ไม่เคยมีใครเข้าใจเรา แม้แต่ครอบครัวของเราเอง....

สวัสดีค่ะอยากระบายอะไรหลายๆอย่างกับสิ่งที่เกิดขึ้นเราตอนนี้.... แบบนี้เรียกว่าเราเก็บกดรึป่าวแต่เราเป็นแบบนี้มาได้หลายเดือนแล้ว เรารู้สึกเหมือนว่าตัวเองถูกทิ้งอยู่คนเดียว ทั้งๆที่บ้านของเราก็มีพร้อมทุกอย่างแต่สิ่งที่เราเคยได้รับตอนนี้มันเริ่มจางหายไปคือความ 'อบอุ่น'ที่ครอบครัวเราเคยให้เรา ยิ่งเราโตขึ้นเรายิ่งรู้สึกโดดเดี่ยว ครอบครัวที่บ้านเราไม่เคยมีใครเข้าใจเราเลย บางทีเราก็เหนื่อย เหนื่อยมากกกก เราเหนื่อยทุกเรื่อง ไหนจะเรื่องเรียน เรื่องงาน  และก็เรื่องที่บ้าน เราแค่อยากระบายกับใครสักคนแต่ก้ไม่มีใครสนใจเรา บางทีแม่ก็รักแต่พี่ชายให้เราทำทุกอย่างให้พี่แต่แม่ก็ไม่เคยถามเราเลยว่าเราเป็นไงบ้าง เรียนดีไหม อยู่ที่บ้านก็มีแต่คนเกลียดชัง โดยเฉพาะพี่สาว วันๆเอาแต่ด่าๆๆ เคยแบบเจ็บใจสุดๆอะแต่ทำไรไม่ได้เลยตัดสินใจทำร้ายตัวเอง หยิกตัวเอง กรีดข้อมือ แต่เขาก็ไม่สนใจเราอยู่ดีว่าเราจะเป็นอะไร ทุกวันนี้ประโยคที่แม่พูดกับเราคือ 'ตามงานให้พี่ชายแกร์ด้วยนะ' ทุกครั้งที่เรากลับมาบ้าน เรามองไปรอบๆบ้าน ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปไม่เหมื่อนครั้งก่อนๆ และสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเราคือห้องนอน เรามักจะเก็บตัวอยู่ในห้อง เราอยากหลับไป หลับแบบไม่ต้องตื่นน ใครๆ็บอกว่าเรานับวันยิ่งทำตัว ขึ้น บางทีเราก็น้อยใจ สิ่งที่ดีที่สุกสำหรับเราในตอนนี้  เราอยากหลับ แล้วฝันแบบไม่ต้องตื่นน....เราคิดว่ามันคงจะดี