เกลียดเพื่อนพ่อมากๆ และเบื่อมากเวลามาดื่มเหล้าที่บ้าน อยากให้พ่อปฏิเสธบ้างจังเลย

สวัสดี ตอนนี้กระทู้ที่ตั้ง กะลังเศร้าแปลกๆ        พ่อเราเปลี่ยนไปมากๆตั้งแต่มีคนพวกนี้มายุ่งกะชีวิต ไม่มีวันไหนเลยที่เราไปหาพ่อเราแล้วจะไม่เจอ เขาเคยบอกเราว่าเราเป็นเด็กไม่อ่ออนน้อมเว้ยย คือบับบอารมณ์ตอนนั้นอยากตอกกลับแรงๆ แล้วผู้ใหญ่แบบนี้มันน่าเคารพหรอว่ะ เสียงดังรบกวนข้างบ้าน จนเขามาบ่นให้เราฟัง(เราไม่ได้อยู่กะพ่อนะ แยกทางกะแม่ เราอยู่กะแม่)  บางวันพ่อเราทำงานอยู่ก็ยกแก้วเดินไปให้ จนงานพ่อเราไม่เสร็จลูกค้ามาด่า (เราไม่ได้โทษแค่เพื่อนพ่อ แต่โทษพ่อด้วย) คือแบบทุกวันเลยอ่ะ นิสัยพ่อเราเปลี่ยน จากแต่ก่อนมีเงินซัพพอร์ตเรื่องเรียนลูกตลอด ดูดีกว่านี้อ่ะ แล้วตัดมาตอนนี้เว้ยย เราขอค่าเรียนพิเศษ ก็ไม่ค่อยได้ ค่าหอพักพี่ก็แม่จ่ายคนเดียวบ่อยมากเว่อร์ บางทีเราก็บอกพ่อว่า เลิกได้แล้ว แกก็บอกว่าพวกเราอ่ะตั้งใจเรียนไป แบบนี้หรอบอกลูกได้แต่ตัวเองไม่ทำ เราคิดหนักเรื่องนี้มาก วันนี้ที่เราพิมพ์เราร็สึก ไม่มีกำลังใจเรียนเลยอ่ะ อยากลาออก อยากออกให้มันไม้องเปลืองเงิน อยากให้พี่เรียนให้จบ เราไม่ต้องเรียนแค่คนเดียวมันคงดีกว่า มันหมดกำลังใจจริงๆ พี่เราสองคนกะเรา ก็บอกพ่อตลอด ตาข้างบ้านก็บอก ตอนนี้คือพ่อไม่สุงสิงกะข้างบ้านเลยแหละมั้ง  มันหมดแรงจริงๆ คิดว่าตัวเองคงไร้ประโยชน์จริงๆแหละ          ก็เคเพ้อนานไปละ สรุปเพื่อนพ่อมาแทบทุกวัน ไปเที่ยวทุกวัน ชวนให้พ่อปิดร้านเพื่อที่จะมา-เบียร์ต่อ งานพ่อทำไม่เสร้จ ลูกค้ามาด่า พ่อเปลี่ยนไป ไม่ไว้ใจเรา(เราเอาเงินไปฝากให้พี่แล้วแบงค์ห้าร้อยมันไม่เข้า แล้วพี่ก็โทรไปถามพ่อว่าทำไม่มันขาดอีก500 แล้วพ่อก็โทรมาหาเราว่า ถ้าอยากได้เงินทำไมไม่ขอพ่อดีๆ โอนให้พี่ก่อน แล้วมาเอาเงินกะพ่อ แล้วจังหว่ะนั้นเว้ย เราแทบล้มเลยอ่ะ คือทำไมพ่อคิดว่าเราเป็นคนแบบนั้นว่ะ  ถ้าไม่ใช่จำเป็นจริงๆแทบจะไม่ขอเลยอ่ะ นอกจากพ่อให้เอา เราแทบล้มกลางเซเว่นเลยเว้ย น้ำตาไหลออกมาเลยอ่ะ)


ถ้าไม่เข้าใจถามเราได้นะ เราพิมพ์ตามความรู้สึกตอนนี้ มันอยากระบายจริงๆอ่ะ