เรื่องครอบครัวที่แตกแยก

สวัสดีค่ะ เรื่องครอบครัวของเรานั้นเกิดจาก พ่อกับแม่แยกทางกันแล้วหลังจากนั้น เราอายุประมาณ 5 เดือน ทางปู่ย่ารับไปเลี้ยง พ่อกับแม่ไม่เคยเลี้ยงเรา จนกระทั่งเราโตขึ้นเราเจอแม่บ้างพ่อบ้างบางครั้ง หลังจากนั้นราวๆเราอยู่ม.2 แม่ก็อยากให้เราไปอยู่ด้วย ( แม่เราหย่ากับพ่อแล้วก็ไปอยู่ต่างประเทศ) แต่ตอนนั้นเราเด็กด้วยความที่เราอยากไปอยู่กับแม่เราก็บอกว่าจะไปแต่ ปู่ย่านั้นไม่ยอมบอกว่าเรายังเด็กเกินไปเขาก็คงเป็นห่วง แล้วเขาเหมือนคุยอะไรกันสักอย่างซึ่งตัวเราเองก็ไม่ทราบ เราโกรธปู่กับย่ามากตอนนั้นที่ไม่ให้เราไป แต่ทำอะไรไม่ได้ หลังจากนั้นแม่หายจากเราไปเกือบ 4ปีเต็ม เรากำลังจะจบม.6 แม่ก็ติดต่อมาทางป้าและช่วงนั้นพ่อกลับมาอยู่บ้าน หลังจากนั้นเรากับแม่ก็ติดต่อกันบ้างตามประสา แม่มักจะพูดใส่เราทุกครั้งว่า แม่ไม่ได้เป็นคนที่เลี้ยงเรามาปู่เป็นคนเลี้ยงก็ให้เราฟังปู่ เรามีปัญหาเรื่องเงินเพราะปู่แกหนี้สินแกก็เยอะเพราะพ่อเราไปสร้างเรื่องสร้างปัญหาเยอะในอดีต มันเป็นเงินที่กู้เขามาก็ต้องส่งดอกเบี้ยบ้างต้นมันบ้าง  วันหนึ่งเรามีปัญหาจริงๆ ถามว่าตลอดมาแม่ช่วยไหมช่วยเราเยอะมาก เราขัดสนเรื่องเงินๆทองๆจริงๆ เราก็มีทะเลาะกับปู่เราคิดว่าเราไม่มีใครให้คำปรึกษาที่ดีได้ นอกจากแม่ แต่แม่เขาก็พูดคำเดิมๆ "แม่ไม่ได้เป็นคนที่เลี้ยงเรามาปู่เป็นคนเลี้ยงก็ให้เราฟังปู่" เขาบอกเสมอตลอดทุกครั้งว่า ปู่กับพ่อเราดูถูกเขาไว้เยอะยากที่จะลืม เราไม่รู้ว่าตลอดเวลาที่ช่วยเรานั้นแม่อึดอัดไหม แต่เราอยากบอกแม่ว่า แม่พูดเรื่องอดีตทุกครั้งเวลาที่เราคุยกัน แม่ย้ำเสมอเรื่องเดิมๆ กลายเป็นเราที่เครียดที่อึดอัดที่รู้สึกไม่โอเค เหมือนเราต้องมารับผลในอดีตที่พวกเขาทำกันเอง เราต้องมารองรับอารมณ์แม่ปู่ย่า ซึ่งเราไม่รู้ว่าเรามีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้รึเปล่า เราเครียดมาก ร้องไห้ทุกครั้งเวลามีปัญหาแต่เรากลับไม่กล้าที่จะพูดปรึกษาใครแม้กระทั่งแม่ เรารู้สึกเหมือนเป็นภาระเหมือนตัวคนเดียว เหมือนมีแค่เราที่เข้าใจตัวเอง