลางหมู่ชาวคริสต์ที่กำลังร้องเพลงสรรเสริญพระศาสดาของเขา ด้วยอารมณ์ที่ซาบซึ้งต่อการไถ่บาปให้กับพวกเขา บางคนถึงกับร้องไห้ออกมา ผมก็เริ่มทำตัวไม่ถูกละ ว่าเราต้องร้องเพลงกับเขาไหม เราต้องระลึกถึงพระเยซูเหมือนเขาไหม สรุปคือ ผมไม่ร้อง ผมนั่งนิ่งๆดูอย่างเดียว แต่ผมก็รู้สึกแปลกๆอยู่อย่างหนึ่งในใจนั่นแหละ พอเพลงจบ มีอาจารย์ท่านหนึ่งมากล่าวถึงคุณงามความดีที่พระศาสดาได้ทำไว้เมื่อสองพันปีก่อน จากนั้นก็มีการกล่าวเชิญชวนผู้ที่ไม่ได้นับถือคริสต์ให้ลองเปิดใจรับในพระเยซู รับในพระเจ้า ซึ่งผมก็เกิดความลำบากใจขึ้นมาอีกครั้ง เพราะผมไม่ได้มีใจให้กับพระเยซู ผมก็ยึดมั่นในศาสนาของผม ซึ่งอันนี้หลายท่านน่าจะเข้าใจ เพราะฉะนั้น ผมก็เลยไม่ลุกออกไปหาเค้า แต่มันก็เหมือนมีแรงกดดันอยู่พอสมควร ด้วยคำพูดและสายตาของอาจารย์ที่มากล่าว จนกระทั่งงานจบ ผมกลับหอไปก็คิดว่ารู้สึกเฟล รู้สึกว่าที่นั่นไม่ใช่ที่ของเรา
จนอีกปีหนึ่ง พี่เขาก็ชวนผมอีก ผมก็ลองไปดูอีกครั้ง ก็ปรากฏเหตุการณ์เหมือนเดิม ความรู้สึกเดิมๆ
แล้วจากวันนั้นจนถึงวันนี้ พี่คนที่กล่าวไปข้างตนก็ยังทักมาชวนผมไปโบสถ์อยู่เรื่อยๆ ด้วยความที่ผมก็ไม่กล้าปฏิเสธเค้าตรงๆ เพราะรู้สึกว่าเค้าอยากชวนเราไปจริงๆ แต่ผมก็ไม่ได้อยากไปโบสถ์ด้วยเหมือนกัน ผมควรจะทำยังไงดีครับ จะบอกพี่เค้าว่ายังไง ที่จะทำให้ความสัมพันธ์ยังเหมือนเดิม