ท้อใจ

อยู่กันมาก็นานเเล้วผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมาด้วยกัน วันนึงเริ่มอยู่ดีสบายขึ้นเเต่เราเป็นคนลนๆชอบคิดอะไรพร้อมๆกัน เเต่ก็ล้วนเป็นเรื่องงานหวังจะให้ออกมา  บางครั้งก็ทำงานพลาด เต่เรามองว่าบางทีมันก็ไม่ได้ใหญ่โตมากเเต่เค้าก็โกรธ เเรกๆก็โกรธเเล้วหาย หลังๆมา เริ่มมีด่าคำหยาบคาย นานกว่าจะหายโกรธ บอกเราคุยกันเต่เรื่องงาน คนต้องอยู่บ้านเดียวกัน อึดอัดใจจังเลย อยากจะหายๆไปเพราะอยู่ก็เหมือนไร้ตัวตน นานวันยิ่งเหมือนคนมาอาศัย เเต่ก็ยอมรับว่สเค้าทำให้ความเป๋นอยู่เราดีขึ้นจากเดิม เเต่เราก็ท้อใจ ที่ต้องฝืนยิ้มเพราะในใจเราคิดว่าเราไร้ตัวตนทำอาหารมาให้กินเค้าก็ไม่กินบอกว่ากลัวเราใส่ยาพิษเราเองกินไรก็ไม่ลง ทำไมต้องเป็นเเบบนี้ เราควรต้องทำไง