ผมได้ทำให้รอยยิ้มของผู้หญิงคนหนึ่งหายไป ผมควรทำอย่างไรดี

ผมไม่รู้ว่าจะระบายความรู้สึก ที่ทั้งรู้สึกผิดและ เสียใจที่ไหนดี ผมจึงขอระบายให้ชาวพันทิพ ฟังก็แล้วกัน เก็บไว้คนเดียวผมก็เหมือนจะเป็นบ้า
เริ่มแรก ผมกำลังนั่งเล่นอยู่กับเพื่อนและได้เจอเธอคนนั้นโดยบังเอิญ ซึ่งผมไม่ได้คบใครมาก็เกือบจะ 10 ปี แล้ว หลังจาก เรียน ม.ปลาย ผมเห็นเธอครั้งแรกผมเลยลองส่งยิ้มไปให้เธอ ตอนแรกเธอก็คงทำหน้างงๆ แล้วเธอก็ยิ้มตอบกลับมา ผมนี่รู้สึกว่า โอ้โห มันเป็นยิ้มที่น่ารัก อะไรขนาดนั้น ผมเลยไปคุยโม้กับเพื่อนๆใหญ่เลยว่า พวงไม่เห็น เธอคนนั้นเวลายิ้มโคตรจะน่ารักมากเลย แต่ผมก็ไม่คิดว่าจะได้เจอเธออีกครั้งหรอกครับ แต่หลังจากที่ผมกับเพื่อนกำลังจะกลับบ้าน เธอคนนั้นได้เดินกลับมาทางเดิม ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าไปรวบรวมความกล้าจากไหน จึงปรี่เข้าไปขอ ไลน์ จากเธอ ซึ่งเธอก็ให้มาด้วย หลังจากได้ไลน์มา ผมรวบรวมความกล้าอยู่นาน จนเที่ยงคืนกว่า ผมจึงตัดสินใจทักเธอไป และในไม่นานเธอก็ตอบกลับมา และหลังจากนั้นผมและเธอก็ได้คุยกันผ่านไลน์มาโดยตลอด ตอนคุยกันในไลน์ เราก็คุยกันสนุกดี ผมมักจะชอบ ชมว่า เธอนั้นเป็นคนยิ้มน่ารักมาก และผมก็เริ่มหลงรักเธอคนนั้น ขึ้นทุกวัน แต่ผมก็ยังไม่เคยขอเธอเป็นแฟนสักทีเพราะผมนั้นเป็นคนขี้อาย เอามากๆ และเมื่อคืนนี้เอง ผมได้คุยกับเธอจนดึกเหมือนทุกวัน แต่คืนนั้นผมนอนไม่หลับ ผมเลยลอง เอาชื่อตามไลน์ของเธอนั้น ไปค้นหาดูใน facebook กลับกลายเป็นว่า เธอได้ตั้ง สถานะไว้ว่า มีแฟนแล้ว ความรู้สึกของผม เหมือนกับตกลงไปในเหว หัวผมเริ่มหนักขึ้น ผมได้แต่ครุ่นคิดว่า สถานะในเฟสบุ๊คนั้นสำคัญไฉน หรือว่าสถานะนี้นั้น เธอตั้งเป็นสถานะของเธอกับผมหรือเปล่า หรือถ้าว่าเธอมีแฟนอยู่แล้ว ผมก็จะคุยกับเธอต่อไป ผมก็ได้แต่นั่งคิดไปเรื่อย เปิดดู กรทู้เกี่ยวกับความรักของ พันทิพ และก็คิดไปเรื่อยเปื่อย  จนกระทั่งรู้ตัวอีกทีว่าเกือบจะเช้าแล้ว ผมจึงนอนพัก หลังจากนั้น วันนี้ ช่วงสายๆ ผมจึงยิงคำถามตรงไปที่เธอว่า จริงๆแล้วเธอมีแฟนหรือยัง หรือว่า เธอตั้งสถานะนี้ไว้ เพื่อเป็นกำแพง ปกปิด ตัวเธอมาโดยตลอด เธอจึงตอบผมว่า ไม่มีแฟน แต่ถ้าถามว่ามีคนคุยด้วยไหม เธอบอกว่าก็มี แต่ตั้งสถานะ นี้นั้นไว้ตั้งนานแล้วไม่ได้เปลี่ยน สุดท้ายแล้วกลายเป็นว่า พอเธอบอกว่า ก็มีคนคุย หัวใจกับสมองผม มันเลยขัดกัน  หัวใจผมนั้นยังอยากที่จะคุยกับเธอต่อไปแม้ว่า เธอ จะคุยกับใคร ขอแค่ได้คุยด้วยก็พอ  แต่สมองผมมันดันคิดไวเกินไป มันสั่งให้ผมรีบพิมพ์ในเชิงตัดพ้อกับเธอ และเธอก็ได้พิมพ์ตอบกลับมาในเชิงตัดพ้อด้วยเช่นกัน ผมรู้ดีว่า ผมคงไม่สามารถยกเลิกข้อความที่ผมไม่ต้องการได้ทัน ผมจึงต้องยอมรับความจริงว่า เรื่องระหว่างเรา มันได้จบไปแล้ว  เพราะเหมือนเธอ พิพม์เสร็จ เธอก็ออกจากการสนทนาไปเลยและเธอก็ไม่กลับมาอ่านข้อความสุดท้ายของผมอีกเลย    หลังจากที่ไม่มีการตอบกลับ  ทุกๆอย่างเริ่มเงียบขึ้นมาทันใด ผมก็เริ่มรู้สึกกระวนกระวาย ว่าไม่น่าไปถามเรื่องของเขาเลย ผมได้แต่นั่งคิดถึงเธอ เพราะเมื่อคืนเรายังคุยกันดีๆอยู่เลย พอไม่มีอะไรทำผมก็เลยไปขับรถเล่น เลยลองเปิดวิทยุฟัง ผมรู้สึกว่าเพลงอกหักต่างๆ มันไม่ได้เข้าถึงอารมณ์ผมเลยสักเพลง คงเป็นเพราะ ผมฟังแต่เพลงอกหักมาตลอด มันเลยรู้สึกไม่ค่อยจะอินกับเพลงสักเท่าไหร่   แต่กลับกลายเป็นว่า มันมีเนื้อเพลงท่อนหนึ่งครับ ชื่อเพลงว่า "อีนางเอ้ย ของหนุ่ม มีซอ" ที่ร้องว่า "เจ้าผู้แก้มใสๆ ใสๆ อย่าให้ไผมาต้อง" เนื้อเพลงท่อนนี้มันทำให้ผมนึกถึงรอยยิ้มของเธอขึ้นมาทันที ตอนที่เธอ ชอบส่งยิ้มมาให้ผมดู ผมอุทาน ไอ้สัสเอ้ย(ขอ อภัยด้วยครับที่ใช้คำหยาบ)  ออกมาก พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างพรั่งพรู และพูดกับตัวเองว่า เพลงอกหักมีเยอะแยะ น้ำตาไม่ไหลสักหยด พอเป็นเพลงแนวบอกรัก ถึงกับกลั้นอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่เลยเหรอ  หลังจากนั้น DJ คลื่นวิทยุ ผมขอถามหน่อย"คุณอยู่ในช่วง in love หรือยังไง" เล่นเอาช่วงนั้นเปิดแต่เพลงรักอย่างเดียว เท่าที่จำได้ มีเพลง ฝันหวาน ของ labanoon โอ้โห ความรู้สึกที่ผมฟังเพลงนี้ มันเป็นเพลงอกหักชัดๆ ผมก็ร้องเพลงตามไป พร้อมกับร้องไห้ไปด้วย สำเนียงการร้องก็ประมาณว่าคนร้องไห้มาร้องเพลงรัก พร้อมกับสะอื้นไปเรื่อย ผมก็เลย อุทาน อีกทีว่า ไอ้สัสเอ้ย นี่มันเป็นเพลงรักนะ ทำไมกูฟังเป็นเพลงอกหักได้วะเนี้ย และอีกเพลงหนึ่ง คือเพลง ย้ำ ของ พี่ตูน bodyslam พอดนตรีขึ้นเท่านั้นแหละ ผมร้องว่า ไอ้เห้ น้ำตามาจากไหนเยอะแยะ หลังจากหมดช่วงนั้นไป ผมเลยปิดวิทยุ และก็กลับมาคิดว่า ทำไมผมถึงต้องร้องไห้ กับ ไอ้เพลงรักด้วยวะ พอคิดไปคิดมา จึงได้รู้ว่า ที่ผ่านมานั้น ผมมีเพลงรักมากมายที่อยากจะส่งให้เธอคนนั้นได้ฟังจังเลย แต่กลายเป็นว่า ผมยังไม่ได้ส่งให้เธอฟังสักเพลง ผมเลยกลับมาคิดย้อนไปว่า ผมไม่น่าถามคำถามนั้นจากเธอเลย ถ้าไม่อย่างนั้น คืนนี้ตอนนี้ ผมคงเม้าท์มอย กับเธอ สนุกสนาน ไม่มานั่งพิมพ์ระบายความในใจให้พวกท่านอ่านกันหรอก จากนั้นผมก็กลับมาที่บ้านพร้อมกับดูเวลา เพิ่งจะบ่ายกว่าๆ ผมก็ได้แค่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เปิดยูทูปไป เจอเพลงไหนเข้าอารมณ์ตัวเองหน่อยน้ำตาก็ไหล ซึ่งจริงๆแล้ว ผมก็เลิกร้องไห้ตั้งแต่ตอนเป็นเด็กแล้ว ผมเลยรู้สึกว่า ความรักนี้นั่นสามารถทำให้เป็นคนอ่อนแอ และแข็งแกร่งได้  แต่ผมรู้สึกว่าวันนี้ กว่าเวลาจะผ่านไปในแต่ละนาที มันช่างยาวนานเหลือเกิน   จากนั้นพอเริ่มหัวค่ำ ผมจึงลองเปิดโทรศัพท์ เช็คไลน์สักหน่อย ก็เหมือนเดิม เธอไม่อ่านข้อความผมเลย แต่เธอได้โพสวิดีโอ โดยใช้แอพ tik tok พวกท่านคงพอจะทราบดีประมาณว่า เอาท่อนเพลงท่อนหนึ่งมาและก็อัดร้องตามน่ะ แล้วเธอดันเลือกเพลงอกหัก ซึ่งเมื่อผมเห็นว่ารอยยิ้มของเธอหายไป ผมยิ่งรู้สึกเศร้าใจ ว่าผมไม่ควรที่จะถามคำถามแบบนั้นเลย หลังจากนั้น ผมก็ลองไปแอบส่องเฟสของเธอกลับกลายเป็นว่า เธอเอาสถานะ มีแฟนแล้วออกไปแล้ว  ผมก็เลยคิดว่า ฉิ๊บหายล่ะ  หรือว่าที่ผ่านมาเธอตั้งไว้ให้ผม  หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ได้ โพสต์ คลิบ เพลงอกหักที่ให้กำลังใจ ชื่อเพลงว่า ฟ้าเปลี่ยนสี ล่ะมั้งครับ  พอผมได้ลองฟัง ผมก็ยิ่งรู้สึกอยากจะเข้าไปปลอบใจเธอ แต่ติดที่ว่า เรื่องที่เกิดนั้นเป็นเพราะผมเอง หลังจากนั้น ผมก็ไม่เห็นรอยยิ้มของเธออีกเลย  ซึ่งตอนนี้ผมนั้นอยากจะทักไปหาเธอแทบใจจะขาด แต่ผมทราบดีว่า ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมแล้ว  ผมไม่รู้ว่าถ้าทักไปเธอจะอ่านไหม หรือว่าเธอบล็อค ผมเรียบร้อยแล้ว เธอคงไม่สามารถเห็นข้อความผมได้อีกถ้าผมทักไป ผมเลยไม่รู้จะทำอย่างไร จึงได้แต่มาพิมพ์ระบายทุกอย่างไว้ในนี้ เผื่อว่า สักวันนึง กระทู้ตัวนี้อาจจะมีคนแชร์ไปจนถึงหน้า feed ของเธอ จนเธอรู้ว่านี่คือเรื่องระหว่างเรา หรือ เธออาจมาเห็นด้วยตัวเอง ถ้าหากเป็นอย่างนั้น ผมขอบอกเธอตรงนี้เลยว่า "ขอโทษนะ เรายังอยากคุยกับเธอเหมือนเดิม เราปอดแหก เองแหละ ที่รีบตัดใจจากเธอก่อน เรานั้นอยากเป็นรักแร้ (แฮร่) รักแท้ของเธอนะ เราไม่รู้ว่า ไอ้คนที่มันกล้าไปขอไลน์เธอตอนนั้นมันหายไปไหน ถึงได้เอาไอ้ปอดแหกนี้มาแทน ถ้าหากว่า สักวันหนึ่ง ถ้าเราได้เจอเธออีกครั้ง เราพอจะมีโอกาสได้แสดงความกล้าให้เธอดูอีกครั้งไหม ถ้าหากยังพอมีและเธอยังไม่มีใคร เราขอโอกาสอีกสักครั้งได้ไหม แต่ถ้าไม่มีโอกาสแล้ว เราขอแค่เธอยิ้มให้กันก็พอ"  ขอโทษจริงๆนะ M