เหนื่อย

สวัสดีค่ะ แนะนำตัวก่อนละกันนะคือเราอายุ17 เราเป็นคนที่ถูกเลี้ยงมาโดยคุณยายแต่ก็อยู่บ้านเดียวกับพ่อและแม่นะคะ แต่ชีวิตช่วงนั้นส่วนใหญ่จะอยู่กับยาย พ่อกับแม่ทำงานค้าขายน่ะค่ะ เราอะรู้สึกว่าเราไม่เคยได้รับความรักและความสนใจจากพ่อแม่เลย จนกระทั่งยายเราตาย มันก็เลยเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เรารู้สึกว่าเราอยู่คนเดียวทั้งๆที่พ่อแม่ก็อยู่ด้วยกัน มันทำให้เราเริ่มต้นที่จะเริ่มเรียกร้องความสนใจนั่นเอง ทำให้เราทำร้ายร่างกายตัวเองจนถึงทุกวันนี้ รู้สึกว่าตอนไหนที่เราป่วยหรือได้รับบาดเจ็บมันทำให้เรามีค่ามีคนสนใจ เรารู้สึกนะว่าตอนเนี้ยตัวเองเหมือนมีอาการทางจิต อยากป่วย อยากนอนโรงพยาบาล เราจะทำยังไงดีให้เราหายจากอาการบ้าๆนี้ ทั้งๆที่เราพยายามตั้งสติ ทำสมาธิเพื่อที่จะควบคุมอารมณ์ตัวเอาแต่มันยิ่งแย่ จนบางทีเราโคตรโมโหร้าย เดี๋ยวดี เดี๋ยวร้าย พอได้ยินคำที่ทำร้ายจิตใจจากพ่อแม่หัวเราะทั้งๆที่ข้างในโคตรพัง อยู่ดีๆคิดเรื่อยเปื่อยก็ร้องไห้ออกมา จนบางทีที่ทางบ้านมีปัญหาทางการเงินเรายิ่งรู้สึกว่าเราคือตัวปัญหา ตอนนี้เราลาออกจากโรงเรียนมาเรียน กศน. แถวบ้านเพื่อที่จะลดค่าใช้จ่ายในบ้าน และพอเห็นเพื่อนได้เรียนดีๆใช้ของดีๆก็อิจฉา พยายามบอกตัวเองว่า "ชีวิตคนเรามันไม่เหมือนกันอดทนไว้นะ สักวันเราต้องทำให้ครอบครัวสบาย" แต่กลับเหมือนตั้งความหวังให้ตัวเองสูงเกินไป จะทำยังไงดี