[ไม่ได้ตั้งใจเอาบรรทัดฐานของคนที่โตกว่ามาชี้วัดใครนะ
เพียงอยากเล่าประสบการณ์ให้เพื่อนๆฟังเผื่อเคยเจอแบบนี้เหมือนกัน]
เราก็ไม่ได้อคติกับคนที่อายุน้อยกว่านะ
ก็เคยผ่านช่วงวัยนั้นมาเหมือนกัน
เรามีช่วงที่พลิกผันในชีวิตที่คิดว่าตัวเองเริ่มมีความคิดเป็นผู้ใหญ่จริงๆ ทัศนคติมุมมองมันเปลี่ยนแปลงตามเวลาของมันแบบไม่ทันตั้งตัว
ไม่รู้ว่าเรามาถึงจุดนี้ได้ยังไง
จุดที่คนเคยย่ำแย่ในช่วงวัยเรียนต้องมาคอยสอนคอยเตือนว่าอะไรถูกผิด
กับความคิดที่ต่อต้านของคนที่อายุอ่อนกว่าหลายปี แถมมีดราม่าชุดใหญ่
เด็กคนนี้เป็นรุ่นน้องที่มหาลัย เป็นญาติของบัดดี้เราเอง เคยเจอกันอยู่หลายครั้งแต่ไม่มีโอกาสได้คุยทำความรู้จักอะไร เราก็ไม่ค่อยอยากยุ่งกับเด็กพวกนี้อยู่แล้ว มันเลยช่วงที่จะมากรี๊ดกร๊าดผู้ชายในมหาลัยแล้ว เฉยๆค่ะ อยู่ในโหมดตายด้าน^^
จนวันหนึ่งที่เรากลับมามหาลัย หลังกลับจากบ้านที่ต่างจังหวัด
โทรหาเพื่อนให้มารับที่ บขส.เพื่อนแต่ละคนก็ยังมาไม่ถึง ม.ซักคน
เลยโทรหาบัดแต่นางดันติดเที่ยวกับแฟนเลยให้หมอนี่มารับแทน พอถึงหอพักเราก็ขอบคุณตามมารยาท แต่หมอนี่เอ่ยขึ้นมาว่า "เลี้ยงนมปั่นซักแก้วแทนได้มั้ยพี่?"
คือไหนๆเขาก็เสียเวลามารับเราเลยตกลงถือว่าตอบแทนเล็กๆน้อยๆ
เราก็ถามเรื่องเรียนเรื่องเพื่อนชวนคุยไปเรื่อยจนกลายเป็นว่า รู้จักกันอย่างเป็นทางการ คุยกันบ่อยแต่ก็ไม่ถึงขั้นสนิทอะไร
น่าตาก็ดีเลยแหละแต่เราไม่ได้คิดอะไรแค่เอ็นดูเหมือนรุ่นน้องทั่วไป
นานวันเข้าเริ่มได้ใจใหญ่ ไลน์หาทุกชั่วโมง คือตื้อเก่งมาก......><!!!!!
ถามนู่นถามนี่เหมือนว่างจัด เราก็ให้คำปรึกษาในฐานะรุ่นพี่คนนึง
จากที่ดูเป็นคนนิ่งๆเริ่มพูดจากวนประสาทเข้าไปทุกวัน
ปกติวันไหนไม่มีเรียนบ่ายเราจะนัดเพื่อนไปนั่งเล่นเม้ามอยกันที่ยิม จู่ๆก็โผล่พรวดมาแต่ไหนไม่รู้ น่าหมั่นไส้จนถามว่าจะเอายังไงมันซักจะเยอะไปละ เขาก็บอกว่าชอบเรา หยอดมุขสารพัดทีเล่นทีจริงบ้าง คือท่าทีแบบนี้เราก็มองออกแหละว่าเขาคิดอะไร
แต่ไม่คิดว่าเขากล้ามาบอกแบบนี้ต่อหน้าเราจริงๆ ก็ได้แค่ยิ้มแห้งๆแล้วทำเมินไป
เราก็ไม่ถึงกับเกลียดขี้หน้าเขาหรอก
แต่มันเป็นไปได้ยาก เราอยู่ปีสุดท้ายต้องพยายามหลายอย่างเพื่ออนาคตต้องรับผิดชอบหน้าที่อย่างจริงจัง แล้วเขาก็ยังมีโอกาสจะเจอคนดีๆอีกเยอะ เราก็บอกอย่างที่คิดไป หักดิบเลยเพราะไม่อยากให้เขาหวังลมๆอ่ะ
เขาก็เซ้าซี้ไม่เลิกคิดว่าเราเล่นด้วย
มันเริ่มไปกันใหญ่ ถ้าอยู่ต่อหน้าเพื่อนประสาทกินแน่นอน
เราจึงตัดไฟตั้งแต่ต้นลมเลยบอกว่า
"เธอยังเด็กไป ความคิดยังอยู่แต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง"
เขานิ่งซักพักก่อนสวนกลับชนิดที่จำได้ขึ้นใจไม่คิดว่าเค้าจะกล้าพูดแบบนี้
"ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนถึงได้ยกระดับตัวเองเหมือนความคิดอยู่สูงกว่าคนอื่น โตแค่อายุ"
เราถึงกับสตั้นเลยแค่ไม่พอใจที่เราปฏิเสธถึงกับต้องพูดแรงขนาดนี้เลย
เหมือนมีคนเอามีดมาเสียบนับ100แผล
เราโกรธจนตัวสั่นความรู้สึกนี่คือสุดๆแล้วอ่ะ
ข่มใจเจ็บจ้องหน้าทั้งน้ำตา เราก็ดันพรั่งปากไปว่า
"ไปทำตัวเองให้เป็นผู้เป็นคนก่อน คว้าอะไรยังไม่ได้อย่าหวังว่าจะดูแลใคร"
เดินคอตกไปเลยจ้า
วันนั้นเราร้องไห้อยู่ครึ่งวันจนรูมเมทกลัวว่าจะกินยาตาย5555555
ใจก็รู้สึกผิดเพราะเราก็ด่าเขาแรงเหมือนกัน
หลังจากนั้นก็ไม่ค่อยได้เจอกัน จังหวะบังเอิญก็ไม่มองหน้ากัน
เจอในร้านเหล้าก็สังเกตเห็นว่าเขาก็เหลือบๆมองบ้าง
ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองนะ ถ้าเกิดเขายังหวังอยู่จะเป็นยังไง5555555
ใจก็อยากขอโทษนะ แต่เขาก็ผิดเต็มๆที่พูดไม่คิดให้ดีก่อน
แค่ขอโทษแล้วง้อหน่อยมันยากตรงไหนฟะ
"เคยโดนเด็กปีนเกลียวมาตามจีบมั้ยค่ะ?"
เพียงอยากเล่าประสบการณ์ให้เพื่อนๆฟังเผื่อเคยเจอแบบนี้เหมือนกัน]
เราก็ไม่ได้อคติกับคนที่อายุน้อยกว่านะ
ก็เคยผ่านช่วงวัยนั้นมาเหมือนกัน
เรามีช่วงที่พลิกผันในชีวิตที่คิดว่าตัวเองเริ่มมีความคิดเป็นผู้ใหญ่จริงๆ ทัศนคติมุมมองมันเปลี่ยนแปลงตามเวลาของมันแบบไม่ทันตั้งตัว
ไม่รู้ว่าเรามาถึงจุดนี้ได้ยังไง
จุดที่คนเคยย่ำแย่ในช่วงวัยเรียนต้องมาคอยสอนคอยเตือนว่าอะไรถูกผิด
กับความคิดที่ต่อต้านของคนที่อายุอ่อนกว่าหลายปี แถมมีดราม่าชุดใหญ่
เด็กคนนี้เป็นรุ่นน้องที่มหาลัย เป็นญาติของบัดดี้เราเอง เคยเจอกันอยู่หลายครั้งแต่ไม่มีโอกาสได้คุยทำความรู้จักอะไร เราก็ไม่ค่อยอยากยุ่งกับเด็กพวกนี้อยู่แล้ว มันเลยช่วงที่จะมากรี๊ดกร๊าดผู้ชายในมหาลัยแล้ว เฉยๆค่ะ อยู่ในโหมดตายด้าน^^
จนวันหนึ่งที่เรากลับมามหาลัย หลังกลับจากบ้านที่ต่างจังหวัด
โทรหาเพื่อนให้มารับที่ บขส.เพื่อนแต่ละคนก็ยังมาไม่ถึง ม.ซักคน
เลยโทรหาบัดแต่นางดันติดเที่ยวกับแฟนเลยให้หมอนี่มารับแทน พอถึงหอพักเราก็ขอบคุณตามมารยาท แต่หมอนี่เอ่ยขึ้นมาว่า "เลี้ยงนมปั่นซักแก้วแทนได้มั้ยพี่?"
คือไหนๆเขาก็เสียเวลามารับเราเลยตกลงถือว่าตอบแทนเล็กๆน้อยๆ
เราก็ถามเรื่องเรียนเรื่องเพื่อนชวนคุยไปเรื่อยจนกลายเป็นว่า รู้จักกันอย่างเป็นทางการ คุยกันบ่อยแต่ก็ไม่ถึงขั้นสนิทอะไร
น่าตาก็ดีเลยแหละแต่เราไม่ได้คิดอะไรแค่เอ็นดูเหมือนรุ่นน้องทั่วไป
นานวันเข้าเริ่มได้ใจใหญ่ ไลน์หาทุกชั่วโมง คือตื้อเก่งมาก......><!!!!!
ถามนู่นถามนี่เหมือนว่างจัด เราก็ให้คำปรึกษาในฐานะรุ่นพี่คนนึง
จากที่ดูเป็นคนนิ่งๆเริ่มพูดจากวนประสาทเข้าไปทุกวัน
ปกติวันไหนไม่มีเรียนบ่ายเราจะนัดเพื่อนไปนั่งเล่นเม้ามอยกันที่ยิม จู่ๆก็โผล่พรวดมาแต่ไหนไม่รู้ น่าหมั่นไส้จนถามว่าจะเอายังไงมันซักจะเยอะไปละ เขาก็บอกว่าชอบเรา หยอดมุขสารพัดทีเล่นทีจริงบ้าง คือท่าทีแบบนี้เราก็มองออกแหละว่าเขาคิดอะไร
แต่ไม่คิดว่าเขากล้ามาบอกแบบนี้ต่อหน้าเราจริงๆ ก็ได้แค่ยิ้มแห้งๆแล้วทำเมินไป
เราก็ไม่ถึงกับเกลียดขี้หน้าเขาหรอก
แต่มันเป็นไปได้ยาก เราอยู่ปีสุดท้ายต้องพยายามหลายอย่างเพื่ออนาคตต้องรับผิดชอบหน้าที่อย่างจริงจัง แล้วเขาก็ยังมีโอกาสจะเจอคนดีๆอีกเยอะ เราก็บอกอย่างที่คิดไป หักดิบเลยเพราะไม่อยากให้เขาหวังลมๆอ่ะ
เขาก็เซ้าซี้ไม่เลิกคิดว่าเราเล่นด้วย
มันเริ่มไปกันใหญ่ ถ้าอยู่ต่อหน้าเพื่อนประสาทกินแน่นอน
เราจึงตัดไฟตั้งแต่ต้นลมเลยบอกว่า
"เธอยังเด็กไป ความคิดยังอยู่แต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง"
เขานิ่งซักพักก่อนสวนกลับชนิดที่จำได้ขึ้นใจไม่คิดว่าเค้าจะกล้าพูดแบบนี้
"ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนถึงได้ยกระดับตัวเองเหมือนความคิดอยู่สูงกว่าคนอื่น โตแค่อายุ"
เราถึงกับสตั้นเลยแค่ไม่พอใจที่เราปฏิเสธถึงกับต้องพูดแรงขนาดนี้เลย
เหมือนมีคนเอามีดมาเสียบนับ100แผล
เราโกรธจนตัวสั่นความรู้สึกนี่คือสุดๆแล้วอ่ะ
ข่มใจเจ็บจ้องหน้าทั้งน้ำตา เราก็ดันพรั่งปากไปว่า
"ไปทำตัวเองให้เป็นผู้เป็นคนก่อน คว้าอะไรยังไม่ได้อย่าหวังว่าจะดูแลใคร"
เดินคอตกไปเลยจ้า
วันนั้นเราร้องไห้อยู่ครึ่งวันจนรูมเมทกลัวว่าจะกินยาตาย5555555
ใจก็รู้สึกผิดเพราะเราก็ด่าเขาแรงเหมือนกัน
หลังจากนั้นก็ไม่ค่อยได้เจอกัน จังหวะบังเอิญก็ไม่มองหน้ากัน
เจอในร้านเหล้าก็สังเกตเห็นว่าเขาก็เหลือบๆมองบ้าง
ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองนะ ถ้าเกิดเขายังหวังอยู่จะเป็นยังไง5555555
ใจก็อยากขอโทษนะ แต่เขาก็ผิดเต็มๆที่พูดไม่คิดให้ดีก่อน
แค่ขอโทษแล้วง้อหน่อยมันยากตรงไหนฟะ