สวัสดีค่ะ เราขอตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาระบายนิดนึงนะคะ
คือเราโคตรเบื่อตัวเอง โคตรเบื่อคนรอบข้าง
ที่ไม่ว่ายังไงก็ขนานกันไปหมด เหมือนไม่มีใครเข้ากับเราได้เลยอ่ะ
บางทีก็รู้สึกท้อ เหนื่อย ไม่รู้จะทำไงต่อเหมือนกัน บางคนที่คิดว่าน่าจะเข้าใจเราที่สุด มันก็ไมได้เข้าใจจริงๆ เเค่มาฟังเรื่องราวเเล้วก็ทำเหมือนเข้าใจ
บางคนเราคุยกับเค้า เค้าก็ไม่เข้าใจในสิ่งที่เราพูด เหมือนเป็นเอเลี่ยนเลยว่ะ หาว่าพูดไม่รู้เรื่องบ้าง บางครั้งก็พยายามอธิบายให้เข้าใจ แต่เค้าก็ไม่เข้าใจอยู่ดี
หรือบางทีมีกิจกรรมอะไรหรืออะไรก็ตามที่นั่งเล่นด้วยกันเป็นกลุ่ม พอมีคนบางคนเลิกเล่น เเล้วเหลือเรากับเพื่อนไม่กี่คนที่เล่นอยู่ เเล้วเสียงดัง ก็เป็นเราคนเดียวที่โดนด่า
เหนื่อยใจทุกวัน บางวันก็บอกตัวเองละว่าเดี่ยวก็ผ่านไป เพราะรู้ว่าต่อให้ปรับตัวเข้าไปมากกว่านี้ ยังไงก็เหมือนเดิม
ชีวิตที่แสนน่าเบื่อ
คือเราโคตรเบื่อตัวเอง โคตรเบื่อคนรอบข้าง
ที่ไม่ว่ายังไงก็ขนานกันไปหมด เหมือนไม่มีใครเข้ากับเราได้เลยอ่ะ
บางทีก็รู้สึกท้อ เหนื่อย ไม่รู้จะทำไงต่อเหมือนกัน บางคนที่คิดว่าน่าจะเข้าใจเราที่สุด มันก็ไมได้เข้าใจจริงๆ เเค่มาฟังเรื่องราวเเล้วก็ทำเหมือนเข้าใจ
บางคนเราคุยกับเค้า เค้าก็ไม่เข้าใจในสิ่งที่เราพูด เหมือนเป็นเอเลี่ยนเลยว่ะ หาว่าพูดไม่รู้เรื่องบ้าง บางครั้งก็พยายามอธิบายให้เข้าใจ แต่เค้าก็ไม่เข้าใจอยู่ดี
หรือบางทีมีกิจกรรมอะไรหรืออะไรก็ตามที่นั่งเล่นด้วยกันเป็นกลุ่ม พอมีคนบางคนเลิกเล่น เเล้วเหลือเรากับเพื่อนไม่กี่คนที่เล่นอยู่ เเล้วเสียงดัง ก็เป็นเราคนเดียวที่โดนด่า
เหนื่อยใจทุกวัน บางวันก็บอกตัวเองละว่าเดี่ยวก็ผ่านไป เพราะรู้ว่าต่อให้ปรับตัวเข้าไปมากกว่านี้ ยังไงก็เหมือนเดิม